Zo, de marathon van Rotterdam zit er weer op. Er stond een stevige noordoosten wind, die vooral op de Erasmusbrug behoorlijk koud aanvoelde. Het zonnetje liet bovendien net iets te vaak verstek gaan. Maar afgezien van de bewolking en wind was het allemaal goed te doen. Toen ik zaterdag in het beursgebouw was en ik het standje zag van de na-inschrijving, bedacht ik dat ik me alsnog kon inschrijven, maar het leek me niet slim. In de week voor de marathon komt het er op aan dat je je lichaam voldoende rust geeft en zorgt dat je extra goeie calorieën naar binnen krijgt. Rust heb ik nagenoeg niet gehad en de extra calorieën die ik naar binnen heb gewerkt waren van de slechte soort. Calorieën die vooral voorkomen in producten waar veel suiker in is verwerkt.
Vandaar dat ik vandaag niet heb meegelopen, maar samen met Paula de lopers heb staan aanmoedigen. Op 16 mei is het pas mijn beurt. Ik kan nu nog lekker een maandje trainen en een paar kilootjes proberen kwijt te raken.
De komende weken zal ik geen chips, chocolade, droptoffees en andere rotzooi in dit lichaam proppen. Deze tempel, die ik zo vele malen heb geschonden en nog vele malen hoop te schenden, zal ik schoon maken en rein houden tot na 16 mei. Met uitzondering van de dagen dat ik knetterstoned naar bed ga, maar dat zullen er nog maar een paar zijn, want de bubblegum en white widow zijn bijna op. Op 17 april heb ik nog een gezellige avond bij Theo en Yvonne en daar zal ik ook niet geheel ongeschonden vandaan komen. Gelukkig maar. Maar daarna is het echt weer voor een maandje afgelopen en ga ik doen alsof ik een normaal mens ben.
Overigens kun je in het nieuws lezen dat het geen bal uitmaakt of je gezond leeft en doet alsof je normaal bent. Heb je pech dan sta je als mens altijd met lege handen. Op de grillen van het lot heb je geen greep, evenmin als op een vliegtuig dat moet landen in de dichte mist.
Volgens de zwarte doos die is gevonden is het zo gegaan:
Piloot: Mijnheer de president, wij krijgen het advies om uit te wijken met het vliegtuig, want het vliegveld is niet berekend op dit soort situaties.
Lech Kaczynski: Wat krijgen we nou? Wie is hier de baas aan boord?
Piloot: Uh…ik, mijnheer de president.
Lech Kaczynski: Jij? Nee, mijn beste man. Ik ben hier de baas. Ik ben de president van Polen.
Piloot: Maar aan boord….
Lech Kaczynski: Zwijg en doe wat je wordt verteld. Als ik zeg dat het veilig is om te landen dan is het veilig.
Piloot: Maar…
Lech Kaczynski: Ga van die stoel. Laat mij het maar doen. Ik heb een vliegbrevet voor mijn eigen sportvliegtuig. Zo’n toepolev kan iedereen besturen.
Piloot: Mijnheer de president. Dit gaat ons straks allemaal het leven kosten.
Lech Kaczynski: Zwijg, lafaard. Ik zal jou eens laten zien waar een president nog meer toe in staat is. Vergeet niet dat ik persoonlijk de paus ontmoet heb en zijn hand gekust. God zou mij nooit in de steek laten.
Tja, en dat laatste had hij natuurlijk nooit moeten zeggen. Want dat maakt God zelf wel uit.
Nagekomen bericht dd 12-01-2011
Ik zat er niet ver naast met mijn suggestie dat de Polen zijn neergestort door de eindeloze hoogmoed van Lech Kaczynski. De Russen hebben hun onderzoek naar de ramp met het vliegtuig afgerond en komen tot de conclusie dat er druk is uitgeoefend op de piloot. Lees dit krantenbericht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten