De oorpeuteraar.

Contact, riep ik met luide stem. Er volgde geen reactie. Het meisje waarvoor mijn opmerking was bedoeld ging rustig door met kletsen. Hallo, zijn we er nog? vroeg ik met stemverheffing. De buurvrouw van het babbelende meisje stootte haar aan en wierp een veelbetekenende blik naar voren. Pas toen drong het tot haar door dat ik iets tegen haar geroepen had. Wat is er, mijnheer? Ik had u niet verstaan.
Je loopt de hele tijd al te kletsen, zei ik. Je bent zo met jezelf bezig dat je me niet eens hoort als ik je roep.
Ik liep naar de intercom die naast de deur was bevestigd en drukte op het rode knopje. Even later klonk er een harde rauwe vrouwenstem door de luidspreker.
Receptie. Ik keek over mijn rechterschouder de klas in. Ik zag de verbaasde gezichten, maar besloot om deze keer door te zetten.
Willen jullie de oorpeuteraar naar boven sturen? Ik zit in 8.26.
Komt in orde. De verbinding werd verbroken.
Ik wacht even met de les tot dit achter de rug is, zei ik. Het meisje dat de aanleiding had gegeven tot al deze commotie had als enige blijkbaar niet gehoord waar het over ging, al zag zij aan haar klasgenoten wel dat er blijkbaar iets ongewoons te gebeuren stond.
De deur ging open. Drie forse mannen in blauwe uniformen kwamen de klas binnen. Wij waren toevallig in de buurt, reageerde één van de mannen toen ik opmerkte dat ze er wel erg snel waren. Ik knikte dat ik het begreep en wees toen op het meisje, dat een vuurrood hoofd had gekregen nu ze besefte dat de mannen voor haar waren gekomen.
Ik gebaarde haar om naar voren te komen, maar daar had ze duidelijk geen zin in.
Twee van de drie mannen liepen toen op haar af en tegenstribbelend voerden ze haar naar voren, waar ze op mijn stoel werd gezet. Ze hielden haar stevig vast, zodat ze zich niet kon bewegen. Toen ze begon te schreeuwen dat ze haar los moesten laten hield één van hen zijn hand voor haar mond, zodat haar geschreeuw werd gesmoord.
De derde man had zich inmiddels over haar gebogen en haar blonde krullen opzij geduwd.
In zijn rechterhand had hij een haarspeld en bracht deze met een routineus gebaar naar binnen in één van haar oren. Vervolgens draaide hij de haarspeld voorzichtig heen en weer en haalde hem vervolgens weer naar buiten.

Gadver, zei hij en trok een vies gezicht. Hij veegde de geelbruine smurrie af aan een witte zakdoek. We zullen het andere oor ook maar doen nu we toch bezig zijn, zei hij en het ritueel herhaalde zich.
Toen hij klaar was lieten ze het meisje los. Ze zag er verhit uit. Met al die blikken op zich gericht voelde ze zich vreselijk opgelaten. Wat een vernedering.
De oorpeuteraar toonde de klas de zakdoek. Over de vlekkeloos witte stof liepen twee duidelijke bruine strepen. Hier waren we niet te vroeg bij, zei hij. Als we nog een weekje hadden gewacht was ze doof geweest.
Ik bedankte hem en zijn helpers en tevreden verlieten ze het lokaal.
De leerlingen wisten niet goed hoe zij op het hele voorval moesten reageren en staarden daarom maar met een geamuseerde blik voor zich uit. Ze hadden gehoord dat er een nieuw beleid was om de docenten bij ordeproblemen in de klas te helpen. Tot nu toe had niemand echter begrepen wat hiermee werd bedoeld. Dit had niemand verwacht.
Ik wendde mij tot het blondje. Nu je weer kunt horen wat ik zeg, verwacht ik dat je gewoon de les volgt en ophoudt met kwekken. Is dat duidelijk? Ze knikte. Van deze jongedame zou ik voortaan in de klas geen last meer hebben.