Ben ik me daar toch een partij schijtverkouden...Niet normaal. Mijn reukorgaan lijkt het loodje te hebben gelegd, want zelf de vicks kan ik niet ruiken. En die troep stinkt anders behoorlijk.
Nee, een saai voorjaarsverkoudheidje is het niet geworden. De gele bagger loopt spontaan mijn neusgaten uit. En eens stevig snuiten levert onveranderd een rode zakdoek op. Ik moet dus voorzichtig zijn, want op complicaties zit deze jongen niet te wachten. Het verhaaltje dat ik wilde schrijven over de wedijver in lelijkheid tussen een foeilelijke hond en zijn bazinnetje moet dus nog maar even wachten. Ik ga eens lekker vroeg naar bed en hoop maar dat ik deze keer niet mijn longen uit mijn arme lijfje hoef te hoesten. Zal die arme Paula die naast mij ligt te snurken ook wel waarderen.
1 opmerking:
het woord voor vandaag is "resistent
Een reactie posten