Nu je er toch bent...

Om de een of andere duistere reden zit je nu op mijn weblog. Nu je er toch bent kun je net zo goed een artikeltje lezen en eventueel van commentaar voorzien. En dan fluks weer verder, want het is hier geen parkeerplaats. Groetjes.

Pagina's

18 juni 2010

Op weg naar Nederland.

Het is half vijf. Midden in de nacht, om precies te zijn. In het oosten wordt het al lichter. Ik zit achter een computer aan boord van een schip van de Stena Line en ben op weg naar Nederland. Met zes van mijn leerlingen hebben we Londen twee dagen bezocht. De slaap die ik tekort kom haal ik toch deze reis niet meer in en ik besluit daarom om maar wakker te blijven.
Ik heb een geweldige tijd achter de rug en ik hoop dat de leerlingen dit ook kunnen zeggen.
Ik ga het hier nu niet hebben over wat we allemaal hebben gedaan. Eerlijk gezegd weet ik dat van de leerlingen maar in grote lijnen. Je dacht toch niet dat als een soort aanhangwagentje bij ze ben gebleven?
Alleen gisteravond zijn we met elkaar naar een disco geweest en ik ben gelijk weer helemaal genezen. Wat een tering herrie was dat. Muziek van de slechtste soort werd nonstop door de disjoker de dansvloer op gesmeten. Niet dat mijn leerlingen de dansvloer op gingen. Daar was het te druk voor. Een beetje weggedoken zaten we met elkaar aan de kant en omdat je elkaar door het lawaai toch niet kon verstaan verviel een enkeling in een soort van apathische regressie, waarbij hij of zij lethargisch voor zich uit zat te staren. Ik herken dat nog wel van de tijd dat discobezoek tot het vaste weekendprogramma behoorde. Zat je daar maar te wachten op dat knappe meisje dat toch nooit kwam (Ja, nu heeft ze spijt, maar nou is het mooi te laat.) en was je te beroerd om toe te geven dat de sfeer kut was, de herrie elk gesprek onmogelijk maakte en hoopte je maar tegen beter weten in dat het toch nog leuk zou worden.
Wat een verloren dagen waren dat. Maar goed, de leerlingen beweerden dat ze het naar hun zin hadden, al moesten ze voor hun colaatje wel 5 pond betalen. Zelf heb ik wel even gedanst, maar eigenlijk waren het meer een soort stuiptrekkingen die een gevolg waren van de kortsluiting in mijn hoofd als gevolg van een overdosis aan decibels.

Inmiddels ben ik weer thuis. Mijn berichtje was niet door de computer aan boord verzonden. Nu bij deze dan maar. In volgende artikeltjes wat meer over mijn Londense avonturen.

Geen opmerkingen: