Het initiatief van de Taiwanese stad Taichung om € 2,- te betalen voor elke ingeleverde kilo hondenpoep spreekt mij enorm aan. In steden als Schiedam en Rotterdam zou je er een dik belegde boterham mee kunnen verdienen. En met minimale kosten zou elke gemeente af zijn van één van de grootste ergernissen van veel mensen: poep op straat.
Nu de straten bedekt zijn met hopen herfstbladeren is het weer uitkijken voor wat daar onder verborgen zit.
Vroeger had ik een herder. Deze zal wekelijks € 6,- aan drollen gedraaid hebben. Op jaarbasis zo’n € 300,- Dat is meer dan ik aan hondenbelasting betaalde.
Als ik hem kliekjes had laten eten zou ik er zelfs aan hebben verdiend, mits ik de poep tenminste ergens had kunnen inleveren.
Ik begrijp wel dat een dergelijke regeling geen kans van slagen maakt in Nederland. Dit frauduleuze volkje zou stiekem ook zijn eigen drollen in het zakje doen om er financieel beter van te worden.
En nu we toch bezig zijn met vieze praatjes…Ik las dat uit een onderzoek naar voren was gekomen dat kinderen zich het meeste schamen voor het laten van een scheet in de klas.
Volwassen hebben daar in onbekend gezelschap ook last van en maken het vaak tot een sport om anderen de schuld te geven. Maar thuis vindt men het heel normaal om zo af toe de billen op te lichten onder het uitspreken van de bezwerende spreuk: “Zo, effe frisse lucht”. Partners schijnen elkaar zelfs soms te willen aftroeven met wie de hardste maken kan of wie er het meeste stinkt.
Zij willen dan lucht geven aan hun onlustgevoelens, een grapje maken of hebben bruine bonen gegeten. Bij ons thuis is het niet anders. Op zulke momenten is mijn partner altijd in het nadeel met haar veel beter ontwikkelde reukvermogen en prijs ik mij gelukkig dat die van mij meestal het hardste stinken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten