Londen

Zo-even bij het uitschudden van een tafelkleed ben ik stevig door mijn rug gegaan. Niemand had mij verteld dat tafelkleden zo gevaarlijk konden zijn. Net als de verlamming in mijn rechterbeen die ik vorige week had bij het opstaan, zal dit ook wel overgaan. Zo’n lijf kan het ineens zomaar laten afweten en daar sta je dan met al je plannen en denk je “Ik zal toch niet dood gaan?”
De timing is gelukkig goed. Dit had ook op de eerste vakantiedag kunnen gebeuren.

In de paar dagen dat ik in Londen was heb ik heel mijn lijstje kunnen afwerken en had ik zelfs nog wat ruimte voor een aantal activiteiten die er niet op stonden.
Omdat het gratis was en ik uit Nederland kom, heb ik drie musea bezocht: het prachtige Natural History Museum waar ik onder andere de dinosaurussen en fossielen heb bekeken; het British Museum waar ik een vluchtige blik geworpen heb op een aantal sculpturen, waaronder de Elgin marbles en natuurlijk het Tate Britain, de vroegere Tate Gallery, waar ik wat langer heb stil gestaan bij de ontroerend mooie schilderijen van de Preraphaëlieten en William Turner.
In het Hydepark heb ik nog even in het zonnetje gelegen en gewandeld door de prachtige rozentuin die er ligt.
In Westminster, met zijn indrukwekkende gebouwen zag ik dat actievoerders een tentenkamp hadden opgezet en spandoeken opgehangen met protesten tegen de oorlog in Afghanistan en het kapitalisme.
 

Een man liep rond met een kartonnen doos over zijn hoofd getrokken, het stilzwijgen symboliserend van de onverschillige massa. Of omdat hij zo lelijk was.
In Chinatown heb ik voor het eerst van mijn leven pannenkoekjes met peking eend gegeten.
Na wat gestoeid te hebben met de pancakes en de oystersauce kwam de vriendelijke serveerster mij helpen en deed ze mij voor hoe ik deze onwaarschijnlijke combinatie naar binnen moest werken.
Op Trafalgar Square, waar de trappen vol zaten met toeristen die zich aangenaam verpoosden in het voorjaarszonnetje, ben ik er even bij gaan zitten. Mijn voeten deden zeer van het vele slenteren en wandelen, dus het kwam goed uit dat het zulk heerlijk weer was.
Met de leerlingen heb ik, na enig aandringen van een propper, in de buurt van Leicester Square de discotheek Metra bezocht. Een afknapper van de eerste orde waar ik het in mijn vorige bijdrage al over heb gehad.
Maar de mooiste ervaring had ik toch wel bij de fantastische musical ‘We will rock you’, die ik onverwachts kon bezoeken in het Dominion theater. Net als ’s middags kwamen de leerlingen gelukkig niet opdagen op de afspraak die ik met ze gemaakt had en na een kwartier gewacht te hebben ben ik in mijn eentje de stad in gegaan. Vijf minuten voordat de musical begon liep ik langs het theater en voor maar 27 pond zat ik even later op vijf á zes meter van het podium. Geweldig.
In 2003 heb ik in het Dominion de musical Grease gezien. De uitvoering die ik later in Nederland zag kon er niet aan tippen. Als je in Londen bent is het niet overdreven om, als je de kans krijgt, even naar het theater te gaan. Ook al heb je in Nederland nog nooit een theater van binnen gezien.
Door de vele indrukken die ik moest verwerken en de lange dagen en korte nachten had ik het gevoel al dagen onderweg te zijn. Het leek wel of ik al op vakantie was.
De leerlingen die ik moest begeleiden zijn hun eigen gang gegaan. Niet omdat ze mij niet mee wilden hebben, maar shopping stond niet op mijn lijstje en museumbezoek niet op het hunne.
Zowel op de heen als de terugreis was het gezellig met hen. Gewoon prima mensen. Ik heb ze nu eens in een andere setting meegemaakt en zij mij en dat zorgt toch voor een aanvulling op de beeldvorming die wij al van elkaar hebben.
Dat we elkaar door een misverstand ’s avonds hebben gemist en niet met elkaar uit eten zijn gegaan is jammer, maar anders had ik nooit zo’n geweldige avond gehad in het theater.
Zo, nu nog maar twee weken en dan begint de echte vakantie. Dit moeten we maar zien als een voorschot hierop.