Vissen

Drie weken terug kocht ik na jaren weer eens een visvergunning. Dat inmiddels is vastgesteld dat ook vissen gevoel hebben en niet echt kicken op een haak die door hun bovenkaak is geslagen of erger, door hun tere lijfje, weerhoudt mij er niet van om te proberen zo'n diertje hiermee pijn te doen. Ik heb hier geen excuus voor en wil me ook niet verschuilen achter het feit dat deze 'sport' door vele anderen wordt beoefend. Of achter de opmerking dat we niet zo kleinzielig moeten doen. Nee, ik geef eerlijk toe dat ik me tijdens het vissen hier helemaal niet mee bezig houd. Ik zit dan bij voorkeur of heel vroeg in de ochtend of laat in de avond aan de waterkant en staar gebiologeerd naar een klein rood puntje dat net boven het water steekt en wacht totdat dit in beweging komt. Al mijn gedachten vallen stil, de wereld is samengebald tot een dobber die zachtjes wiegt op de golven.
Vissen. Ik zat als kind zo vaak te hengelen dat ik er mijn middelbare school mee heb vergooid. En als ik er aan terug denk was dit geen slechte keuze. Een kind hoort niet alleen maar gedrild te worden tot een consument die zich naadloos voegt in de bestaande orde. Een kind moet vooral naar buiten, de natuur in.
De eerste keer dat ik ging vissen zal ik zo'n jaar of vijf zijn geweest. Samen met mijn opa ging ik eerst op kikkerjacht. Dat was toen heel gewoon. We vingen van die kleine babykikkertjes en deden die in een busje. Daarna gingen we naar de vaart die langs het dorp stroomde waar mijn opa woonde. Opa leerde mij hoe ik een kikkertje aan de haak moest doen. Ik vond het fascinerend.
Die dag ving ik een joekel van een paling. Opa hielp mij bij het binnenhalen. Wauw, wat was dat een fantastische ervaring.
In de jaren erna was ik vaak aan de waterkant te vinden. Later, ik was toen zeventien, kon ik deze hobby uitoefenen in de Caribische zee. De vissen die wij vingen vanaf het schip waarop ik voer gaven we aan de Spanjaarden aan boord die er lekker soep van maakten. Een enkel keer vingen we kleine haaien van zo'n anderhalve meter. Dat was een behoorlijk spektakel.
Ondanks de goeie herinneringen die ik aan het vissen heb ben ik helaas nooit een erg goede visser geworden. Mogelijk omdat er meer zaken waren die mijn belangstelling hadden.
Maar goed, ik heb weer een visvergunning. Alleen heb ik hem nog niet gebruikt. Telkens wanneer ik dacht dat ik er wel even een paar uurtjes tussenuit kon gaan was er wel iets wat me tegen hield. Zoals sommigen van mij weten is een dag van 24 uur tekort voor mij.
Maar nu gaat het er binnenkort toch van komen. Op nog geen honderd meter van mijn huis zag ik vandaag een groot aantal joekels van karpers paaien. Het leek wel of het stormde onder de oppervlakte, zo ging het water tekeer. Ik wist niet wat ik zag. Karpers van minstens vijftig centimeter en sommige beduidend groter. Mijn hart maakte een sprongetje. Heel even weer was ik dat verrukte kleine kind dat zijn eerste paling ving.
Vissen, actief meditatief in de stilte aan de waterkant zitten. Geen geouwehoer aan je hoofd, even niets moeten. Raar eigenlijk dat het mij zo weinig kan schelen dat zo'n stomme vis hiervoor pijn moet lijden.