Tuinhuisje.

Buurman heeft een tuinhuisje neergezet. Ziet er prima uit. Handige kerel, onze ene buurman. En hij heeft er lol in als hij zo’n huisje maakt. Je ziet hem glunderen.
Het vorige tuinhuisje was bij de prijs van de woning inbegrepen. Het was eigenlijk te groot. Want het zijn maar piepkleine tuintjes. Dat vind ik tenminste. Al kan ik me voorstellen dat je met zo’n tuintje best tevreden bent als je alleen een balkon hebt.
Het vraagt weinig onderhoud. Het heeft iets kneuterigs. Als ik meer vrije tijd had gehad was een grotere tuin fijner geweest. Maar hiermee ben ik nu ook tevreden.
Het vorige tuinhuisje van de buren begon te verzakken. Niet veel, maar je kon het wel zien als je er op werd gewezen. En de deur klemde.
Buurman moet gedacht hebben dat hij het beter gelijk maar goed kon aanpakken. Zeker twee weken is hij alleen maar bezig geweest met de fundering. Misschien wel langer.
Beton storten over de hele oppervlakte vond hij te riskant. Misschien zou alles dan nog sneller verzakken. Dus eerst een aantal palen van twee meter de grond in. Hierop zouden de binten komen. En dan alleen gewapend beton langs de rand, zodat het huisje een stevig fundament had.
Het was koud. Het regende. Maar buurman liet zich niet ontmoedigen en werkte achter elkaar door in zijn oranje regenpak. En vandaag heeft hij met zijn zoon het bouwpakket in elkaar gezet. Heel mooi. Het moet nog van een beschermlaag worden voorzien, maar dat gaat helemaal lukken.
Onze andere buurman is niet zo handig. Toch heeft ook hij een tuinhuisje in de tuin gezet. Met de twee vierkante meter die het inneemt heeft het precies de juiste afmeting.
’s Morgens was er nog niks en toen ik na mijn werk thuis kwam stond daar ineens het huisje. Zo kan het dus ook.
Wij hebben geen tuinhuisje. Nog niet tenminste. Het schuurtje wat ik gebouwd heb mag geen naam hebben. Het ziet er uit als een krottenwoning. Het staat vol troep. Blikken met restjes verf. Verroest gereedschap. Een kruiwagen, die ik misschien beter gebruiken kan als bloemenbak. Stukken hout voor de vuurkorf. Maar vooral veel rotzooi.
Van de plannen om er een extra werkruimte van te maken is helemaal niets terecht gekomen. Ik overweeg om het af te breken, want wij hebben de gewoonte om elke onbenutte ruimte vol te plempen met spulletjes die misschien nog wel eens van pas zouden kunnen komen.
Met een schuin oog kijk ik naar het tuinhuis van mijn handige buurman. Eigenlijk is het te groot, maar het ziet er mooi uit. Nee, zo handig als mijn handige buurman ben ik niet. Zal ik ook nooit worden. En veel lol aan het klussen beleef ik ook niet. In huis zijn er nog zoveel zaken die gedaan moeten worden en ik stel ze steeds weer uit.
Nee, ik ga mijn schuurtje niet afbreken. Beter is het om eens goed na te denken over wat ik er mee wil. Beter is het om er nog eens een paar nachtjes over te slapen. Slapen, daar ben ik goed in.