Als je dochter je zoiets vraagt dan ga je natuurlijk onmiddellijk op zoek naar een foto uit die tijd en komen de schoenendozen en albums tevoorschijn. Hieraan kun je al merken dat de techniek sinds die tijd niet heeft stil gestaan. Tegenwoordig druk ik niet één foto meer af. Alles staat op harde schijf en eerlijk gezegd zitten daar meer foto’s tussen die de moeite van het afdrukken waard zijn dan vroeger.
Vóór het digitale tijdperk ging je naar de fotograaf of drogist om je rolletje weg te brengen en een week later trok je gretig de enveloppe open waarin de afdrukken zaten om onvermijdelijk teleurgesteld te worden. Die ene foto van dat zo bijzondere moment was net te donker en ook de compositie was nogal rommelig. Op die andere foto stond je partner met een half hoofd en van weer een andere foto kun je je niet herinneren waarom je hem hebt genomen. Er staan een paar bomen op, maar wat was daar voor bijzonders aan? Oh, ja. Als je goed keek zag je een geel vlekje en dat was dat vogeltje dat je thuis in je vogelboek zou opzoeken, alleen kost het je wel enige moeite om het vlekje te herkennen als een vogeltje.
Als je begint met het bekijken van foto’s van vroeger besef je opeens dat je een verleden hebt. Foto’s van je kinderen toen ze nog klein waren, foto’s van vakanties die je al lang bent vergeten, foto’s van de tijd dat jij en je partner nog mooie mensenkinderen waren en de zwaartekracht het vlees nog niet naar beneden trok. Alles lekker strak in het vel.
De meeste foto’s die ik vond waren van na 1980. Tussen 1970 en 1980 heb ik vreemd genoeg heel weinig foto’s gemaakt, al schiet mij opeens te binnen dat ik ergens nog een doos met foto’s moet hebben met foto’s van Peggy, mijn Amerikaanse vriendin.
En ik weet zeker dat ik ook ergens foto’s van Sjanie en Marian heb liggen. Maar waar?
Dat ik geen foto’s van Bea en mij heb uit de tijd dat we nog samen woonden valt me nu pas op. Gek eigenlijk dat het verleden nog alleen bestaat in mijn herinneringen. Soms vraag ik mij af of ik toen wel besefte dat van elk moment slechts een gefluister overblijft, dat langzaam wegsterft. Besef ik dat eigenlijk nu wel?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten