Ode aan mijn hond.

Ik hou van mijn hond
En mijn hond houdt van mij.
Zijn kwispelende staart is mij heel veel waard.
En van zijn vrolijk geblaf
Word ik vanzelf blij
De peinzende blik in zijn mooie bruine ogen
Heeft mij menig maal
Tot tranen toe bewogen.
Ja Bello, mijn lieve trouwe hond
Jou wil ik niet graag kwijt.
Dat je nu helaas een spuitje krijgt
Is omdat je thuis
Steeds de boel weer onder schijt.

(Op 22 juni 2007 kreeg Winnie, onze trouwe herder, het genadespuitje. Ze is ruim elf jaar geworden.)

En deze wil ik ook nog kwijt:

Wachten bij de bushalte.

Met luide kijfstemmen kakelden ze er onbekommerd op los. Veel inhoud had het niet. Daar was het ze ook niet om te doen. Als er maar geen stilte viel.
Drie gemene vrouwen op leeftijd.
Harde gezichten. Schichtig om zich heen kijkend, niet beseffend dat het gevaar van binnen zat.
Lelijk waren ze. Niet uit marmer gehouwen maar uit modder en klei geboetseerd.
Moeders misschien. Echtgenotes.
Oude meisjes die te snel volwassen waren geworden in een wereld waar geen ruimte was voor kinderen.
En toen is Ans drie weken naar Indonesië geweest.
Arm zijn ze daar. Echt arm. Wat een armoe.
Maar ze houden zich ook arm. Als ze weer wat geld hebben gaan ze dobbelen.
Ze wou ze een T-shirt geven. Maar hij wou het niet aanpakken.
En ze hebben heel weinig te eten.
Snap jij nou waarom hij het niet wou aanpakken? Hij wees op een nieuw T-shirt dat ze ook bij zich had. Dat wilde hij wel.
Ans zei: “This or nothing.” Hij wou het echt niet hebben.. En dan staan wij als gierig bekend. Ja, ze zijn echt arm. Heb je dat gelezen van die cruise met al die Hollanders? En dat ze ons gierig vonden?
Hun stemmen striemden me. Het was een opluchting dat ze met een andere bus mee moesten dan ik.