Volgende week weer een paar dagen vrij. Komt goed uit. Mijn vorige vakantie is al weer bijna twee weken geleden. Door de verbouwing van de badkamer en de overige klussen die er in huis worden gedaan is het een grote zooi. Nee, het is een nog grotere zooi. Dinsdag vertrekken de mannen die zo hard hebben gewerkt en die deze rommel hebben gemaakt en ben ik aan de beurt om het op te ruimen.
Paula heeft al meer dan twee weken last van Ischias. Dat is een zenuwpijn die begint in je rug en doorloopt via je bil naar je tenen. Dat doet vreselijk veel pijn. In ieder geval zit ze ook de komende tijd nog in de ziektewet en van haar kan ik bij het opruimen geen hulp verwachten. Integendeel, ik doe zo’n beetje het hele huishouden er nog bij naast mijn werk.
Voor school zijn er nog allerlei klusjes die ik moet afronden maar waar ik niet aan toe kom.
Ik verwacht na morgen weer bij mijn spullen te kunnen komen. Die liggen nu ergens op stapels onder dozen en planken. Jammer dan maar helaas.
Het is volgens mij voor het eerst sinds ik docent ben dat ik de dagen aftel naar de grote vakantie. Niet letterlijk, maar met zo’n zes schoolweken nog voor de boeg gaat het allemaal lekker snel. Even geen nieuwe rotzooi er bij. Dat komt wel weer in september.
Paula en ik gaan twee weken samen weg, de overige vijf die ik alleen ga moet ik nog inplannen. In ieder geval ga ik weer een paar weken naar Buitenkunst in Drenthe. Dat doe ik nu al zo’n 25 jaar en dat vind ik nog steeds het leukst. Aan mensen die liever aan het strand liggen tussen duizenden anderen of die graag uren in de file staan naar verre vreemde oorden is dit niet uit te leggen. Maar zij kunnen mij hun lol ook niet uitleggen.
Mensenmassa’s zijn aan mij niet besteed. In een kleine groep of alleen heb ik het meestal erg naar mijn zin. En natuurlijk samen met het wijfie.
Mijn collega’s en ik hebben het dit schooljaar wel gehad. Weinig is zo gelopen zoals we hadden gewild en onduidelijk is of we de bodem al hebben bereikt. Ik denk eerlijk gezegd van niet. Dit ligt niet aan alle inzet en betrokkenheid, maar het nieuwe schoolmodel en de daarbij behorende cultuurverandering zijn een moeizame en taaie materie. Iedereen moet er nog aan wennen en daarbij komt dat er veel weerstand tegen bestaat waarover niet erg duidelijk wordt gecommuniceerd. Het lijkt soms wel of iedereen ontevreden is en dat zuigt energie. Nu heb ik niets tegen zuigen maar je moet je er wel beter van voelen.
Erg vrolijk klinkt dit allemaal niet. Ja, de toon is zelfs wat somber. Is er dan niets leuks te vertellen? Echt helemaal niets? Nou misschien dit artikeltje. Een geval van dikke pech?
Een 42-jarige Pool in Nottingham reed met zijn 14-jarige zoon naar een weg waar zich prostituees aanboden. Hij wilde zijn zoon een dame van plezier aanbieden om hem te leren wat seks is.
De jongen koos helaas uit de reeks vrouwen uitgerekend een politieagente in burger. Zij vormde de spil van een politieactie tegen prostitutie.
Mijn zoon is 30 en woont op zichzelf. Die heeft z'n vader hiervoor niet nodig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten