Wii balance board

Eindelijk hebben we hem dan toch in gebruik genomen. Preciezer geformuleerd: mijn partner Paula heeft hem in gebruik genomen. Glunderend vertelt ze me over haar vorderingen en ik kan niets anders doen dan beschaamd erkennen dat ze er harder tegenaan gaat dan ik. Terwijl bij mij deze week de pondjes er weer even aan komen omdat ik aan het stapelen ben voor de marathon (veel pasta eten en bananen en vruchtensapjes drinken, liters per dag) vliegen die van haar er af. Ik verwacht niet dat onze gewichten elkaar zullen kruisen (daarvoor is het verschil te groot) maar na mijn 42 kilometertjes moet ik de patat en frikandellen wel links laten liggen. Gelukkig heb ik daar geen moeite mee al wil ik een enkele keer wel eens zwichten voor een febo-kroketje als ik aan het eind van een lange werkdag de trein naar huis neem.
Weken heeft-ie in de verpakking gestaan naast de bank. Eerst had het maanden geduurd voordat we er eentje konden kopen bij die grote electronica mall waar al die net niet gekke mensen hun electronicaspullen vandaan halen. Ik had zelfs geaarzeld om hem aan te schaffen. Nu lag-tie daar opeens en nu hoefde het voor mij eigenlijk niet meer. Net als dat meisje vroeger waar je zo naar had verlangd. Maanden zei ze 'nee' als je haar om verkering vroeg en toen ze dan eindelijk 'ja' zei had je er geen zin meer in.
Wat me bewoog om hem toch aan te schaffen weet ik niet meer, maar opeens stond hij naast de bank en daar heeft hij zeker twee maanden in de verpakking gestaan. En als Annelies niet was komen eten had hij daar nog gestaan. "Hé,het wii balance board", zei ze en samen hadden we alles in een paar minuten uit de verpakking gehaald, geïnstalleerd en gesynchroniceerd. De batterijen van de afstandsbediening waren echter leeg en er werd niet gewii-ed die avond. Een paar dagen later kwam mijn dochter Eva langs. Die klom op het balance board en was er niet meer af te slaan.
Voor de vorm deed ik ook mee. Ik registreerde me en kreeg de troetelnaam Djumbo.
Na een kleine test bleek mijn wii-leeftijd ruim 10 jaar boven mijn biologische leeftijd te liggen. Au, dat deed zeer.
En toen zij daar kans toe zag klom Paula op het board. De rest is historie.
Vanavond deed het board nog een kleine poging mij weer enige discipline bij te brengen. Tegen Paula zei hij dat Djumbo vast was aangekomen. Natuurlijk kon de slijmert niet weten hoe gelijk hij had. Wacht maar knul, vanaf volgende week vliegen de pondjes er weer vanaf. En...uh..daar heb ik jou niet voor nodig. Ruim 10 jaar boven mijn biologische leeftijd. Waar haal je het vandaan...