Blij

Ik ben een blije gek. Iemand die ze over het hoofd hebben gezien toen ze de inrichtingen aan het vullen waren. Mijn moeder zat er al en misschien dat ze het daarom een beetje sneu vonden om mij er ook op te bergen.
Mijn moeder was namelijk manisch-depressief. Als je niet weet wat dit is kijk dan eens hier.
Erg, hè? Op een bevolking van ruim 16 miljoen mensen zijn er in Nederland ruim 160.000 manisch-depressief. Gelukkig kan medicatie in veel gevallen hen helpen hun leven op de rails te houden.
Omdat manisch-depressiviteit erfelijk is zou ik een verhoogde kans moeten hebben om ook manisch-depressief te worden. Maar ik zei het al, ze hebben me over het hoofd gezien, mijn schikgodinnen. Of dit ook geldt voor mijn kinderen moeten we maar afwachten.
Nee, ik ben niet manisch. En depressief al helemaal niet. Gewoon een blije gek. Blij, want dat is de gemoedstoestand die ik het beste ken. En gek, omdat mijn manier van kijken naar mezelf en de mensen niet ‘mainstream’ is en ik ook in andere opzichten ongevaarlijk afwijkend gedrag vertoon. Ik denk hierbij aan onschuldig vermaak als jongleren kort na het wakker worden, door weer en wind regelmatig enkele uurtjes door de polder rennen en bewust navelstaren, wat anderen ook wel ‘mediteren’ noemen. Over mogelijk minder onschuldig vermaak waar ik ook veel lol aan beleef heb ik het misschien een andere keer.

Als je oprecht kunt blijven lachen om de absurditeiten waarmee je dagelijks te maken hebt in het onderwijs (of waar je ook werkt) en om het egotrippen waarop je jezelf en je omgeving regelmatig betrapt, dan moet je wel een beetje gek zijn. Echt normale mensen worden er doodongelukkig van. Ja, ik verdenk veel van mijn collega’s er ook van op zijn minst een beetje gek te zijn want ook hen betrap ik er regelmatig op dat ze veel lol hebben in het werk dat ze doen. Echt, ik heb het niet zo op met ‘normale’ mensen. Ze zijn vaak zo saai.
Gelukkig ken ik net als anderen ook negatieve gevoelens. Onze wereld is niet zo ingericht dat we altijd en overal alleen maar blij kunnen zijn. Sterker nog, uit sommige stukjes die ik in dit blog heb geschreven kun je gemakkelijk opmaken dat ik uiterst pessimistisch ben.
Maar dat staat mijn goede humeur niet in de weg.
Tijden mijn lessen psychologie zeg ik ook altijd dat het mij verbaast dat er sowieso tussen mensen niet meer misverstanden bestaan. Want de studie psychologie heeft mij wel geleerd dat wij een gezond wantrouwen moeten koesteren in onze mogelijkheden om onszelf of onze medemens echt te begrijpen. Onbegrip en misverstanden liggen meer voor de hand.
Maar je hoeft niet alles te begrijpen om er toch plezier aan te kunnen beleven. Sterker nog, ons begrip kan ons gemakkelijk dit plezier ontnemen. “Leve de domheid” zou een spreuk kunnen zijn die niet mis zou staan boven de ingang van menig organisatie of als spreuk op een wandtegeltje in veel huiskamers. Ik zou het een voorrecht vinden als mijn baas mij zou vragen om deze letters boven de ingang van onze school te schilderen.