Voor de laatste keer: Loes.

Paula is een heldin en ik ben een dierenbeul. Zo, het is er uit. De hele wereld mag het weten.
Gisteren zou Loes, onze logeerpoes, weer terug gaan naar haar bazinnetje. De vakantie zat er op en we hadden samen een leuke tijd gehad.
Toen ik gisteravond laat thuis kwam was Loes er tot mijn verbazing nog. Het bleek dat ze zich niet had laten pakken en het hele huis op stelten had gezet. Zo’n poes kan zich overal onder verstoppen en voor zulke grote plompe mensen als wij is dit erg lastig.
Paula en Mirjam hebben het geprobeerd met extra lekkere brokjes en stukjes vis en een ware poezenjacht, maar de poes dacht “bekijk het maar, ik zit hier goed”. Na ruim een half uur gaven ze het op. Eén nul voor Loes.
Vandaag was de herkansing. En nu ging ik mij er mee bemoeien. Ik had een fijne band met Loes opgebouwd en hoopte dat Loes alleen daarom al mee zou willen werken. Mooi niet en ik liep dus even later met een houten ruggenkrabber achter haar aan om haar te pakken te krijgen en later met een bezem. Maar de lieverd was me steeds te slim af.
Met stevig blazen waarschuwde ze me om haar met rust te laten als ik haar weer eens in een hoekje gedreven had. En het leek mij verstandig om naar haar te luisteren. Hele taferelen van open gekrabde armen en bloedende vingers met de tandafdrukken van Loes er in trokken aan mijn geestesoog voorbij. Als ik nou wist hoe ik haar op kon pakken…
Paula en ik zelf vonden het zielig voor het beest, dat natuurlijk in een ogenwenk al haar vertrouwen in mij verloren had. Eerst lekker vertroetelen en nu met de bezem achter haar aan. Niet zo goed voor haar zelfvertrouwen.
Geheel ontdaan kroop ze bij Paula op de bank en die vroeg mij of ik voorlopig even stoppen wilde met de jacht. Nu had ik gisteravond chiwawa gegeten en ik kefte dat ik poes later wel even zou pakken. Alleen wist ik nog niet hoe.
Ik ging voorlopig even wat anders doen en toen ik twee uur later beneden kwam hoorde ik Paula zeggen: “Zo, ik heb hem. Help je me even met de kooi?” Met de ene hand had ze Loes in haar nekvel vast en de andere onder aan de rug. Het arme dier liet zich nu zonder protest in haar kooi helpen. Misschien dacht ze wel: “Had dit nu gelijk gezegd. dan had al die consternatie niet nodig geweest.”
In ieder geval was ik hartstikke trots op Paula, die zelf in haar moedige aanpak het kordate gedrag van haar moeder in noodsituaties herkende. Ik was blij dat ik niet meer de dierenbeul hoefde te spelen. Loes is nu weg en het zal wel even wennen zijn dat ze er niet meer is.
Alleen de muizen vieren feest.