Ik sta in de tuin achter ons huis en hoor het luide gesnater van de ganzen die in het licht van de maan op grote hoogte in formatie naar het zuiden trekken.
Het is een zachte avond en ik bedenk dat ik binnenkort de vuurkorf maar weer eens ga aansteken. Pretsigaretje er bij en een glaasje wijn. Nog even en het is niet echt lekker meer om ’s avonds in de tuin te zitten. Maar tot het weekend blijft het goed.
Binnen schenk ik een glaasje port in. Ik heb de fles al een tijdje geleden gekocht en ontdek net dat hij nog dicht zat. Met mijn alcoholproblemen valt het blijkbaar nogal mee.
Het zoete vocht brandt tegen mijn gehemelte en ik prijs mezelf gelukkig in een land te leven waar je jezelf tegen een redelijke prijs een stuk in je kraag kunt drinken. Al moet ik eerlijk gezegd wel toegeven dat ik mij de dag niet herinneren kan dat ik dronken was. Maar dat komt natuurlijk door mijn Korsakov syndroom. Dan wil je geheugen je wel eens in de steek laten. Maar waar hadden we het ook al weer over?
Ik zit hier gewoon maar een potje te wauwelen en uit mijn nek te lullen. Ja, docenten werken ook ’s avonds door als dat nodig is.
Deze keer heb ik geen blijde boodschap voor de wereld. Maar gelukkig ook geen sombere. Het is herfst, een tijd van bezinning. Ik denk dat ik boven maar eens gezellig naar het requiem van Mozart ga luisteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten