Dagje Arboretum Trompenburg.

Wat doe je op een mooie zondag als je snipverkouden bent maar geen zin hebt om op de bank te blijven hangen? Juist, dan ga je samen op de fiets naar het Arboretum Pompenburg. Een fietstochtje van zo’n kleine 15 kilometer vanwaar we wonen. Met een matig windje en een vriendelijk zonnetje dat gedeeltelijk achter sluierbewolking verborgen gaat is dat geen straf. Je kijkt eerst nog even op internet wat de openingstijden zijn, want je wil niet voor een gesloten deur komen te staan. En tot je genoegen zie je dat er plantenstekjes van éénjarige planten te koop aangeboden worden die door goedwillende amateurs zijn gekweekt en dat vandaag de toegang gratis is. En toen hadden natuurlijk alle alarmbellen moeten gaan rinkelen, want als een Hollander het woord ‘gratis’ leest krijgt hij spontaan een orgasme.
Bij ons bleef het muisstil en met het vooruitzicht om straks ontspannen tussen de bloeiende rododendrons te wandelen en de rust van het park over ons te laten komen reden wij in de richting van Kralingen. Niet in zo’n hoog tempo als anders, want ik had geen zin om al te bezweet te geraken. Het was typisch weer om een koudje te vatten of om, als je dit al hebt, een longontsteking te krijgen. De bomen stonden overal schitterend in bloei en degenen die er voor hadden gekozen om vandaag al in de file te gaan staan omdat zij niet tot morgen konden wachten hadden ongelijk. Dit was een dag om de fiets te pakken en om dan ergens in de buurt een wandelingetje te maken. Als je tenminste de vijftig bent gepasseerd en dat zijn wij gelukkig. Na een mooie fietstocht door Overschie, Hilgersberg en Kralingen kwamen bij het arboretum aan. En wij waren niet de enigen. De jengelende kindertjes ontbraken en er was niemand onder de veertig te zien, maar het was er bijna net zo druk als in blijdorp.
Mannen en vrouwen op hun paasbest gekleed. Velen in een scootmobiel of achter een rollator. Allemaal zag je ze denken ‘wat is het hier druk.
Veel bloeide er nog niet. Net als elders was hier de lente laat. Al was het niet moeilijk om een leuk fotootje te schieten van het jonge groen.
Op een bankje in het zonnetje gezeten en onze benen ingetrokken zodat iedereen er langs kon, aten we onze boterhammetjes met kaas. Na ruim een half uur vertrokken we en reden we langs de maasboulevard weer richting Schiedam. Thuis aangekomen strekte Paula zich op de bank uit en omdat poes Loes ook haar middagdutje wilde doen, ging ze aan haar voeteinde liggen. Ons dagje uit zat er weer op.