Werkweek

Vandaag kwam ik om precies twaalf uur 's morgens thuis na een werkweekje met onze leerlingen in Port Zélande in Ouddorp.
Mijn oogjes zijn rood van een tekort aan slaap en ik heb nog steeds de neiging om zo oppervlakkig mogelijk te ademen. Ik vergeet soms dat ik weer thuis ben en de stoflucht van mijn ranzige slaapkamer in de geschakelde bungalow waarin ik heb vertoefd niet meer hoef in te ademen. Twee van mijn collega's met een overgevoeligheid voor stof en vreemde geuren besloten om er zelfs niet eens in te overnachten. Ook niet nadat hun huisje voor €25,- opnieuw was schoongemaakt. Zij reden liever elke avond zestig kilometer naar hun huis waardoor zij helaas het avondprogramma misten. Het eten vonden zij ook niet zo lekker en het leek hen daarom niet verkeerd om de laatste dag samen tussen de middag uit eten te gaan in Renesse. Jammer dat zij hierbij vergaten dit door te geven zodat niemand wist waar zij opeens waren gebleven.
Er waren wel meer zaken die niet helemaal klopten. Weliswaar beschik ik over het vermogen om van een olifant een mug te maken, maar het is pech dat ik nu juist aan deze vliegende bloedzuigers een gloeiende hekel heb. Dit goochelkunstje levert daarom weinig op.
Deze dagen gaven mij ook een kans om de vele klachten te nuanceren die wij in ons docententeam hebben over het management. Opnieuw werd bevestigd wat ik al langer wist, namelijk dat elke organisatie het management krijgt wat het verdient.
Als ik al enige hoop had dat het misschien nog goed zou komen dan is daar na deze week niet zo veel meer van overgebleven. Is dat erg? Ik denk van niet. Zoveel hoop heb ik immers nooit gehad.
Osho zei al dat de wereld is zoals hij is omdat de mensen zijn zoals zij zijn. Alleen als zij anders zouden zijn geweest zou ook de wereld anders zijn geweest. Hier is geen speld tussen te krijgen.
Vele onderzoeken hebben bovendien aangetoond dat de verschillen tussen de mentaliteit van managers en personeel gebonden zijn aan de context. Een personeelslid dat een managerspositie gaat bekleden blijkt al heel snel niet anders te zijn dan de manager die hij eerst heeft bekritiseerd. De verschillen zijn marginaal. Een beetje manager weet dat en trekt zich daarom niet teveel aan van de kritiek. En ik geef hem daar gelijk in. Het schelden moet daarom eerder worden geïnterpreteerd als een folkloristisch ritueel dan een rationeel verschil in zienswijze.
Wat ik werkelijk vind kan ik in mijn eigen belang maar beter niet opschrijven. Met wat ik hier geschreven heb zou ik toch al beschouwd kunnen worden als een nestbevuiler. En dat leidt maar af van waar het werkelijk om gaat.
Nee, het lijkt mij veel beter om uit de afgelopen dagen inspiratie te putten voor het schrijven van wat onzinnige korte verhalen waarin ik de protagonisten zo zal afbeelden dat zij slechts herkenbaar zijn in kleine kring. Waarbij ik nu alvast wil laten weten dat men ziet wat men wil zien en dat enige overeenkomst met de realiteit toevallig is of berust op een eigen interpretatie.
Ik nodig een ieder die geïnteresseerd is in zottigheid uit de Zotkienfabriek om de komende tijd uit te kijken naar wat lijkt op de spannende verhalen van Spekkie in Zwoertjesland, al moet ik mij nog bezinnen op een meer passende titel.
Het lijkt er op dat de enige normale mensen die ik ken mijn twee vrienden Theo en Yvonne zijn, die mij tegen hun wil en zonder daar enige moeite voor te hebben gedaan hebben overtuigd dat deze wereld krankzinnig is en dat ook docenten niet immuun zijn voor gekte. Enige informatie van hun kant over hoe zij het onderwijs hebben ervaren en ideeën over hoe het misschien beter zou kunnen wordt door mij op prijs gesteld.