Als de slaap niet komen wil, al ben je nog zo moe, ja eigenlijk ben je uitgeput en je ziet aan de wijzers van de klok dat er al weer een kwartier voorbij is, na tweehonderd ben je gestopt met het tellen van schaapjes hoewel je door wilde gaan tot duizend en je vindt jezelf een slappeling, je blaas staat op springen na het tweede glas warme melk, net nu je een beetje aan het wegzakken was moet je er weer uit en door de donkere gang zoek je de deur van het toilet, het is pikdonker maar het licht moet uitblijven anders ben je straks helemaal wakker, hè dat lucht op en je sloft weer terug naar je bed en met de dekens over je heen getrokken ga je in je favoriete slaaphouding liggen, je zweet, je zweet al sinds je in bed ligt en je lakens voelen klam en je denkt “dit wordt niks”…
Ja, als de slaap niet komen wil, ook al heb je God om vergeving gevraagd voor alle zonden die je hebt begaan, alle zonden die je had willen begaan maar nog niet begaan hebt en die je misschien nog begaan zal, al is dat nog niet zeker, je twijfelt, als je niemand kan vinden die je nog net dat laatste duwtje wil geven is het lastig, dan gaat het niet door, je ziet er van af omdat je eigenlijk een goed mens bent en te laf om zonder die kleine aanmoediging je in het verderf te storten, wel zo verstandig want het leidt tot niets en dat weet je…
Ja, als de slaap niet komen wil en je beseft opeens dat je een atheïst bent, een ongelovige, jou maken ze niets wijs, de God met de grote ‘G’ bestaat niet en je denkt aan de god met een kleine ‘g’ waaraan je niet kunt ontsnappen want dat is het goddelijke in jezelf en je herroept je verzoeken om vergeving aan God met een grote ‘G’, want als atheïst wil je Hem niet tot last zijn, dat moeten anderen maar doen die wel in Hem geloven en je richt je tot jezelf en vraagt om vergiffenis en vergeving wordt je gelijk geschonken, maar dat was nu ook niet de bedoeling want je hebt nog niet genoeg geleden vind je, al is zo’n slapeloze nacht ook geen pretje…
Ja, als de slaap niet komen wil. Er is al weer een kwartier voorbij. Je schuift het gordijn opzij en ziet de maan vol aan de hemel staan en je denkt aan degene van wie je houdt, je partner, een minnaar of minnares misschien, je geniet er van dat je nog wakker bent, wat een prachtige maan en wat fijn dat je geliefde er is.
Je kruipt in bed en besluit om wakker te blijven. Het is zo fijn om aan die ander te denken. Dat doe je veel te weinig. Je hebt nu alle tijd…En met tegenzin val je alsnog in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten