Een PR-tje is het niet geworden. Tot aan de 30 kilometer was daar nog kans op. Maar hierna zakte ik in. Veel wandelen en dan weer rennen totdat ik na een brutotijd van 4uur en 45 minuten de finish op de Coolsingel passeerde. Het publiek was weer fantastisch. Paula, mijn kinderen en Nynke, de nieuwe vriendin van Jasper, stonden op strategische punten mij aan te moedigen en overal enthousiaste toeschouwers die je in de richting van de eindstreep schreeuwden.
Onder het rennen leek ik maar weinig last te hebben van mijn schouder, maar nu de adrenaline uit mijn systeem weglekt begin ik hem weer te voelen.
Maar ik moet niet zeiken. Er was een knul die gehandicapt was aan beide voeten en handen en die de marathon uitliep voor zijn trotse en erg geëmotioneerde moeder.
Ik zag blinden met geleide-honden voorbijlopen en zwaarlijvige mensen die misschien nu aan de beademing liggen.
De marathon van Rotterdam. Eén groot volksfeest. Ik ben blij dat ik weer heb meegedaan en dat het weer voorbij is. Maar wat nu?
Weer snoepen en elke avond een blowtje nemen? Lijkt me niet. Dus gewoon nog even het gezonde patroontje vasthouden. Maar dat pilsje dat mij roept heb ik wel verdient en dat ga ik nu dus koud maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten