Het lijkt hem het beste om te vertrekken. Misschien komt er nog iemand, maar het is nu toch wel tijd. Bovendien staat de bus noodgedwongen op een lullige plek geparkeerd voor de deur van de Zotkienfabriek en op ongelukken zit niemand te wachten. Hij werpt nog één laatste blik om zich heen. Zijn collega’s hebben het af laten weten. Dit zal de komende week vaker gebeuren. Laten we maar gaan, zegt hij tegen de chauffeur. Ik heb namenlijsten bij me en kijk straks wel wie er ontbreken.
Er was niet afgesproken dat hij bij het vertrek aanwezig zou zijn om de jojo’s naar hun bestemming te begeleiden. Eigenlijk was er helemaal niets afgesproken. Dat hij er toch is komt omdat hij zijn reiskosten op tijd wil declareren. Later blijkt dat hij de formulieren niet goed heeft ingevuld. Daarom zal hij in oktober eerst op zijn salaris worden gekort en pas een maand later een nabetaling ontvangen. Omdat hij al lang weet dat de wegen van de Zotkienfabriek ondoorgrondelijk zijn heeft hij daar vrede mee.
Een andere reden is dat hij er geen vertrouwen in had dat het spel dat hij heeft ontwikkeld en dat de eerste avond gespeeld zou worden in voldoende aantallen was gekopieerd. Voor de zekerheid besloot hij om dit zelf te doen. Achteraf bleek zijn wantrouwen gelukkig terecht en zijn werk daarom niet voor niets te zijn geweest.
Nadat de chauffeur heeft uitgelegd wat de spelregels zijn vertrekt de bus richting Ouddorp.
Als ik er niet was geweest zou er bij het vertrek en tijdens de korte busreis niemand geweest zijn om assistentie te verlenen, denkt hij en kijkt peinzend uit het raam. Zou de bus zonder een begeleider eigenlijk wel met de jojo’s vertrokken zijn? En welk alternatief zou er zijn geweest voor de avond? Hij schudt nog eens zijn hoofd. De chaos die hij de afgelopen tijd was tegen gekomen had zich nu ook al uitgestrekt tot buiten de poorten van de fabriek.
Ze babbelt er vrolijk op los. Naast haar heeft ze een plaatsje vrij gehouden voor de jojo-begeleider. Hij luistert aandachtig naar haar verhalen en dat moedigt haar aan om elke vorm van terughoudendheid te laten varen. Soms ziet ze hoe zijn blik afdwaalt en af en toe praat hij ook met andere jojo’s in de bus. Maar de meeste tijd heeft ze hem voor zichzelf.
Het was nog moeilijk geweest om de loodzware tas die ze bij zich heeft vol te krijgen, maar het was haar toch gelukt. Zeven paar schoenen, vier broeken, een aantal t-shirts en alles wat een jong meisje maar nodig zou kunnen hebben in vijf dagen had ze er in gepropt.
Ze is op alles voorbereid en heeft er zin in. Als meer ervaren en oudere jojo gaat ze met een aantal jongere jojo’s in een jojohuisje zitten in een jojo-vakantiepretpark met veel Duitsers om zich heen en heeft ze de taak om er voor te zorgen dat haar onervaren en verlegen jojootjes het een beetje naar de zin hebben en zich zoveel mogelijk aan de regels houden. Geen mannelijke jojo’s ’s avonds laat over de vloer en allemaal op tijd op bed. Ze weet nog niet dat ze door een misverstand er zelf de aanleiding toe zal zijn dat zij ruim twaalf uur later met een groepje jojo’s in het donker over een breed strand zal lopen, de wind blazend door haar blonde haren en zij zelf genietend van de zilte zeelucht.
Een uur na het vertrek rijdt de bus de grote parkeerplaats op van het jojo-vakantiepretpark.
Daar weet men niets van de groep jojo’s van de Zotkienfabriek. Niemand heeft doorgegeven dat zij zouden komen. Na enige tijd blijkt dat de groep bekend is onder de naam van de organisatie die vanaf morgen de jojo’s gaat coachen bij een aantal sportieve activiteiten.
Al binnen een paar minuten hierna is de bewaking aanwezig en een jonge stagiair spreekt de jojo’s streng toe. Of zij zich straks maar aan de regels willen houden en zo niet, dan kan iedereen vertrekken. Dat is een prettige binnenkomer, denkt de jojo-begeleider. Hij weet niet hoe streng ze werkelijk zijn in deze Duitse enclave en heeft ook geen zin om hier achter te komen. Als hij even later hoort dat ze pas om drie uur in de jojohuisjes mogen en daarom een kleine vier uur moeten zien te overbruggen, spreekt hij iedereen streng toe.
Hij gaat op een kleine verhoging staan en zegt dat hij er persoonlijk op toe zal zien dat degene die voor moeilijkheden zorgt er door de Zotkienfabriek uitgeknikkerd zal worden. Zo’n veertig paar jojo-oogjes kijken hem onbewogen aan. Dan gooien de jojo’s hun spullen in een washok, waar een oudere jojo er op toe ziet dat er niets wordt gestolen of kapot wordt gemaakt. Vervolgens verspreiden de meeste jojo’s zich over het terrein. Ze mogen alvast gebruik maken van het jojo-vakantiepretparkzwembad. Omdat ze geen toegangskaartje hebben worden ze helaas niet toegelaten. Inmiddels hebben de ander jojo-begeleiders die met hun wagens vooruit waren gereden zich bij de eerste gevoegd. Zij voelen zich wat ongemakkelijk en zijn boos dat er voor het vertrek geen duidelijke afspraken zijn gemaakt.
Ook zij kunnen niet in hun huisje en vragen zich af hoe zij de tijd het best kunnen doorbrengen.
Niet alleen het vertrek maar ook de aankomst blijkt niet goed te zijn geregeld. Het ontbrak de jojo-kamporganisatoren blijkbaar aan voldoende ervaring. Daarnaast hadden zij verzuimd om alles goed met de andere jojo-begeleiders te communiceren. En die baalden hier stevig van.
De jojo-coördinator is een aimabele man en hij verontschuldigt zich dat hij het spel niet heeft laten kopiëren. Hij heeft het veel te druk gehad.
De jojo-begeleider weet dit, al weet hij dat hier mogelijk ook een andere reden voor is.
De jojootjes die willen gaan zwemmen krijgen van de jojo-coördinator een toegangskaartje.
Sommige jojo’s gaan voetballen, anderen slenteren wat over het terrein rond en weer anderen gaan in het washok zitten, waar de jojo-busbegeleider zich heeft geïnstalleerd met zijn gitaar. Zijn ergernis is inmiddels verdwenen. Hij vreest dat hem en de anderen nog meer verrassingen te wachten zullen staan. Het is echter niet anders. Als dan eindelijk de jojo-huisjes worden vrijgegeven begeeft iedereen zich hier opgewonden naar toe.
Het duurt dan nog even voor iedereen een plekje gevonden heeft waar hij tevreden over is omdat de lijst waarop de verdeling staat van de jojo’s over de huisjes nog wat aanpassingen behoeft. Bovendien is er niet voor wc-papier en drinken gezorgd en blijkt dat er ook geen theedoeken zijn om af te drogen.
Het jojo-begeleiderhuisje ruikt niet erg fris van binnen en als eerste worden alle deuren open gezet. Het meubilair ziet er gelukkig niet al te nieuw uit zodat men zich minder zorgen hoeft te maken over eventuele schade die aangebracht kan worden door de jojo’s. Men heeft hier blijkbaar rekening mee gehouden.
Zo’n zes uur na het vertrek van de Zotkienfabriek zitten de jojo’s en hun begeleiders dan eindelijk op hun jojogatje en heeft iedereen zich voor de komende dagen geïnstalleerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten