Nu je er toch bent...

Om de een of andere duistere reden zit je nu op mijn weblog. Nu je er toch bent kun je net zo goed een artikeltje lezen en eventueel van commentaar voorzien. En dan fluks weer verder, want het is hier geen parkeerplaats. Groetjes.

Pagina's

18 juli 2009

7. Het is maar een spelletje

Door een kier zie ik Santino staan.Beneden ligt zijn pet op een tafeltje en hangt zijn uniformjasje over een stoel. Boven had hij zijn stropdas losgemaakt. Nu draagt hij alleen zijn sokken. Strippen over drie verdiepingen heet zoiets.
Schuin achter Santino zie ik Lilian. Ook zij draagt alleen haar sokken. Beiden zien er verhit uit.
Ik geef jullie twee minuten, zegt Theo en trekt de deur dicht. Ik geef ze er wel vijf, ginnegapt hij tegen ons. Maar als ik ze dat zeg beginnen ze weer opnieuw.
Als de vijf minuten bijna voorbij zijn begint Theo langzaam en luid af te tellen.
Iedereen telt hardop mee. Tien, negen, opschieten, zeven, het is mooi geweest, vijf, vier, wij komen nu naar binnen.
De nieuwe situatie heeft ons in een jolige bui gebracht. De deur gaat open en we dringen naar binnen. Ik steun nog steeds op de schouders van Frank.
Santino en Lilian hebben zich aangekleed en staan schaapachtig te grijnzen.
Achter hen in een grote kooi zit een angstig kijkende orang oetan. Dit is dus het Beest waar Monique haar inspiratie vandaan had gehaald voor haar voordracht van zo-even. Een krijsende aap. Dit is Gijs, zegt Theo. Dat is onze logé. Ha die Gijs, wat een drukte, hè? Vertel jij ons eens wat die twee daar hebben gedaan. Hij wijst op Santino en Lilian. Je zult wel geschokt zijn.
Theo vertelt aan de degenen die het nog niet weten dat Gijs van een vriend is. Deze is nu voor een paar maanden met vakantie en daarom logeert Gijs zolang bij Theo en Yvonne. Het is een jonge aap van nog geen zeven jaar.
Eigenlijk wel zielig, waag ik te zeggen. Daar is iedereen het wel mee eens. Nou Gijs, we zullen je met rust laten. De voorstelling is voorbij. Het publiek en de acteurs taaien af.
We laten Gijs alleen en gaan naar beneden. De rest van de gasten zit een spelletje te spelen met elkaar. Ze hebben grote lol. Ik vraag aan een mooi meisje met donker zwart haar en blauwe ogen wat ze spelen. Sensetivity. Ik kijk haar vragend aan en ze legt me uit wat de bedoeling van het spel is.
Als je aan de beurt bent moet je een vraag beantwoorden of een opdracht uitvoeren.
Dat moet je zo authentiek mogelijk doen. Je moet je dus kwetsbaar durven op te stellen. Doel van het spel is om 'bevrijding' te bereiken. Degene die het meest authentiek is gevonden wint.

Ik begrijp dat de anderen bepalen of je authentiek bent. Ze knikt.
Het lijkt me een spel voor voyeurs en ik ga er eens lekker voor zitten om alles goed te kunnen overzien.
Santino is nu echt weggegaan. Lilian heeft hem naar de deur gebracht. Als ze er weer is loopt ze naar me toe. Zo John, hoe gaat hen nu met je enkel?
Voor ik haar kan antwoorden buigt het donkerharige meisje met de mooie blauwe ogen zich naar mij toe en vraagt of ik met het spel mee wil doen. Eigenlijk kijk ik liever maar mijn mond heeft al gezegd Leuk, natuurlijk wil ik meedoen.Vertel me maar wat ik doen moet.
Ik ben gelijk aan de beurt en moet een goudkleurige kaart pakken van een stapeltje.
Je moet de vraag hardop lezen, zegt de donkere. Hoe heet je, vraag ik.
Sabine, antwoordt ze. Jij heeft John,hè? Ik knik. Ik lees de kaart eerst voor mezelf. Wauh, dat is heftig. Hardop, zegt Sabine.

Geen opmerkingen: