"To see a world in a grain of sand,
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand,
And eternity in an hour."
William Blake
Ik behoor nog tot de generatie die het Kralingse Popfestival heeft meegemaakt. Ja opa, je bent wel heel erg oud.
Deze dichtregels van William Blake ontroerden me intens toen ik ze voor het eerst las, temeer omdat ik door mijn ervaringen met allerlei psychedelische middelen de wereld in een korrel zand had gezien.
Ik was nog geen twintig en maakte deel uit van een generatie die vond dat er veel verkeerd was in de wereld en dat het beter moest. Het is er sindsdien niet beter op geworden.
De ironie is dat veel van die oude hippies later vooraan in de 'ratrace' hebben gestaan om hun idealen in te ruilen voor harde cash. Begrijpelijk, want met al hun lieve woorden en goede bedoelingen waren ze voor het establishment geen partij en werden ze vaak en hard in hun reet geschopt door de laarsen van het gezag. "If you can't beat them join them" zullen velen hebben gedacht.
Met een beetje pech zijn ze nu weer alles kwijt. Eerst je idealen en dan je poen. Eigen schuld dikke bult.
De moraal van het verhaal is natuurlijk dat je er een prijs voor betaalt als je jezelf aan een ander verkoopt. Het goede nieuws is dat iedereen gebruikt wil worden. To exist is to be used. Degenen die klagen zijn degenen die zich overbodig voelen.
Ja, je kunt de wereld in een korrel zand zien. En de hemel in een wilde bloem. Het leven is zo veel meer dan het beroep dat je uitoefent, de kennis die je hebt, de dromen die je deelt. Een bonte stoet die steeds maar weer op weg is. Prachtig en gruwelijk tegelijk. Het is echt een verademing dat ik dit leven niet hoef op te lossen maar alleen maar hoef te leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten