2. Een persoonsverwisseling

Ik herken haar van de foto's die Jan mij vorige maand nog had laten zien. Hij was behoorlijk enthousiast over haar geweest. Er is geen twijfel mogelijk. Dit is Lilian. Mijn spirituele leidsvrouw, zo had hij haar genoemd. Hoewel hij haar slechts één keer gezien had. Nu staat ze zomaar en geheel onverwachts voor me.
Ze verwart me met mijn tweelingbroer Jan, denk ik. Die vindt John mooier klinken en gebruikt daarom vaak mijn naam.
Mijn ouders hielden wel van een geintje en door ons beiden bijna dezelfde naam te geven voorzagen ze dat overal waar wij onze gezichten zouden laten zien verwarring zou ontstaan. Dat was hun manier om het systeem te ontregelen. Dat zij hiermee ons leven ook ontregelden vonden ze mooi meegenomen. Het zou ons scherp houden.
Ik heb deze keer geen zin om uit te leggen dat er sprake is van een vergissing en besluit te doen of ik haar ken.
Hallo, leuk dat jij hier ook bent. Ik geef haar een kus op haar donzige wang. Ze ruikt naar een overdosis patchouli.
Hoe is het geweest, vraagt ze. Ik heb geen idee waar ze het over heeft.
Geweldig. Met zo’n antwoord kan ik niet fout zitten. Voor ze me nog meer kon vragen zeg ik: ik heb mijn enkel verstuikt. Theo heeft me bijna ondersteboven gereden.
Theo? Die jongen is maf. Zeker met z’n éénwieler. Heeft-ie van Yvonne gekregen.
Hé Theo, ik zei het je nog, hè? Dat je beter tot morgen kon wachten.
Ja lieve Lilian. Maar anders had je John niet gezien. Toevallig allemaal, hè?
Hij lacht ontwapenend. Lilian kijkt hem streng aan en schiet dan in de lach.
Daar sta ik dan. Ik ken niemand maar ik heb deze aardige mensen nu al in mijn hart gesloten. Ze lijken me lekker ontspannen, zijn vriendelijk en op een aangename wijze behoorlijk maf.
Laat mij je enkel eens zien, John. Lilian lijkt mij een kordaat typetje.
Ga daar maar eens zitten. Ze wijst op een ligstoel van bamboe.
Ik ga zitten en trek een schoen en sok uit.
Die is behoorlijk blauw. Heb je je tattoo laten weghalen? Ik denk aan de blauwe vlinder die Jan op zijn enkel heeft zitten. Ik bedenk dat ik nu misschien de waarheid moet zeggen.
Dat ze mij voor mijn tweelingbroer aanziet. Dat ik nog nooit een tattoo heb gehad.
In plaats daarvan zeg ik: Die is weggevlogen, zijn vrijheid tegemoet.
Ze lacht en kijkt mij vragend aan. Omdat ik haar vriendelijk lachend aan blijf kijken en mijn mond houd vindt ze het nodig om verduidelijking te vragen.
Ik heb hem laten weghalen in Londen met een nieuwe nanolasertechniek. Pijnloos en je ziet er helemaal niets meer van.
Blijkbaar overtuigt dit haar. Maar waarom dan?
Ik heb hem niet meer nodig om mij vrij te voelen.
Ik weet hoe Jan aan zijn tattoo gehecht is maar ze gelooft me en laat het hierbij.
Ze doet een bakje met ijsklontjes in een washandje en even later lig ik uitgestrekt op de bamboeligstoel met in mijn linkerhand een koude kompres die ik tegen mijn enkel druk en in mijn rechterhand een klein jointje dat Theo in mijn handen heeft gedrukt.
Lilian is weer terug gegaan naar het groepje waar ze bij stond en heeft mij beloofd om straks weer terug te komen.
Theo zit naast me en kijkt met grote stuiterogen wezenloos naar de punten van zijn nep armani schoenen. Veel dringt er op dat moment niet meer tot hem door.
Yvonne is naar de keuken gegaan om wat hapjes te maken.
Opeens gaat de deur open en op dat zelfde moment valt er een stilte. Alle ogen zijn gericht op de persoon die net is binnen gekomen.
In de deuropening staat een jonge agent in uniform. Hij haalt eens diep adem en zegt: Goedenavond allemaal. Wat ruikt het hier lekker.
Dan ziet hij Theo staan en roept verbaasd: Dus hier woon jij, bolle.