Ik zou liegen als ik zeg dat ik een saai leven heb. Maar echt spannend is ook anders. En eerlijk gezegd vind ik dit prima. De spannendste gebeurtenissen spelen zich altijd af in je hoofd en niet op straat. In het theater tussen je oren worden steeds weer de meest fantastische try-outs gepresenteerd en daartussen zit altijd wel iets waarover je jezelf kostelijk kunt vermaken. Bijkomend voordeel is dat je lippen zich vaak onbewust op een gezonde wijze omhoog krullen en je af en toe een geluid voort brengt dat een beetje klinkt als het gemekker van een schaap of gehinnik van een paard.
Voor veel mensen is wat zich afspeelt in die grijze massa die in hun schedel zweeft echter vaak een beetje teveel van het goede. Met een beetje fantasie kun je immers zo paranoia worden als jezelf maar wil.
De vrees dat hen het ergste kan en natuurlijk zal gebeuren leeft bij velen. Voor hen is het leven elke dag zo spannend dat ze er uitgeput door geraken, want ook ’s nachts blijven die vervelende gedachten maar komen. Pillen slikken om in slaap te komen, pillen slikken om wakker te blijven, pillen slikken om lekker verdoofd door het leven te kunnen gaan.
Onderzoek heeft aangetoond dat het niet de vervelende situatie alleen is die mensen zo tot wanhoop kunnen drijven, maar vooral hun gevoelens van onmacht. Zij achten zichzelf niet in staat om hun situatie te veranderen en de kans is daarom erg groot dat ze gestresst geraken of depressief.
Mensen die echter denken dat zij wel in staat zijn om iets aan hun situatie te doen, ook al is deze situatie net zo vervelend, hebben een veel kleinere kans om hierdoor gestresst of depressief van te geraken. Daarbij komt dat ze niet eens wat aan de situatie hoeven te doen maar dat het al voldoende is dat zij denken dat te kunnen doen als zij dat zouden willen.
Het is deze andere manier van naar jezelf en de situatie kijken die het verschil uitmaakt. Binnen de psychologie hebben ze het over “the locus of control”.
Iemand met een overwegend interne locus of control gelooft er vooral in dat hij zelf invloed heeft op het verloop van zijn leven, terwijl iemand met een externe locus of control gelooft dat zijn leven vooral bepaald wordt door factoren buiten zichzelf, waar hij bovendien geen invloed op kan uitoefenen.
Kan iemand leren om op een andere manier naar zichzelf of naar de situatie te kijken waarvan hij last heeft? Het antwoord is ja. Waarbij ik wel wil opmerken dat de manier waarop dit geleerd kan worden niet voor iedereen hetzelfde is.
Zelf ben ik iemand met een sterk intern gerichte locus of control. Maar er is een tijd geweest dat dit heel anders was.
Onafgemaakte opleiding, onvrede met de samenleving, boos op de wereld, kutbaantjes, jezelf een vreemde malloot vinden tussen al die ernstig kijkende mensen die doen of ze echt interessant zijn met hun mooie auto, dure koopwoning en LOI-diploma's.
Oh, wat heb ik lang een hekel gehad aan die vreselijke volwassenen. Maar nu weet ik al sinds jaren dat het interessante van mensen niet is af te lezen aan hun bezittingen maar de wijze waarop zij in het leven staan. En kijk ik niet meer tegen alles aan zoals ik vroeger jarenlang wel heb gedaan. Veel van die vreselijke volwassenen zijn niet zozeer vreselijk dan wel vreselijk in de war. Stomweg omdat ze te lang met allerlei leugens hebben moeten leven en dat vaak nog steeds doen. Zelfs als ze zich onbespied wanen tussen de muren van hun huis blijven ze hangen in de rol die ze aangenomen hebben. Met als hun belangrijkste levensvraag "Is dit alles wat er is?"
Kijk, dat is nou het leuke van ouder worden. Ontdekken dat je waarschijnlijk altijd de malloot zult blijven die je altijd al was en dat dit niet erg maar juist geweldig is.
En dat je anderen daar ook nog eens een plezier mee kunt doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten