Negativismus

Citaat

I do understand what love is, and that is one of the reasons I can never again be a Christian. Love is not self denial. Love is not blood and suffering. Love is not murdering your son to appease your own vanity. Love is not hatred or wrath, consigning billions of people to eternal torture because they have offended your ego or disobeyed your rules. Love is not obedience, conformity, or submission. It is a counterfeit love that is contingent upon authority, punishment, or reward. True love is respect and admiration, compassion and kindness, freely given by a healthy, unafraid human being.

~ Dan Barker


Zo op 2e paasdag leek het mij leuk om mijn lulpraatje te openen met een citaat van Dan Parker. Eigenlijk zou er nu aansluitend een verhaal vol van zelfverloochening en gemaskeerde geilheid moeten volgen. Van een meisje dat verliefd is op de meester, van een priestertje die zich aangetrokken voelt tot een koorknaapje, van een man die beweert dat hij gestuurd is door zijn vader om de zonden van alle mensen op zich te nemen….uit liefde.
Maar nee, wat volgt is weer eens zo’n vrolijke bespiegeling over hoe wij allen zijn gedoemd tot een akelig einde. Het is maar dat u het weet.

Het is 2050. Grote plekken op aarde zijn voor de mens onleefbaar geworden.
Het mensenras is gedecimeerd door oorlogen, ziektes, hongersnood, watersnood en natuurrampen.
In 2010 was de verwachting dat er omstreeks 2050 ongeveer 10 miljard mensen op aarde zouden leven. Het zijn er echter 1 miljard, evenveel als in 1800.
In de meest sombere scenario’s had men niet verwacht dat er zovelen in zo’n korte tijd zouden sterven. In de rijke westerse landen van weleer heerst nu grote armoede.
De steden zijn het terrein geworden van bendes die elkaar op leven en dood bestrijden.
Wetteloosheid heerst alom.
Als door een wonder heb ik alle catastrofes overleefd. Ik ben nu bijna honderd jaar en ik verwacht dat ik het eind van het jaar niet ga halen.
Ik woon in een grot in Limburg. Het is hier betrekkelijk veilig. Het honderden kilometers lange gangenstelsel is nog bijna volledig in tact. Ik heb geleerd om er mijn weg in te vinden en er niet in te verdwalen. Ik heb er een voorraadkamer in aangelegd met genoeg eten en drinken om het jarenlang uit te houden. Een tamme rat is mijn enige gezelschap. Ik heb voor het dier een tuigje gemaakt, waaraan een koord zit van zo’n meter of tien.
Twintig jaar geleden ben ik hier naar toe verhuisd vanuit de randstad. Rotterdam en een groot deel van het Rijnmondgebied waren verwoest en ik had er niets meer te zoeken.
Iedereen die ik gekend had was dood of verdwenen.
De ineenstorting van de samenleving was geleidelijk gegaan en had zich over vele jaren uitgestrekt…..

Ik stel me zo voor dat dit het begin zou kunnen zijn van een boek of een kort verhaal, dat beschrijft hoe onze beschaving langzaam maar zeker in elkaar stort.
De combinatie van atoomwapens en christendom, jodendom of islam en een toenemend gebrek aan grondstoffen en energie is niet zo’n gelukkige.
En er zijn meer onzalige combinaties die reden geven tot zorg. Wilders en zijn pruik bijvoorbeeld, de Paus en zijn leger van kinderverkrachters, John en een laptop, om er maar enkele te noemen.
De kans dat een doomscenario als hiervoor vermeld echt uitkomt moet niet worden onderschat. Anderzijds is het zinloos om je er druk over te maken. Er zijn al zoveel beschavingen verdwenen en door andere vervangen. Maar gelukkig leven we nog, voelen we ons prima na de 30 km die we vandaag hebben gerend en steken we toch maar weer eens een jointje op, want de marathon die ik ga lopen is nog ver weg.
De komende tijd moet ik van mijn mentor allemaal liedjes schrijven en veel gitaar spelen, zodat wij op 17 april wat te jammen hebben in zijn geluidsstudio. Het zij zo. Ik hoop dat ik nog tijd over hou om dit weblog een beetje bij te houden. Ik zit immers nog vol met stront en af en toe wil ik eens een stevige keutel achter mijn toetsenbord draaien.