Toen mijn zoon Jasper van mij hoorde dat ik vroeger moeite had met het aanhouden van relaties en deze vooral zag als 'therapeutisch' moest hij lachen. "Dus je bedoelt dat je niet gemakkelijk was in je relaties?" Nee, dat was ik toen niet. En dat ben ik nu soms nog niet. Het heeft heel wat jaartjes geduurd voordat ik in staat was om een langdurige relatie op te bouwen. Paula zegt dat ik 'bindingsangst' had. Het zal wel. Nu Jasper even een dipje heeft in zijn relatie herken ik in hem mijn zorgen die ik destijds had over mijn onvermogen een relatie vast te houden. Als ik nu om mij heen kijk zijn veel van de mensen die ik vroeger als een koppeltje kende niet meer bij elkaar. Zouden zij vroeger ook 'bindingsangst' gehad hebben? En zijn zij nu van hun angsten bevrijd? Of alleen maar van hun partner?
Ik denk dat het de chemie is die mensen bijeen houdt of uit elkaar drijft. Sommigen zijn makkelijker in staat om een relatie aan te gaan en te behouden dan anderen. Dat is waar. Maar mensen moeten bij elkaar willen passen en bereid zijn om te investeren in elkaar. Iets wat je samen doet. En ze moeten in staat zijn om te incasseren. Niet na een ruzietje boos weglopen. Dat is flauw. Nee, kom maar op met je shit. Dan kom ik straks...
Toen hij weer naar zijn eigen huis ging wenste ik mijn zoon veel wijsheid en geluk. Want met wijsheid alleen kom je er soms niet. Je hebt ook wat geluk nodig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten