We leven in een woelige overgangstijd. Ik schreef dit al eerder. Op alle fronten is de wereld in een razendsnel tempo aan het veranderen. De gezondheidszorg, het onderwijs, onze financiële systeem, onze vertrouwde normen en waarden...alles lijkt in crisis te zijn. De veranderingen gaan zo snel, dat velen afhaken en hun ogen hiervoor sluiten. De door hun opvoeders aangereikte kettingen die hen tot gevangene maken waarover ik in mijn vorige stukje schreef en die hun veiligheid en zekerheid moeten bieden zijn elastisch geworden. Hierdoor vervagen de grenzen waarbinnen wij ons veilig voelen. Steeds vaker komt het voor dat het onbegrijpelijke, het andersdenkende ons domein ongevraagd binnendringt. Alsof er opeens een vreemde in je huis staat en het recht opeist om daar te mogen wonen. Notabene in jouw huis.
Er is een groeiend verlangen naar een geborgenheid die nergens meer te vinden is. Vluchtend in geweld, onverschilligheid, alcohol- en drugsgebruik proberen we te ontsnappen aan datgene waaraan niet te ontsnappen is. De menselijke psyche is ontredderd en voelt zich steeds vaker hopeloos verloren.
Als alle zekerheden weg lijken te vallen moeten we leren om op eigen benen te staan.
We moeten opnieuw het vertrouwen in ons zelf terug vinden dat wij als kind hadden toen wij onze wereld begonnen te verkennen. Als wij toen dat vertrouwen niet hadden gehad dan kropen wij nog steeds. Lopen leer je met vallen en opstaan. Is het echt waar dat wij ons pas veilig voelen als we geketend zijn? Als we leven naar de verwachtingen van anderen?
We kunnen wel bij elkaar wegkruipen, lid worden van een clubje gelijkgestemden zodat het allemaal wel mee lijkt te vallen maar door ons te omgeven met wat ons vertrouwd is verdwijnt de boze buitenwereld niet. We zullen moeten leren om er mee te dealen.
Velen onderschatten de krachten waarover zij beschikken. Zij denken oprecht hulpeloos te zijn, maar juist in hen zelf ligt een nagenoeg onverwoestbare kracht verscholen die, mits goed gebruikt, hen in staat stelt niet alleen ongeschonden door deze overgangstijden heen te komen maar hen kan helpen er als een beter en sterker mens uit te komen. Zie het als een spannende reis en geniet er van met volle teugen. Of je nu arm bent of rijk, slim of minder slim, sterk of zwak...niemand weet wat de dag van morgen hem of haar brengen zal. Het leven gaat in een ademtocht aan ons voorbij. Juist nu is er zoveel om je over te verbazen, zijn er zoveel vragen die je nooit beantwoord zult krijgen, zijn er zoveel dringende problemen die opgelost moeten worden dat het meer dan waard is om als mens te mogen leven. Juist nu moet je elke dag dat je getuige bent van dit geweldige spektakel blij zijn dat je leeft. Morgen, nee vandaag al, kun je immers dood zijn. En heb je er spijt van dat je niet méér met je leven gedaan hebt.
Na deze twee 'zware' bespiegelende bijdragen aan dit blog zal ik de komende tijd wat lichtere stukjes schrijven. Eigenlijk hoort bij deze borrelpraat een lekker biertje en ik raad je aan jezelf zo'n natte jongen in te schenken. Zelf heb ik inmiddels ook een droge strot gekregen van het typen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten