Om duidelijk te maken dat ze het ‘gevoel’ zo belangrijk vinden praten sommige vrouwen over het ‘onderbuikgevoel’. Als het daar niet lekker zit dan hebben ze het idee dat er ‘iets’ niet goed is en dat het misschien wel verstandig is om een eerder genomen besluit alsnog terug te draaien. “Nee, volgens mij moet het toch anders. Het voelt niet lekker.” Geen macht ter wereld ontfutselt ze nog een zinnig argument. De onderbuik heeft een besluit genomen.
Zo zei een vrouw tegen me dat ze haar onderbuik net weer had ontdekt. Ik kreeg er wazige beelden bij.
Dat werd niet minder toen ze zei dat er een leerling was die een sterk onderbuikgevoel bij haar opriep. Ik moest even denken aan mijn onderbuikgevoel toen ik vandaag tegen een jonge schaars geklede leerling zei dat ze er zo luchtig uitgekleed uitzag. Ik wilde natuurlijk zeggen dat ze er luchtig aangekleed uitzag, maar mijn onderbuik was me voor geweest. Lastige situatie en je kan dan maar het best doen alsof je niets hebt gezegd.
Mijn onderbuik vergat me te waarschuwen toen Paula mij maar aan bleef kijken met een grote lach op haar gezicht toen ik na een lange werkdag thuis kwam. “Zeker blij dat ik weer thuis ben” was alles wat ik kon bedenken.
Natuurlijk had ik moeten zien dat ze naar de kapper was geweest. Maar zoals bijna altijd moest ze me er weer op wijzen. Wat kon ik anders doen dan schaapachtig grijnzen en zeggen dat het erg goed zat. “Wat ben je toch een plurk” was haar reactie.
Ja, die onderbuik. Het lijkt mij wel fijn als die van mij wat duidelijker is en mij waarschuwt als dit nodig is. Kan ik mijn hersens wat extra vakantie gunnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten