Alleen voor mannen.

Laat ik beginnen om een misverstand de wereld uit te helpen: vrouwen zijn géén mysterieuze wezens. Het zijn geen heiligen en geen hoeren. En als je goed om je heen kijkt zie je dat zij voor meer geschikt zijn dan alleen het moederschap. Veel meer zelfs.
Het onverstandigste wat je misschien een vrouw als man aan kan doen is haar op een voetstuk plaatsen. Haar tot iets bijzonders maken, alleen maar omdat ze vrouw is.
Zij wil normaal behandeld worden en niet als iemand die van een andere planeet afkomstig is. Een beetje extra aandacht wordt meestal wel gewaardeerd, maar overdrijving is dodelijk.
Nog steeds merk ik dat er vele mannen zijn die een compleet vertekend beeld van vrouwen hebben. Sommigen zien hen als een man zonder ballen en weer anderen zien alleen maar ballen. Als mijn hormonen weer eens opspelen kun je mij eerlijk gezegd ook bij deze laatste categorie indelen. Mijn verstand zegt ‘het is een mens’, maar mijn gevoel zegt ‘het is een gleuf’. Er is echter niet veel nodig om de betovering te verbreken. Dat merkte ik weer eens toen ik vandaag in de trein zat.

Er komen vier mooie jonge meiden binnen. Leuk gekleed, mooi gevormd. Ik schuif mijn leesbril naar beneden om ze eens goed te bekijken. Zo’n oude man kan al dat jonge scharrelvlees wel waarderen.
Wat is het hier bloedheet in die kuttrein, zegt degene die voorop loopt en ze gaat aan de andere kant van het looppad schuin tegenover me zitten. Ze heeft een lief gezichtje, maar haar ogen staan dof.
Ik zweet uit m’n reet, krijgt ze als reactie van een van haar vriendinnen.
Gaat die tyfustrein nou nog rijden of hoe zit dat, merkt nummer drie op.
En zo gaat het nog een tijdje door. Kanker dit en tyfus dat. Geen nieuwe woorden waarmee de taal kan worden verrijkt, maar slechts luchtbellen die opborrelen uit het riool.
Stoerdoenerij uit onzekerheid. Meisjes die graag duidelijk zijn maar daar nog een gepaste vorm voor zoeken.
Maar ook hun hormonen regeren. Want als zo’n lieverd een jongen aardig vindt en ze ontdekt dat hij geen prijs stelt op haar grote mond blijkt ze ook nog uit een ander vaatje te kunnen tappen.
Opeens blijkt ze heel gevoelig en begripvol te kunnen zijn. Een en al zachtheid en schoonheid. Niet in de volle zon natuurlijk, maar bij gedempt licht.
Het maakt me niet uit met wie van jullie twee ik ga, zei ooit eens een meisje tegen mij waar ik straal verliefd op was en die, behalve mij, nog een vriend had. Met haar zaadvragende blik maakte ze me duidelijk dat ze zo snel mogelijk een kind wilde hebben. N'importe quoi. Gelukkig is ze met die ander getrouwd, mij aanvankelijk ontroostbaar achter latend. Het duurde toch nog een paar jaar voordat ik besefte dat ik door het oog van de naald was gekropen. Bijna was ik zo stom geweest om met haar verder te gaan en ik was pas twintig. Inmiddels had ik ontdekt dat er nog veel meer leuke meisjes waren.

Het tafereeltje in de trein had me aan het denken gezet over het misverstand man versus vrouw. Zelfs als het hormoonbrilletje waar beide seksen door naar elkaar kijken wordt afgezet, blijft het moeilijk om de ander in de eerste plaats als mens en dan pas als vrouw of man te zien. De natuur heeft daar geen belang bij. Sterker nog, de mensen zelf willen niets liever dan de sekseverschillen benadrukken. Ze houden het misverstand graag in stand.
Eerlijk gezegd vind ik dit wel zo prettig. De geile feestjes in mijn hoofd, waar ik altijd de belangrijkste gast ben, zou ik niet graag willen missen.
Nee, vrouwen zijn geen mysterieuze wezens. Maar ze waarderen het meestal wel als je doet alsof je dat niet door hebt.