Nee, het was geen makkelijke tijd geweest. Je hebt dus nooit afscheid kunnen nemen van je vader…, zegt Sabine.
Omdat ze het onderwerp niet wil laten rusten vrees ik dat ze een emotiepeuteraarster is. Zo’n type dat pas stopt als ze tranen heeft gezien zodat ze je kan troosten. Iemand die je helemaal omspit als ze daar de kans voor krijgt. Ik besluit om de rollen om te draaien.
Hoe is het met jouw ouders? Leven die nog? Ze schrikt van mijn directheid. Ja, die leven gelukkig nog.
Heb je een goed contact met ze?
Met m’n moeder nu wel weer.
De mensen om mij heen schenken geen aandacht meer aan ons. Lilian zit nu bij Theo en Yvonne. Hij zit haar een beetje te plagen. Ik meen de naam ‘Santino’ te horen vallen. Ik concentreer me weer op Sabine.
Soms ben ik een goed luisteraar. Bovendien kan ik net als de meeste mensen heel goed doen alsof. En Sabine heeft behoefte om haar verhaal te vertellen.
Het is geen vrolijk verhaal. Soms stopt ze en staart met lege ogen voor zich uit. Met knikken en hummen moedig ik haar aan als ze op een moeilijk punt aarzelt om verder te gaan.
Als ze er niet zo aantrekkelijk en kwetsbaar uit had gezien zou ik nooit zo veel in haar hebben geïnvesteerd. Daar ken ik mezelf te goed voor.
Ze houdt mijn geveinsdheid voor oprechte belangstelling. Het vreemde is dat ik dat zelf ook geloof op dat moment, al had ze net zo goed in het Swahili verder kunnen gaan want wat ze me vertelt dringt nauwelijks tot mij door of ben ik gelijk weer vergeten. Ik ben nu zo stoned dat ik alleen maar wil zwemmen in die twee blauwe meertjes waar ik op de bodem haar verhaal lees. Eigenlijk wil alleen nog maar met haar vrijen.
De studio is leeg, bedenk ik terwijl ik aanmoedigend blijf knikken en hummen. Ik zal haar voorstellen om daar samen naar toe te gaan. Voordat ik dat kan doen komt Theo naar ons toe. Zo John, ik zie dat je kennis gemaakt hebt met Sabine. Sabine is een beetje Godsdienstwaanzinnig, hè Sabine? Heeft ze je al proberen te bekeren? Ze is ook een beetje nymfo, dus pas maar op.Sabine lacht. Ik besef dat mijn vage plannetje in duigen is gevallen voor het een kans heeft gehad. Ook als ik hem niet bekeer is John een kind van God, zegt ze.
Ja, ja. Nou John, bof jij even. Ben je een beetje spiritueel? Theo wijst op een stalen constructie tegen de muur. Het is een soort van open boekenkast met een boog van boven.
Er hangt een groot kruis in dat ik herken als een kruis van de rozenkruisers.
Ik zie een Boedhakop, foto’s, een tarotspel, wierook en boeken. Boeken over Krishnamurti, over Osho, Benedictus de XVI, de I Tjing, de Kabbala, de Bijbel en nog vele andere spirituele onderwerpen.
Ik ben nu vooral stoned. Is dat hetzelfde als spiritueel? vraag ik.
Yvonne, roep Theo. Ga jij deze jongen, hij wijst op mij, eens uitleggen dat spiritualiteit iets anders is dan stoned zijn.
Hi, zegt Yvonne. Ja , daar zit wel enig verschil tussen. Het begint beide met een ‘s’ dus er zijn ook wel overeenkomsten. Je hebt vast wel eens van de rozenkruisers gehoord.
Ik meen dat het gedicht dat jij en Monique voordroegen van de rozenkruisers is…?
Dat is van Jan van Rijckenborgh. Dat was een rozenkruiser. Dat kruis is van de rozenkruisers.
Ben jij een rozenkruiser, vraag ik.
Nee, ik ben een wicca.
Een wicca? Ja, een wicca. Je weet wel, een moderne heks.
Ben je niet bang dat God je hiervoor na je dood zal straffen? zegt Sabine die heeft meegeluisterd.
Er ontstaat een warrig gesprek over natuurgodsdiensten, de goedheid van God, de persoonlijke beleving van het spirituele, heksen, duivels en het hiernamaals.
Ik kan een geeuw niet bedwingen. Opeens word ik overvallen door een enorme slaap. Op mijn horloge zie ik dat het inmiddels half drie is. Ik moet nogmaals gapen en wel zo overtuigend dat Yvonne mij vraagt of zij mij niet verveelt. Nee, helemaal niet. Allemaal vreselijk interessant. Maar ik heb zo’n geweldige slaap. Misschien moet ik naar huis gaan.
Ga anders even boven liggen, zegt Theo. Daar is het rustig. Wil jij hem even naar boven brengen Sabine?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten