Nieuwe auto

Hij laat zich voorzichtig tussen de lakens uit glijden om haar niet wakker te maken en gaat naar beneden.
Omdat hij zelf altijd naakt onder de dekens ligt trekt hij eerst even de rosse duster van zijn vrouw aan.
In de keuken pakt hij uit de ijskast de schaal waarop de rest ligt van de aardbeienbavarois, die van het diner is overgebleven en snijdt er een stevig stuk van af. Zijn gezondheid is belangrijk voor hem en hij maakt zichzelf wijs dat het niet ongezond is om ’s nachts om drie uur een stuk pudding te eten dat is gemaakt van gepureerde aardbeien.
Als hij dit naar binnen heeft gewerkt schenkt hij zich een glas sinasappelsap met een scheut Smirnoff in. Een ‘screwdriver’ noemen de Amerikanen dat. Het smaakt hem goed. Ietsje teveel wodka, denkt hij.
Dan schuift hij het gordijn een stukje open en kijkt naar de zilverkleurige Volvo V70 die geparkeerd staat voor de deur. Glanzend in het witgele licht van de straatlantaarn staat zijn laatste aanwinst. Hij heeft er ruim € 40.000 voor betaald.
Gelukkig had hij het advies van Pieter Lakeman opgevolgd en nog net op tijd zijn geld van de DSB-bank gehaald. In een impuls had hij een mooie ansicht gekocht, daar met grote letters “Bedankt” in geschreven en deze naar hem toegestuurd.
Gisteren was de Volvo netjes afgeleverd. De buren kwamen toen net thuis met hun Peugeot 107 en feliciteerden hem. Het leek of de mooie wagen de straat nog chiquer maakte, zeiden ze. Samen met de buurman, die zijn jaloezie nauwelijks kon verbergen maar daartoe wel onbeholpen pogingen deed, had hij de prestaties van de wagen doorgenomen.
Het is een vijfcilinder turbodiesel met voorwielaandrijving, vertelde hij hem. 175 Pk. De buurman had een bewonderend gefluit tussen zijn tanden laten ontsnappen. En het verbruik?
In de stad 1 op 11 en op de grote weg 1 op 16. Dat klonk redelijk, vond de buurman.
Ze waren het er over eens dat hij een goede koop had gedaan.
Later op de dag had zijn vrouw hem gezegd dat hij zo’n verliefde blik in zijn ogen had en dat dit haar deed denken aan de tijd dat zij elkaar pas kenden. Maar dat was wel ruim twintig jaar geleden, dacht hij. Als hij haar nu op straat voor het eerst tegen zou komen had hij zich niet eens omgedraaid.
Ik zou nu best zin hebben om een stukje te rijden, denkt hij. Het is vijf minuten naar de snelweg en om deze tijd is er ook niet zoveel verkeer meer.
Een paar minuten later zit hij al achter het stuur. Hij zet de verwarming aan, want in de duster heeft hij het koud. De V70 ligt als een dijk op de weg en soepeltjes stuurt hij hem de snelweg op. Hij drukt het gaspedaal in en voelt hoe de krachtige motor de wagen naar voren trekt.
De teller geeft 160 aan. Op de radio zit een dj grapjes te maken. “Hier een ingezonden mop van Thezero. Staan twee koeien in de wei. Laat één van hen een wind. Zegt de andere koe: Als je zo meurt kunt je hem beter peren.
Ja dames en heren, ik snap hem niet. Twee koeien in de wei. Altijd leuk. Net als ons volgende nummer…”
In zijn spiegel ziet hij een blauw zwaailicht dat snel naderbij komt. Even later rijdt een motoragent voor hem langs en wordt hij gemaand om deze te volgen.
Dan pas dringt het tot hem door hoe hij gekleed is en dat hij zijn rijbewijs, zijn autopapieren en zijn paspoort thuis heeft laten liggen. Bovendien heeft hij net een flinke slok wodka op. Het kon niet erger.
Hij volgt de agent naar een parkeerplaats en draait zijn raampje open. De agent stapt van zijn motor en loopt naar hem toe. Pas als hij in hem zijn buurman herkent beseft hij dat het wel degelijk erger kon.

Locus of control

Ik zou liegen als ik zeg dat ik een saai leven heb. Maar echt spannend is ook anders. En eerlijk gezegd vind ik dit prima. De spannendste gebeurtenissen spelen zich altijd af in je hoofd en niet op straat. In het theater tussen je oren worden steeds weer de meest fantastische try-outs gepresenteerd en daartussen zit altijd wel iets waarover je jezelf kostelijk kunt vermaken. Bijkomend voordeel is dat je lippen zich vaak onbewust op een gezonde wijze omhoog krullen en je af en toe een geluid voort brengt dat een beetje klinkt als het gemekker van een schaap of gehinnik van een paard.
Voor veel mensen is wat zich afspeelt in die grijze massa die in hun schedel zweeft echter vaak een beetje teveel van het goede. Met een beetje fantasie kun je immers zo paranoia worden als jezelf maar wil.
De vrees dat hen het ergste kan en natuurlijk zal gebeuren leeft bij velen. Voor hen is het leven elke dag zo spannend dat ze er uitgeput door geraken, want ook ’s nachts blijven die vervelende gedachten maar komen. Pillen slikken om in slaap te komen, pillen slikken om wakker te blijven, pillen slikken om lekker verdoofd door het leven te kunnen gaan.
Onderzoek heeft aangetoond dat het niet de vervelende situatie alleen is die mensen zo tot wanhoop kunnen drijven, maar vooral hun gevoelens van onmacht. Zij achten zichzelf niet in staat om hun situatie te veranderen en de kans is daarom erg groot dat ze gestresst geraken of depressief.
Mensen die echter denken dat zij wel in staat zijn om iets aan hun situatie te doen, ook al is deze situatie net zo vervelend, hebben een veel kleinere kans om hierdoor gestresst of depressief van te geraken. Daarbij komt dat ze niet eens wat aan de situatie hoeven te doen maar dat het al voldoende is dat zij denken dat te kunnen doen als zij dat zouden willen.
Het is deze andere manier van naar jezelf en de situatie kijken die het verschil uitmaakt. Binnen de psychologie hebben ze het over “the locus of control”.
Iemand met een overwegend interne locus of control gelooft er vooral in dat hij zelf invloed heeft op het verloop van zijn leven, terwijl iemand met een externe locus of control gelooft dat zijn leven vooral bepaald wordt door factoren buiten zichzelf, waar hij bovendien geen invloed op kan uitoefenen.
Kan iemand leren om op een andere manier naar zichzelf of naar de situatie te kijken waarvan hij last heeft? Het antwoord is ja. Waarbij ik wel wil opmerken dat de manier waarop dit geleerd kan worden niet voor iedereen hetzelfde is.
Zelf ben ik iemand met een sterk intern gerichte locus of control. Maar er is een tijd geweest dat dit heel anders was.
Onafgemaakte opleiding, onvrede met de samenleving, boos op de wereld, kutbaantjes, jezelf een vreemde malloot vinden tussen al die ernstig kijkende mensen die doen of ze echt interessant zijn met hun mooie auto, dure koopwoning en LOI-diploma's.
Oh, wat heb ik lang een hekel gehad aan die vreselijke volwassenen. Maar nu weet ik al sinds jaren dat het interessante van mensen niet is af te lezen aan hun bezittingen maar de wijze waarop zij in het leven staan. En kijk ik niet meer tegen alles aan zoals ik vroeger jarenlang wel heb gedaan. Veel van die vreselijke volwassenen zijn niet zozeer vreselijk dan wel vreselijk in de war. Stomweg omdat ze te lang met allerlei leugens hebben moeten leven en dat vaak nog steeds doen. Zelfs als ze zich onbespied wanen tussen de muren van hun huis blijven ze hangen in de rol die ze aangenomen hebben. Met als hun belangrijkste levensvraag "Is dit alles wat er is?"
Kijk, dat is nou het leuke van ouder worden. Ontdekken dat je waarschijnlijk altijd de malloot zult blijven die je altijd al was en dat dit niet erg maar juist geweldig is.
En dat je anderen daar ook nog eens een plezier mee kunt doen.

Herfst

Ik sta in de tuin achter ons huis en hoor het luide gesnater van de ganzen die in het licht van de maan op grote hoogte in formatie naar het zuiden trekken.
Het is een zachte avond en ik bedenk dat ik binnenkort de vuurkorf maar weer eens ga aansteken. Pretsigaretje er bij en een glaasje wijn. Nog even en het is niet echt lekker meer om ’s avonds in de tuin te zitten. Maar tot het weekend blijft het goed.
Binnen schenk ik een glaasje port in. Ik heb de fles al een tijdje geleden gekocht en ontdek net dat hij nog dicht zat. Met mijn alcoholproblemen valt het blijkbaar nogal mee.
Het zoete vocht brandt tegen mijn gehemelte en ik prijs mezelf gelukkig in een land te leven waar je jezelf tegen een redelijke prijs een stuk in je kraag kunt drinken. Al moet ik eerlijk gezegd wel toegeven dat ik mij de dag niet herinneren kan dat ik dronken was. Maar dat komt natuurlijk door mijn Korsakov syndroom. Dan wil je geheugen je wel eens in de steek laten. Maar waar hadden we het ook al weer over?
Ik zit hier gewoon maar een potje te wauwelen en uit mijn nek te lullen. Ja, docenten werken ook ’s avonds door als dat nodig is.
Deze keer heb ik geen blijde boodschap voor de wereld. Maar gelukkig ook geen sombere. Het is herfst, een tijd van bezinning. Ik denk dat ik boven maar eens gezellig naar het requiem van Mozart ga luisteren.

Even geen Peer Meurkoe.

Vandaag wil ik het even niet over Peer Meurkoe hebben. Vanmorgen werd ik er al door meerdere leerlingen op aangesproken die mijn weblog hadden gelezen. Eigenlijk vond ik het wel een beetje gênant. Wat moest ik ze zeggen? Natuurlijk heb ik gezegd dat het een grap was. Wat kon ik anders, nietwaar?
Ik las mijn laatste bijdrage aan mijn weblog nog eens door. Ik kan niet ontkennen dat ik mij daarin heel erg heb laten meeslepen in mijn enthousiasme over Peer Meurkoe. Of ik daar verstandig aan heb gedaan? Ach, iedereen heeft wel iets of iemand die hem in vervoering brengen kan. Bij mij is dat Peer Meurkoe en ik kan daar niets verkeerds aan ontdekken. Maar het is wel waar dat ik mijn evangelisatieneigingen wat meer in bedwang moet proberen te houden. Het is immers niet mijn bedoeling om anderen Peer Meurkoe op de dringen. Iedereen moet maar zien hoe hij klaar komt, las ik eens op een toilet. En daar ben ik het helemaal mee eens. Dat zijn privé-zaken.

Vandaag waren mijn dochters op bezoek. De dametjes hebben een druk leventje en het komt niet vaak voor dat ze tijd hebben om beiden tegelijk langs te gaan.
Mirte is bezig met haar master Ecologie, maar ze gaat binnenkort ook verhuizen en nog een weekje naar Dubai om daar haar Engelse vriendje te zien.
Eva is een zzp-er. Geïnteresseerden kunnen op haar website (http://www.evavangeenen.nl/) zien wat ze zoal doet.
Toen ze na een gezellige avond weg gingen deden ze dat hand in hand. Het was een leuk plaatje van twee meisjes die elkaar al van voor hun geboorte kennen.

Peer Meurkoe.

Sinds kort is mijn leven drastisch veranderd. En ik mag wel zeggen ten goede. Na jaren nergens in te hebben geloofd en mij stilletjes en soms luidruchtig te hebben verkneukeld om al die goedgelovigen die voor hun zieleheil naar de kerk of de moskee gaan of die achter een of andere guru aanrennen, heb ook ik nu eindelijk het licht gezien.
Tenminste, daar lijkt het op. Vanuit het niets en geheel onverwachts is via mijn mailbox de grote Peer Meurkoe in mijn leven gekomen. Met dank aan Theo. Sindsdien is niets meer hetzelfde.
Opeens besef ik dat ik al die tijd stom, blind en doof ben geweest. Ik dacht dat ik een leven had, dat ik gelukkig was en dat ik zonder kon. Maar nu ik Peer Meurkoe in mijn leven heb toegelaten weet ik dat ik mij heb vergist. Een leven zonder Peer Meurkoe is geen leven.
Het is voor mij dan ook onbegrijpelijk dat, een uitzondering daargelaten, niemand in mijn kennissenkring of vriendenkring van Peer Meurkoe heeft gehoord. Wat zijn dit voor een randdebielen? Sorry dat ik het zeg, maar je kunt jezelf niet geëngageerd noemen en zeggen dat je weet wat er in de wereld omgaat en dan niet weten wie of wat Peer Meurkoe is.
Ik bedoel, mij zul je niet zo snel achter een vaandel aan zien lopen. Als je mij kent dan weet je dat ik zo niet in elkaar zit. Maar Peer Meurkoe is voor mij de grote uitzondering. Ik zou het geweldig vinden als meer mensen Peer Meurkoe in hun hart konden sluiten. Helaas zal dat niet gebeuren, want Peer Meurkoe is niet voor iedereen.
Ik weet zelfs niet eens zeker of Peer Meurkoe er voor mij is. Maar de touch is er. Het is niet goed onder woorden te brengen, ik vind het heel moeilijk om er duidelijk over te zijn, maar het lijkt alsof een grote leegte, die ik bij mezelf tot nu toe nog nooit had herkend, wordt opgevuld met…Peer Meurkoe. Het spijt me dat ik niet duidelijker kan zijn. Maar als ik de woorden wel kan vinden, als ik greep krijg op die intens warme gevoelens die mij soms overspoelen, als ik uit kan leggen wat er allemaal met mij is gebeurd sinds Peer Meurkoe er is, dan zal ik dat doen. Tot die tijd zal ik helaas wat vaag moeten blijven. Erg jammer.

Weer aan het werk

Einde herfstvakantie, morgen weer naar school. In mijn agenda staat dat ik eerst om 08.30 uur bij de tandarts wordt verwacht en dat ik om 16.00 uur nog een vergadering heb met collega’s over het Peersupport project. Daarvoor heb ik van 12.30 uur tot 15.00 uur nog een vergadering met de Leer Plan Commissie.
Zo wordt mijn leventje en dat van vele anderen gevuld met allerlei activiteiten die op de één of andere manier een zinvolle bijdrage moeten leveren aan de ontwikkeling van beter onderwijs en uiteindelijk een betere wereld. Jammer dat het zo niet werkt.
Zie ik het dan als verspilling van tijd? Nee, dat ook weer niet.
Ik besef dat het nodig is om met elkaar planmatig vorm te geven aan de toekomst van onze leerlingen en van ons zelf. Maar tegenwoordig lijkt het wel of je voortdurend wordt ingehaald door de ontwikkelingen. Laat ik het anders formuleren: de tijd en energie die er besteed wordt om producten, protocollen of beleid te ontwikkelen staat niet in verhouding tot de duurzaamheid hiervan. Alsof je huizen bouwt die je al weer afbreekt voordat de winterschilder voor de eerste keer is geweest. Het is normaal om vandaag je steun te geven aan een beleid dat je misschien over al een jaar met net zo veel enthousiasme weer naar de prullenmand verwijst. Frustraties maken tegenwoordig onvermijdelijk deel uit van welk veranderingstraject ook. Organisaties zijn vloeibaar geworden en dat is voor mensen die behoefte hebben aan een structuur en duidelijkheid een regelrechte ramp. Telkens weer gaan ze kopje onder en sommigen van hen verzuipen zelfs.
Al die honderdduizenden crisiswerklozen doen er goed aan om zich niet gek te laten maken door het credo dat zij zo snel mogelijk weer aan het werk moeten gaan.
Zij kunnen zich beter afvragen wat zij van het leven willen. Als werk je ongelukkig maakt dan moet je ander werk gaan doen. Of proberen er anders tegenaan te kijken. En als dit geen van beide lukt moet je iets anders verzinnen. Iets waarmee je zin geeft aan je leven. Want er zal altijd genoeg tijd overblijven voor zinloze bezigheden. Amen.

Herfstvakantie.

Waar is de crisis? vroeg Paula. Ze doelde op de eindeloze massa auto’s die zich stapvoets in tegengestelde richting naar het oosten bewogen.
We zaten ter hoogte van Utrecht in ons huurautootje van Europcar en reden naar de randstad. Onze korte vakantie zat er bijna op.
Ondanks dat de twee overnachtingen in het Natuurvriendenhuis in Havelte ons goed waren bevallen verlangden we beiden naar ons eigen bedje en onze comfortabele woning.
De voorgaande dagen hadden we kleine uitstapjes gemaakt naar Den Brielle, Oostvoorne, Voorschoten, Scheveningen…allemaal om de hoek.
Woensdag waren we naar Paula ’s vader in Oudemirdum geweest en daarna naar Drenthe en Overijssel, waar we op de bonnefooi wat rond karden met de Peugeot 308.
In De Wijk deed ik mezelf een warm vest en een sweater cadeau en in Zwolle kochten we een nieuwe printer.
Het was een echte keutelvakantie met bezoekjes aan theater en bioscoop, veel uit eten gaan, kaartje leggen (en vet verliezen), boekje lezen, wandelen, klussen en gewoon niks doen.
Om mentaal weer fris en vrolijk klaar gestoomd te worden voor het werk dat op ons te wachten ligt zijn er echter ook innerspace holidays beschikbaar. Zoiets als Total Recall maar dan zonder enige duidelijke samenhang.

Als je geïnteresseerd bent in ASC ‘s (Altered State of Consciousness) weet je dat het voldoende is om slechts een kwartier door te brengen in een donkere, geluidsdichte kamer om waanbeelden te krijgen.
Zodra de zintuigen niet meer van buiten worden geprikkeld gebruiken onze hersenen de signalen die zij zelf opwekken als bron voor hun ervaring.
Door de zintuigen af te sluiten van prikkels (sensorische deprivatie) kan daarom een effect ontstaan, dat kan worden vergeleken met het roken van een lekker jointje.
Al in de vijftiger jaren werd er voor onderzoek naar sensorische deprivatie geëxperimenteerd met floating.
Bij floaten drijf je in een afgesloten geluidsdichte floatcabine op water dat verzadigd is van zout. Je kunt dat doen met verschillende kleuren licht en met een muziekje, maar ook in stilte in het pikkedonker.
Floaten, officieel genoemd Floatation REST (Restricted Environmental Stimulation Therapy), is van oorsprong een medisch-therapeutisch middel. Het werd voor het eerst ontwikkeld in 1950 door de Amerikaanse neuropsycholoog Professor Dr. John Lilly.
Dezelfde Dr. Lilly heeft een interessant boek geschreven (Center of the cyclone) over het gebruik van LSD in een isolatietank. Lijkt me leuk om ook eens mee te maken.
Tegenwoordig kost een floatervaring bij een wellness centrum tussen de € 30 en € 40 per 3 kwartier. Ik heb het één keer gedaan omdat ik het als een cadeautje gekregen had. Maar ik koop veel liever van datzelfde geld een paar gram bubble gum. Daar kan geen floatcabine tegen op.
Om je af te sluiten van prikkels is geen donkere, geluidsdichte kamer of isolatietank nodig.
Een innerspace holiday is ook goed mogelijk door lekker te gaan slapen. De dromen komen vanzelf. Eén week lekker slapen zorgt voor een onvergetelijke vakantie, zodat je lekker uitgerust weer mee kan doen aan de ratrace.

Flashmob

Vandaag kreeg ik een uitnodiging om mee te doen aan een flashmob in Utrecht op een zaterdag ergens in december. Ik heb het verzoek doorgestuurd aan Jasper en Mirte, omdat ik mezelf niet zie gaan. Misschien doen zij dat wel.
Bij een flashmob moet je je een grote groep mensen voorstellen die met elkaar op een afgesproken moment allemaal iets vreemds gaan doen. Op Youtube zag ik een filmpje waarin zo'n tweehonderd mensen in de koopgoot in Rotterdam zomaar beginnen te lachen tussen het publiek. Probeer je voor te stellen dat je daar loopt met je volle tassen en opeens beginnen de mensen om je heen zomaar te lachen gedurende een paar minuten. Dat is natuurlijk enorm hilarisch. En je zult ongetwijfeld mee gaan lachen.
Op een ander filmpje zag ik hoe de mensen van de flashmob in de subway hun broek uittrekken. De nietsvermoedende andere passagiers weten niet wat ze overkomt en kijken verbaasd en geamuseerd naar de mensen die van het ene op het andere moment in hun onderbroek staan of zitten en onverstoorbaar verder gaan met bijvoorbeeld het lezen van hun krantje of boek.
Wat ze in Utrecht gaan doen weet ik niet. Ik vermoed dat de flashmob plaats heeft in Hoogh Catherijne omdat het in december toch behoorlijk fris kan zijn. Wie echt geïnteresseerd is moet het me maar laten weten.Dan krijg je van mij wat meer gegevens. Natuurlijk blijft het tot het laatst geheim wat en waar het allemaal gaat gebeuren. Kijk, als mensen dit soort dingen doen vind ik ze toch wel weer erg leuk. Dat zie bijvoorbeeld chimpansees, onze naaste verwanten, nog niet doen.

En nu is het herftsvakantie.

Monty Python

Straks achter de buis voor een van mijn favorieten: Monty Python and the Holy Grail.
Ik ben een fan van echte onzin en deze film is zo onzinnig en zo leuk dat ik hem iedereen aanraad te zien. Helaas, als jij dit leest is hij al op tv geweest. Ik zal je nu maar alvast zeggen dat ik heb genoten. Als er geen meteoor op ons dak valt maakt deze voorspelling aardig kans om uit te komen. Jammer dat ik nu niet mag blowen van mezelf, want dat maakt het kijken naar zo'n film extra leuk.

Zo-even kreeg ik van Paula weer eens een boek. Zij houdt er van om cadeautjes voor mij te kopen en dat vind ik een erg te waarderen eigenschap van haar. Zelf schiet ik daar steevast in tekort maar ik kan als excuus opvoeren dat ik een man ben. En wij mannen zijn nu eenmaal niet zo attent, behalve dan als daar iets tegenover staat. Natuurlijk zijn er gelukkig uitzonderingen maar ik ken ze niet. Jij misschien?
Het boek dat ze me gaf heet "Niemand regeert" en is geschreven door de Groningse hoogleraar journalistiek Marc Chavannes die o.a. bekend is van zijn columns in de NRC.
Voor meer informatie over het boek dat ik iedereen aanraad die op zijn minst de schijn wil ophouden geëngageerd te zijn heb ik de volgende tekst gekopieerd:
De Nederlandse overheid is als een broodje zacht open asfaltbeton. Twee identieke zachte happen met een toegankelijk lijkende harde laag ertussen.’ Dat ontdekte Marc Chavannes na zijn terugkeer uit Frankrijk en Amerika.
Nederland heeft zich bekeerd tot een ingrijpend marktdenken, zónder helder idee over wat we van de overheid blijven verwachten. Vaak omdat ‘het moest’ van Europa. Meestal was het een welkome (schijn-)bezuiniging.
De vermarkting van het openbaar bestuur heeft geleid tot privatisering van de politiek. Het onderscheid tussen publieke en private taken is zoek. Het call center van de belastingdienst is niet behulpzamer dan dat van kabel of bank.
Chavannes verbaast zich over de eindeloze besluitvaardigheid rond rekeningrijden, de verloren beroepseer en de provinciale dans om de energiemiljarden. Over het blind vertrouwen in de maakbaarheid van de samenleving en de alkunde van computersystemen.
Als correspondent in eigen land beschrijft hij hoe Nederland zichzelf bestuurt: met een mengsel van grootspraak en uitstel-als-oplossing. Beide zorgen voor voldongen feiten. Niemand heeft het hier ooit gedaan. Niemand regeert.
Een boek voor iedereen die wil weten hoe Nederland ervoor staat na Paars, Pim en de ontploffing van het zelfbedieningskapitalisme. Een boek over de verpulvering van democratische politiek. Een pleidooi voor doe-het-zelf-democratie.

Zo, dat vult lekker op.
Vandaag was het mijn laatste vastendag. Ik vind het mooi geweest. Ik heb nog steeds geen honger en zelfs geen trek. Maar al die lekkere dingen die er zijn...Ik heb vandaag even voor de etalageruit van een banketbakker staan kijken en het viel mij op hoe mooi gebak er uit kan zien. Ik vond de etalage sowieso vol staan met kleine kunstwerkjes. Binnenkort maar eens zo'n kunstwerkje naar binnen werken.

Pech.

Pech voor de klanten van de DSB-bank. Ook in Nederland kun je blijkbaar ’s morgens wakker worden om te ontdekken dat je een miljoentje of zo armer bent geworden die nacht.
Dit hadden zij zich toch echt niet kunnen voorstellen. Zoiets gebeurt alleen maar in andere landen. Blijkbaar niet. Alles, maar dan ook alles kan je worden afgenomen op elk ogenblik. Een prima uitgangspunt om hetgeen je nu hebt juist extra te waarderen (Tenzij het kanker of aids is of een andere vreselijke ziekte. Bij nader inzien besef ik dat er nog meer dingen zijn die je beter maar niet hebben kunt.).
Uit veel psychologisch onderzoek is gebleken dat met name pessimistische mensen een realistisch beeld hebben van de wereld. De meeste mensen zijn echter optimistisch en zien de dingen vaak veel te rooskleurig. Zij kunnen zich niet voorstellen dat het allerergste (en wat dat is kan dan weer van persoon tot persoon verschillen) hen zal overkomen. En toch gebeurt het dan opeens. En meestal onverwachts.
Ik ben gelukkig een vreselijke pessimist, wat niet betekent dat ik het niet meestal geweldig naar mijn zin heb. Een realistische kijk op het leven en een goed humeur kunnen blijkbaar prima samen gaan.

Veel pech had ook die Engelse soldaat die een longtransplantatie kreeg. Binnen een jaar verscheen er een tumor en nog een jaar later was hij dood. Achteraf bleek hij de longen gekregen te hebben van iemand die zo’n 50 sigaretten per dag rookte.

Mijn pech is dat ik er morgen om 06.15 uur uit moet.

Dan ook nog een beetje geluk. Morgen is mijn laatste vastendag. Natuurlijk stelt 5 dagen niet eten niets voor, maar ik zal toch blij zijn als ik donderdag weer gewoon wat kan eten. Paula stond vandaag zo heerlijk te koken en te schransen dat ik toch wel een beetje medelijden met mezelf voelde.

De jungle

De documentaire op “Tegenlicht” van de VPRO over het faillissement van de Lehman Brothers herinnerde mij er opnieuw aan dat mensen ook in vredestijd onvoorstelbaar wreed en kortzichtig kunnen zijn. In het dierenrijk van de mensen, dat beschaving wordt genoemd, gelden onverminderd de wetten van de jungle. Ik zie het in onze organisatie, ik zie het in andere organisaties en ik zie het overal waar mensen met andere mensen zijn.
Mooie praatjes en dikdoenerij houden mij al lang niet meer voor de gek.
Ik vind het belangrijk dat ik in deze jungle de verantwoordelijkheid neem om samen met degenen die mij lief zijn een plek te creëren waar we ons veilig en geborgen voelen.
De beschaving heeft ons daartoe gelukkig ook de mogelijkheden aangereikt.
Iedereen heeft volgens mij deze verantwoordelijkheid. Dat de belangentegenstellingen die hieruit voortvloeien vervolgens kunnen leiden tot stevige botsingen zie ik als dikke pech. In de jungle is het eten of gegeten worden.
Het is triest dat de verworvenheden van onze beschaving zo ongelijk verdeeld zijn over de wereld en ik denk dat het goed is voor iedereen dat er steeds weer pogingen worden gedaan om tot een rechtvaardiger verdeling te komen. Maar eerlijk gezegd verwacht ik voor de komende duizend jaar dat het bij pogingen blijven zal. Kortom: ik ben blij dat ik op dit moment aan de goede kant van de streep zit en verwacht niet veel van alle goede bedoelingen om van deze wereld een paradijs te maken voor iedereen. Het is erg fijn dat er ook nog mensen zijn die hier anders over denken. Laten zij onbaatzuchtig hun goede werken verrichten. God zal ze hiervoor belonen en zo niet, dan hebben ze toch een leuke tijd gehad.

M’n derde dagje sapvasten zit er op. Mijn lichaam is er nu wel op ingesteld. Ik drink veel en dientengevolge plas ik ook veel. Mijn God, wat moet ik steeds weer piesen. Mocht je zelf plannen hebben om te gaan vasten hou daar dan rekening mee. Thuis of op je werk is dat natuurlijk geen probleem, maar om bij een bezoek aan de stad linea recta van de V&D-toiletten door te lopen naar die van de HEMA en daarna die van C&A is toch wel teveel van het goede.
Als je over vasten leest kom je dezelfde onzin tegen die je ook leest over mediteren. Mensen hebben blijkbaar behoefte om het te romantiseren of er geheimzinnig over te doen.
Ik kan je wel vertellen dat er niets bijzonders aan is om vijf dagen alleen maar sapjes te drinken en verder niet te eten. Natuurlijk drink ik ook geen cafeïnehoudende drankjes zoals koffie of thee en overdag voel ik me daarom misschien wat slaperiger.
Maar je kunt alles doen wat je normaal ook doet en ik neem net als altijd gewoon de trappen naar de 8e, wat ook heel stoer lijkt als je het zelf nog nooit geprobeerd hebt. Kwestie van doen dus.
Ik zal het anders formuleren: als je eens wist hoe erg de liften stinken bij ons in het gebouw en hoe lang het duurt voor je boven bent, dan snap je niet waarom niet meer mensen de trappen nemen. Zo word je stoer in de ogen van anderen tegen wil en dank.

Lekker lijf

Vandaag even naar Scheveningen geweest om uit te waaien op het strand. In de branding waren talloze kitesurfers in de weer, die profiteerden van de stevige bries die er stond.
Vol bewondering keek ik toe en vroeg me af waarom ik zelf deze sport nooit beoefend had. Maar toen bedacht ik dat er veel sporten zijn waarvoor ik bewondering heb en die ik nooit zal beoefenen. Meestal uit gemakzucht, maar toch ook wel een beetje uit angst.
Ik heb een paar keer geskied en dat vond ik leuk maar ik ga nooit naar de wintersport.
Ik heb een half jaar paardrijles gehad en in Ruinen samen met Josta en Bea over de heide gereden. Maar dat is al weer eeuwen geleden.
Met Vincent heb ik een aantal keren in Kralingen de steile wand beklommen, maar daar is het bij gebleven.
Bij van Gent heb ik een seizoen lang gezeild in een valkje en ik genoot er intens van. Ik speelde zelfs met de gedachte om een bootje aan te schaffen. Maar het is er niet van gekomen.
Jarenlang heb ik allerlei stoere vechtsporten beoefend, zoals judo, aikido en modern jiujitsu.
Ineens was het voorbij. Dat gold ook voor de vele blessures die ik regelmatig had.
Het enige wat ik nu nog doe is wekelijks een paar keer een uurtje of zo door de polder rennen en zo af en toe loop ik een marathon. Ik heb er nu zes gedaan en misschien ga ik volgend jaar weer.
En nu ik er over nadenk vermoed ik dat ik na al die jaren nog steeds graag ren omdat ik er eerst niet ergens voor naar toe hoef te gaan op een bepaald tijdstip maar dat ik elk moment dat ik vrij heb zo de deur uit kan rennen, de polder in. Geen gedoe, geen verplichtingen, gewoon lekker naar buiten, de wind om mijn oren en stilte in mijn hoofd.
En wandelen. Dat heb ik ook altijd graag gedaan en heb ik weer herontdekt. Met de straffe wind, de geur van het zilte water en torenhoge donkere wolkenpartijen was het vandaag geen straf om langs de vloedlijn te wandelen.
Ik vind het lekker om een gezond en vrolijk lijf te hebben en verbaas me er wel eens over dat er zoveel jonge mensen zijn die zichzelf zo slecht verzorgen. Soms zie ik hen op school voor één verdieping de lift nemen. Leuke jonge mensen die in een paar jaar tijd misschien veranderen in vadsige vleeshompjes die ’s avonds achter de tv kruipen en alleen nog maar kunnen kankeren. Jammer eigenlijk.

Dit is de 2e vastendag en ik voel me prima. Af en toe knort mijn maagje, maar dat komt vermoedelijk door de sapjes. Ik voel geen honger en ben niet geobsedeerd met eten, al heb ik met Paula wel afgesproken om vrijdag lekker uit eten te gaan bij SUMO op de kruiskade. Dat betekent dat ik donderdag ga afbouwen. Ik ben er wel benieuwd naar hoe het morgen op school is omdat ik nu ook geen koffie drink. Zal ik net als de leerlingen gewoon in slaap vallen bij het geven van mijn eigen lessen? Of ben ik net als altijd de enige die wakker is in de klas?

Eerste vastendag

Toen ik mezelf er op betrapte dat ik bij het kijken naar de Burger King reclame op tv opeens trek kreeg in een gigantische Whopper besefte ik dat het tijd was om achter de tv vandaan te gaan.
Mijn maag gaat nog steeds te keer van het glauberzout en de sapjes die ik vandaag gedronken heb en ik ben een beetje duizelig door een gebrek aan cafeïne. Maar verder gaat het goed met me.
Het is mijn eerste vastendag. Dat houdt in dat ik vandaag ben begonnen met het leegmaken van mijn darmen. Er komt nu alleen een bruine, bijna reukloze waterige vloeistof uit mijn anus dus ik ben op de goede weg. Morgen zal het hongergevoel wel zijn verdwenen.
De vorige keren dat ik had gevast gebruikte ik geen glauberzout maar thee getrokken van sennapeultjes. De walgelijke geur bracht me steeds aan het kokhalzen en wat dat betreft is glauberzout (ook bekend onder de naam ‘bitterzout’) een flinke verbetering.
De dosering is echter een probleem. Eén theelepeltje op een glas water, werd er door de verkoopster gezegd. Maar in een boek over vasten las ik dat je vier theelepeltjes moest nemen. Ik heb besloten om naar de verkoopster te luisteren en ik denk dat ik daar goed aan heb gedaan. Het ontlasten is nu geleidelijk gegaan en anders had het misschien zo mijn broekspijpen in gespoten.

Natuurlijk kan ik het niet nalaten om mijn ongenoegen uit te spreken over de uitspraken van een hoogleraar exegese van het Oude Testament. Iemand wiens beroep het dus is uitleg te geven over de tekst waarin het Oude Testament geschreven is.
Zij stelt dat God niet de schepper was van deze aarde. Wel van de mensen en dieren maar niet van de aarde. Hij scheidde slechts het land van het water en bracht licht in de duisternis.
Schokkend. Als oprecht niet-gelovige vind ik het moeilijk te accepteren dat er nu weer nieuwe onzin is toegevoegd aan het scheppingsverhaal. Waar moet ik nu tegen protesteren?
Tegen de ons bekende versie waarin God de schepper van dit alles is en dus mede verantwoordelijk voor de puinhopen waartussen wij moeten manoeuvreren om niet in oblivion op te gaan. Of heeft hij slechts een bijrolletje in het hele gebeuren als de sympathieke toneelmeester die het licht mocht aandoen en de vloer dweilen na een uit de hand gelopen waterballet, zodat de voetjes sindsdien droog konden blijven en niemand meer zijn hoofd in het donker hoefde te stoten?
Ik was al zo in de war door het geflirt van Andries Knevel met Darwin. Echt, op zulke openbaringen zit ik niet te wachten.

Alternatief uitje

Ik heb een gat in de markt ontdekt. Een mogelijkheid om mensen die door de samenleving zijn uitgekotst en die onderaan de maatschappelijke ladder staan weer de kans te geven op een menselijk bestaan. En tegelijkertijd grote groepen mensen die op zoek zijn naar wat afwisseling in hun saaie leventje een onvergetelijke avond te bezorgen. Een echt winwin-situatie dus.
Ik kwam op het idee na het lezen van een krantenartikel waarin stond dat Van Aemstel Produkties voor zijn georganiseerde kroegentochten een alcoholist als gids in dienst heeft genomen. Gewone gidsen werden wel eens onder tafel gedronken en raakten daardoor soms de weg kwijt, tot ongenoegen van de groep. Met het in dienst nemen van iemand die elk groepslid moeiteloos van zijn sokken kan drinken lijkt dit probleem nu te zijn opgelost.
Men kan zo’n gezellige avond natuurlijk makkelijk een vervolg geven op een andere avond door een bekwame souteneur als gids te nemen die de groep naar een gerenommeerde hoerenbuurt leidt zodat de groepsleden er zeker van kunnen zijn dat de hoer die zij bestijgen van wanten weet en vrij is van nare kwaaltjes.
Dezelfde avond nog kan een gokverslaafde gids de groep op sjouw nemen langs de gokpaleizen van Hommerson, waarbij hij hen kan uitleggen hoe de kasten werken en hij hen kan laten zien hoe belangrijk het is om het gokken over meerdere kasten te verdelen.
Aan het eind van de avond volgt de groep een junk naar een dealer, die er garant voor staat dat de coke die hij verkoopt niet voor 60% uit waspoeder bestaat.
Een gids die al deze kwaliteiten in zichzelf verenigt heeft natuurlijk de voorkeur boven een gids die slechts gespecialiseerd is in één onderdeel.
Ik denk dat hiermee de basis kan worden gelegd voor een prima samenwerking met de Jellinek.

Poep

Het initiatief van de Taiwanese stad Taichung om € 2,- te betalen voor elke ingeleverde kilo hondenpoep spreekt mij enorm aan. In steden als Schiedam en Rotterdam zou je er een dik belegde boterham mee kunnen verdienen. En met minimale kosten zou elke gemeente af zijn van één van de grootste ergernissen van veel mensen: poep op straat.
Nu de straten bedekt zijn met hopen herfstbladeren is het weer uitkijken voor wat daar onder verborgen zit.
Vroeger had ik een herder. Deze zal wekelijks € 6,- aan drollen gedraaid hebben. Op jaarbasis zo’n € 300,- Dat is meer dan ik aan hondenbelasting betaalde.
Als ik hem kliekjes had laten eten zou ik er zelfs aan hebben verdiend, mits ik de poep tenminste ergens had kunnen inleveren.
Ik begrijp wel dat een dergelijke regeling geen kans van slagen maakt in Nederland. Dit frauduleuze volkje zou stiekem ook zijn eigen drollen in het zakje doen om er financieel beter van te worden.

En nu we toch bezig zijn met vieze praatjes…Ik las dat uit een onderzoek naar voren was gekomen dat kinderen zich het meeste schamen voor het laten van een scheet in de klas.
Volwassen hebben daar in onbekend gezelschap ook last van en maken het vaak tot een sport om anderen de schuld te geven. Maar thuis vindt men het heel normaal om zo af toe de billen op te lichten onder het uitspreken van de bezwerende spreuk: “Zo, effe frisse lucht”. Partners schijnen elkaar zelfs soms te willen aftroeven met wie de hardste maken kan of wie er het meeste stinkt.
Zij willen dan lucht geven aan hun onlustgevoelens, een grapje maken of hebben bruine bonen gegeten. Bij ons thuis is het niet anders. Op zulke momenten is mijn partner altijd in het nadeel met haar veel beter ontwikkelde reukvermogen en prijs ik mij gelukkig dat die van mij meestal het hardste stinken.

En al weer...

Ik zou nu naar bed moeten gaan. Morgen gaat de wekker immers weer om half zeven en terwijl sommigen onder ons naar hun bedje gaan, begint er voor mij weer een nieuwe dag.
Same shit, different time. Zo formuleerde iemand vandaag de situatie in welzijnsland, toen wij het er over hadden dat ik daar zo'n 16 jaar geleden nog in werkzaam was.
Same shit...En ik bedenk dat dit niet alleen opgaat voor wat er daar in de afgelopen jaren is gebeurd. Voorbeelden genoeg om mij heen. Mensen weten altijd mooie woorden te gebruiken om te verhullen dat ze eigenlijk niets weten en dat ze geen bal van het leven begrijpen.
Of ik het dan wel begrijp? Natuurlijk niet. Ik hoef het ook niet te begrijpen, ik hoef het alleen te leven. Wat valt er te begrijpen? We zijn uit een gat gekomen en worden na een lange reis weer in een ander gat gestopt. Uit, ende, vorbei.
Ons leven dat we nu leiden is alleen mogelijk door onze verworvenheden en deze zijn de gevolgen van technische ontwikkelingen, die op hun beurt weer het gevolg zijn van een andere manier van kijken en denken.
Op de rand van de afgrond moeten we weer op een andere manier leren kijken en denken en als dat lukt dan kunnen we verder en anders gaat voorgoed het lichtje uit voor onze levensvorm en nemen de kakkerlakken het over.
De veranderingen gaan gewoon door en achteraf verzinnen we er een verhaal bij om deze te verklaren. Cultuur is een dun laagje honing om een ui; als je er voorzichtig aan likt dan blijft het zoet smaken maar als je je tanden er in zet schieten de tranen in je ogen.
Mensen zijn zulke huichelaars. Alleen ze weten het niet en ze huichelen meestal niet met opzet. Er is onderzoek gedaan naar hoe vaak mensen per dag liegen. Afhankelijk van de situatie kan dat aantal aardig oplopen.
"Hoe gaat het met je?"vragen we. Alsof we echt geïnteresseerd zijn. "Goed" is het antwoord. "Schat, hou je van me?" "Natuurlijk hou ik van je , liefje. En van de buurvrouw, want die heeft zo'n lekker kontje. En van je zus, want die heeft altijd zo'n zwoele blik in haar ogen. Niet te vergeten van dat vriendinnetje dat ik er op na hou, maar laten we het daar nu niet over hebben. Ja zeker schat, ik ben dol op je."
Of ik mij aan leugens stoor? Ga er maar van uit dat het leven voor velen nog ondraaglijker zou worden dan nu als ze niet geloofden in de leugens die ze dagelijks via de media ingespoten krijgen. Ik las eens dat denken pijn doet en als dit zo is, dan heb ik er begrip voor dat velen dit denken liever uit de weg gaan. Ja ik ga maar weer eens naar bed. Want morgen....

Weer een dag.

Heus, ik wist echt niet dat het vandaag de 'dag van de leraar' zou zijn toen ik gisteren mijn stukje schreef. Ik werd hierop gewezen toen er op mijn werk op gebak werd getrakteerd. Ik voelde me gelijk erkend. Toch fijn als je gezien wordt. Het was deze keer echte gebak en niet zoals in voorgaande jaren voorgekauwd karton. Men had hier blijkbaar teveel commentaar op gehad.
Na de herfstvakantie is er de 'dag van de nederwiet' voor mij. Nog enkele weken geduld.
Een tijdje niet-blowen bevalt mij trouwens prima. Ik heb er geen puistjes, wratten of eczeem van gekregen en overdag bruis ik van de ADHD-energie. Dus blowers van Nederland, even een time-out kan geen kwaad. Al zou ik sommigen adviseren gewoon stug door te gaan met blowen omdat zij mogelijk kans lopen tijdelijk psychotisch te worden als zij zouden stoppen. Anderen zou ik adviseren om er helemaal niet aan te beginnen. Denk toch aan je lieve moedertje. Wat zou je haar een verdriet doen. Nou dan?
En weer anderen zou ik zeggen: ontspan je nu eens lekker, jôh. Doe niet zo stressie. Neem eens een lekker blowtje. Denk eens aan je vader. Wat zou je hem een plezier doen door te laten zien dat je geen bange schijtert bent.

Gisteren was het dierendag.

Dierendag zit er weer op. Boris heeft een kluif gekregen en Mies een graatvrij visje. De goudvis een nieuw waterplantje en de kanarie een stukje zeeschuim.
Natuurlijk zijn er nog meer huisdieren, maar omdat bijna elk dier in principe gedomesticeerd kan worden houden we het hier bij.
Ik heb me laten vertellen dat er voor elke dag van het jaar wel een onderwerp bestaat waar op die dag extra aandacht aan wordt besteed.
Kan iemand mij vertellen of er ook een paddenstoelendag bestaat? Of een schimmeldag? Een virusdag misschien? En een bomendag dan?
Volgens mij zijn er nog vele dagen in het jaar waarin wij extra aandacht kunnen besteden aan een of andere levensvorm. Ik heb koraaldag niet genoemd. Of bacillendag. Wel eens overwogen een extremofielendag in het leven te roepen? En een algendag dan? Een planktondag? Ja, ja, natuurlijk draaf ik door. Ik raak er altijd een beetje opgewonden van als ik er over nadenk dat wij speciale dagen in het leven roepen om er de rest van het jaar geen aandacht meer aan te hoeven besteden. Zo zou ik graag zien dat het elke dag Sinterklaas was. Maar dat is natuurlijk teveel gevraagd.

Toch maar niet.

Een mens moet op zijn besluit terug kunnen komen. Ik zie er van af om op mijn blog verder te gaan met mijn avonturen met de jojo's uit de Zotkienfabriek op het jojo-vakantiepretpark. Om te voorkomen dat ik enkele goede mensen in verlegenheid breng moet ik mezelf teveel censureren.
Daar boffen degenen bij die ik reken tot het andere kamp; degenen die ik niet zo hoog heb zitten. Ze kunnen zichzelf troosten met de gedachte dat het tot de mogelijkheid blijft behoren dat zij zichzelf toch opeens zullen herkennen in een stukje tekst dat misschien ooit nog door mij geschreven zal worden en gepubliceerd.
Ik wil wel nog even vermelden dat ik het erg naar mijn zin heb gehad. Maar een goed verstaander had dit al begrepen.
Theo en Yvonne mogen hun adviezen nog even houden. Die krijg ik nog wel van ze als we onder het genot van een goedkoop glaasje wijn eind oktober het wietoogstfeest vieren. Ik vind het nu al jammer dat er met die adviezen nooit wat zal worden gedaan.

Op weg naar het jojo-vakantiepretpark.

Het lijkt hem het beste om te vertrekken. Misschien komt er nog iemand, maar het is nu toch wel tijd. Bovendien staat de bus noodgedwongen op een lullige plek geparkeerd voor de deur van de Zotkienfabriek en op ongelukken zit niemand te wachten. Hij werpt nog één laatste blik om zich heen. Zijn collega’s hebben het af laten weten. Dit zal de komende week vaker gebeuren. Laten we maar gaan, zegt hij tegen de chauffeur. Ik heb namenlijsten bij me en kijk straks wel wie er ontbreken.
Er was niet afgesproken dat hij bij het vertrek aanwezig zou zijn om de jojo’s naar hun bestemming te begeleiden. Eigenlijk was er helemaal niets afgesproken. Dat hij er toch is komt omdat hij zijn reiskosten op tijd wil declareren. Later blijkt dat hij de formulieren niet goed heeft ingevuld. Daarom zal hij in oktober eerst op zijn salaris worden gekort en pas een maand later een nabetaling ontvangen. Omdat hij al lang weet dat de wegen van de Zotkienfabriek ondoorgrondelijk zijn heeft hij daar vrede mee.
Een andere reden is dat hij er geen vertrouwen in had dat het spel dat hij heeft ontwikkeld en dat de eerste avond gespeeld zou worden in voldoende aantallen was gekopieerd. Voor de zekerheid besloot hij om dit zelf te doen. Achteraf bleek zijn wantrouwen gelukkig terecht en zijn werk daarom niet voor niets te zijn geweest.
Nadat de chauffeur heeft uitgelegd wat de spelregels zijn vertrekt de bus richting Ouddorp.
Als ik er niet was geweest zou er bij het vertrek en tijdens de korte busreis niemand geweest zijn om assistentie te verlenen, denkt hij en kijkt peinzend uit het raam. Zou de bus zonder een begeleider eigenlijk wel met de jojo’s vertrokken zijn? En welk alternatief zou er zijn geweest voor de avond? Hij schudt nog eens zijn hoofd. De chaos die hij de afgelopen tijd was tegen gekomen had zich nu ook al uitgestrekt tot buiten de poorten van de fabriek.

Ze babbelt er vrolijk op los. Naast haar heeft ze een plaatsje vrij gehouden voor de jojo-begeleider. Hij luistert aandachtig naar haar verhalen en dat moedigt haar aan om elke vorm van terughoudendheid te laten varen. Soms ziet ze hoe zijn blik afdwaalt en af en toe praat hij ook met andere jojo’s in de bus. Maar de meeste tijd heeft ze hem voor zichzelf.
Het was nog moeilijk geweest om de loodzware tas die ze bij zich heeft vol te krijgen, maar het was haar toch gelukt. Zeven paar schoenen, vier broeken, een aantal t-shirts en alles wat een jong meisje maar nodig zou kunnen hebben in vijf dagen had ze er in gepropt.
Ze is op alles voorbereid en heeft er zin in. Als meer ervaren en oudere jojo gaat ze met een aantal jongere jojo’s in een jojohuisje zitten in een jojo-vakantiepretpark met veel Duitsers om zich heen en heeft ze de taak om er voor te zorgen dat haar onervaren en verlegen jojootjes het een beetje naar de zin hebben en zich zoveel mogelijk aan de regels houden. Geen mannelijke jojo’s ’s avonds laat over de vloer en allemaal op tijd op bed. Ze weet nog niet dat ze door een misverstand er zelf de aanleiding toe zal zijn dat zij ruim twaalf uur later met een groepje jojo’s in het donker over een breed strand zal lopen, de wind blazend door haar blonde haren en zij zelf genietend van de zilte zeelucht.

Een uur na het vertrek rijdt de bus de grote parkeerplaats op van het jojo-vakantiepretpark.
Daar weet men niets van de groep jojo’s van de Zotkienfabriek. Niemand heeft doorgegeven dat zij zouden komen. Na enige tijd blijkt dat de groep bekend is onder de naam van de organisatie die vanaf morgen de jojo’s gaat coachen bij een aantal sportieve activiteiten.
Al binnen een paar minuten hierna is de bewaking aanwezig en een jonge stagiair spreekt de jojo’s streng toe. Of zij zich straks maar aan de regels willen houden en zo niet, dan kan iedereen vertrekken. Dat is een prettige binnenkomer, denkt de jojo-begeleider. Hij weet niet hoe streng ze werkelijk zijn in deze Duitse enclave en heeft ook geen zin om hier achter te komen. Als hij even later hoort dat ze pas om drie uur in de jojohuisjes mogen en daarom een kleine vier uur moeten zien te overbruggen, spreekt hij iedereen streng toe.
Hij gaat op een kleine verhoging staan en zegt dat hij er persoonlijk op toe zal zien dat degene die voor moeilijkheden zorgt er door de Zotkienfabriek uitgeknikkerd zal worden. Zo’n veertig paar jojo-oogjes kijken hem onbewogen aan. Dan gooien de jojo’s hun spullen in een washok, waar een oudere jojo er op toe ziet dat er niets wordt gestolen of kapot wordt gemaakt. Vervolgens verspreiden de meeste jojo’s zich over het terrein. Ze mogen alvast gebruik maken van het jojo-vakantiepretparkzwembad. Omdat ze geen toegangskaartje hebben worden ze helaas niet toegelaten. Inmiddels hebben de ander jojo-begeleiders die met hun wagens vooruit waren gereden zich bij de eerste gevoegd. Zij voelen zich wat ongemakkelijk en zijn boos dat er voor het vertrek geen duidelijke afspraken zijn gemaakt.
Ook zij kunnen niet in hun huisje en vragen zich af hoe zij de tijd het best kunnen doorbrengen.
Niet alleen het vertrek maar ook de aankomst blijkt niet goed te zijn geregeld. Het ontbrak de jojo-kamporganisatoren blijkbaar aan voldoende ervaring. Daarnaast hadden zij verzuimd om alles goed met de andere jojo-begeleiders te communiceren. En die baalden hier stevig van.

De jojo-coördinator is een aimabele man en hij verontschuldigt zich dat hij het spel niet heeft laten kopiëren. Hij heeft het veel te druk gehad.
De jojo-begeleider weet dit, al weet hij dat hier mogelijk ook een andere reden voor is.
De jojootjes die willen gaan zwemmen krijgen van de jojo-coördinator een toegangskaartje.
Sommige jojo’s gaan voetballen, anderen slenteren wat over het terrein rond en weer anderen gaan in het washok zitten, waar de jojo-busbegeleider zich heeft geïnstalleerd met zijn gitaar. Zijn ergernis is inmiddels verdwenen. Hij vreest dat hem en de anderen nog meer verrassingen te wachten zullen staan. Het is echter niet anders. Als dan eindelijk de jojo-huisjes worden vrijgegeven begeeft iedereen zich hier opgewonden naar toe.
Het duurt dan nog even voor iedereen een plekje gevonden heeft waar hij tevreden over is omdat de lijst waarop de verdeling staat van de jojo’s over de huisjes nog wat aanpassingen behoeft. Bovendien is er niet voor wc-papier en drinken gezorgd en blijkt dat er ook geen theedoeken zijn om af te drogen.
Het jojo-begeleiderhuisje ruikt niet erg fris van binnen en als eerste worden alle deuren open gezet. Het meubilair ziet er gelukkig niet al te nieuw uit zodat men zich minder zorgen hoeft te maken over eventuele schade die aangebracht kan worden door de jojo’s. Men heeft hier blijkbaar rekening mee gehouden.
Zo’n zes uur na het vertrek van de Zotkienfabriek zitten de jojo’s en hun begeleiders dan eindelijk op hun jojogatje en heeft iedereen zich voor de komende dagen geïnstalleerd.

Werkweek

Vandaag kwam ik om precies twaalf uur 's morgens thuis na een werkweekje met onze leerlingen in Port Zélande in Ouddorp.
Mijn oogjes zijn rood van een tekort aan slaap en ik heb nog steeds de neiging om zo oppervlakkig mogelijk te ademen. Ik vergeet soms dat ik weer thuis ben en de stoflucht van mijn ranzige slaapkamer in de geschakelde bungalow waarin ik heb vertoefd niet meer hoef in te ademen. Twee van mijn collega's met een overgevoeligheid voor stof en vreemde geuren besloten om er zelfs niet eens in te overnachten. Ook niet nadat hun huisje voor €25,- opnieuw was schoongemaakt. Zij reden liever elke avond zestig kilometer naar hun huis waardoor zij helaas het avondprogramma misten. Het eten vonden zij ook niet zo lekker en het leek hen daarom niet verkeerd om de laatste dag samen tussen de middag uit eten te gaan in Renesse. Jammer dat zij hierbij vergaten dit door te geven zodat niemand wist waar zij opeens waren gebleven.
Er waren wel meer zaken die niet helemaal klopten. Weliswaar beschik ik over het vermogen om van een olifant een mug te maken, maar het is pech dat ik nu juist aan deze vliegende bloedzuigers een gloeiende hekel heb. Dit goochelkunstje levert daarom weinig op.
Deze dagen gaven mij ook een kans om de vele klachten te nuanceren die wij in ons docententeam hebben over het management. Opnieuw werd bevestigd wat ik al langer wist, namelijk dat elke organisatie het management krijgt wat het verdient.
Als ik al enige hoop had dat het misschien nog goed zou komen dan is daar na deze week niet zo veel meer van overgebleven. Is dat erg? Ik denk van niet. Zoveel hoop heb ik immers nooit gehad.
Osho zei al dat de wereld is zoals hij is omdat de mensen zijn zoals zij zijn. Alleen als zij anders zouden zijn geweest zou ook de wereld anders zijn geweest. Hier is geen speld tussen te krijgen.
Vele onderzoeken hebben bovendien aangetoond dat de verschillen tussen de mentaliteit van managers en personeel gebonden zijn aan de context. Een personeelslid dat een managerspositie gaat bekleden blijkt al heel snel niet anders te zijn dan de manager die hij eerst heeft bekritiseerd. De verschillen zijn marginaal. Een beetje manager weet dat en trekt zich daarom niet teveel aan van de kritiek. En ik geef hem daar gelijk in. Het schelden moet daarom eerder worden geïnterpreteerd als een folkloristisch ritueel dan een rationeel verschil in zienswijze.
Wat ik werkelijk vind kan ik in mijn eigen belang maar beter niet opschrijven. Met wat ik hier geschreven heb zou ik toch al beschouwd kunnen worden als een nestbevuiler. En dat leidt maar af van waar het werkelijk om gaat.
Nee, het lijkt mij veel beter om uit de afgelopen dagen inspiratie te putten voor het schrijven van wat onzinnige korte verhalen waarin ik de protagonisten zo zal afbeelden dat zij slechts herkenbaar zijn in kleine kring. Waarbij ik nu alvast wil laten weten dat men ziet wat men wil zien en dat enige overeenkomst met de realiteit toevallig is of berust op een eigen interpretatie.
Ik nodig een ieder die geïnteresseerd is in zottigheid uit de Zotkienfabriek om de komende tijd uit te kijken naar wat lijkt op de spannende verhalen van Spekkie in Zwoertjesland, al moet ik mij nog bezinnen op een meer passende titel.
Het lijkt er op dat de enige normale mensen die ik ken mijn twee vrienden Theo en Yvonne zijn, die mij tegen hun wil en zonder daar enige moeite voor te hebben gedaan hebben overtuigd dat deze wereld krankzinnig is en dat ook docenten niet immuun zijn voor gekte. Enige informatie van hun kant over hoe zij het onderwijs hebben ervaren en ideeën over hoe het misschien beter zou kunnen wordt door mij op prijs gesteld.