Poes.

Binnenkort hebben we een poes. Volgens haar bazin is het echt een lieverd. We zullen zien. Het beestje is 10 jaar oud en meerdere baasjes gewend. Haar huidige baasje heet Mirjam en zij gaat voor een paar maanden naar Malawi als onderdeel van haar opleiding tot arts. Als ze weer terugkomt gaat de poes weer naar haar.
Heel lang geleden hebben we zelf ook een poes gehad. We woonden toen nog in een afbraakbuurt. Een voor een werden de huizen gesloopt.
Ik zag de poes voor het eerst aan de overkant van de straat. Het arme beest kon zich niet meer oriënteren en leek de weg kwijt te zijn. Ze was door de ingrijpende verandering in haar omgeving volledig van slag.
Toen ik in het zonnetje voor de deur zat kwam ze naar me toe. Ik gaf haar wat te drinken en te eten en voor ik het wist was ik de eigenaar van een kat.
Het was een schitterend beest. Grijs met zwarte strepen en een oplettende blik in haar ogen.
We namen haar in huis en verzorgden haar. ’s Nachts begon ze te mauwen als ze naar buiten wilde en dan ging ik uit bed en deed de deur voor haar open.
Eerlijk gezegd beschouwde ik haar niet als onze kat, maar als een beestje dat tijdelijk bij ons logeerde. Zij was van de straat en ik was al lang blij dat we haar eten en drinken mochten geven en een dak boven haar hoofd als zij daar behoefte aan had.
Ik had echt met het beest te doen. Er waren natuurlijk veel gezinnen die weg trokken uit de buurt en vermoedelijk was ze het gezin waaruit zij kwam kwijt geraakt. Of ze hadden haar gewoon op straat gezet.
Er zijn diereneigenaren die hemel en aarde bewegen om hun huisdier weer terug te krijgen als zij dit kwijt zijn geraakt. Maar naar onze poes werd door niemand geïnformeerd. Waarschijnlijk was ze daarom beter af bij ons.
Dit alles duurde enkele maanden. Er stonden nu haast geen huizen meer in onze straat. Na een brand in een van de sloopwoningen een paar deuren verderop, waarvoor wij midden in de nacht door de brandweer werden gewekt, leek het of men haast begon te maken.
Wij hadden nog geen acceptabel bod op onze woning van de gemeente gehad en wachtten rustig af op de dingen die gingen komen.
Op zekere dag kwam mispoes, want zo hadden wij haar genoemd, ’s avonds niet voor het eten opdagen. Die avond zetten wij de buitendeur op een kier, maar het bleef stil in de gang.
De volgende dag kwam ze ook niet. Wij begonnen ons zorgen te maken.
Toen ik de huiskamer aan het vegen was bleef ik met de bezem achter iets groots onder de bank haken. Ik keek onder de bank en zag daar onze mispoes liggen, stijf als een plank en dood als een pier.
Ik heb haar netjes in krantenpapier gepakt en aan de vuilnisman meegegeven.
Ik hoop dat de poes die we straks te leen hebben blijft leven. Mocht ze toch dood gaan, dan zal ik ook haar in krantenpapier inpakken. Maar in plaats van dat ik haar aan de vuilnisman zal meegeven zal ik haar in de vriezer leggen tot haar bazinnetje terug is uit Malawi.