Schoolreisje

Gisteren werd mijn arme lijfje meermalen heen en weer geslingerd, ondersteboven gedraaid, door elkaar geschud, met grote snelheid door de lucht gesmeten en nat gegooid met water. Mijn lichaam heeft deze capriolen lijdzaam ondergaan met angstzweet in de handen en een knoop in de maag. Senioren zijn nu eenmaal niet gebouwd op deze vorm van zelfkastijding die onze jeugd op school zo node mist en dit daarom zelf maar gaat zoeken in een attractiepark.


Gelukkig gebeurde er wat ik had gevreesd. Een klein groepje leerlingen ontfermde zich over mij (“Ach die zielige leraar. Zie hem daar een in zijn eentje voortsjokken in de motregen.”) en zorgde er voor dat het dagje Walibah ondanks mezelf een leuk dagje werd.
Ze namen me mee op safari door het woud van staal dat er was gebouwd en verleidden mij er toe om mij over te geven aan het zinnelijke genot van angst, hoofdpijn en misselijkheid.
Deze laatste twee werden mij gelukkig bespaard, maar vrij van angst was ik zeker niet. En zo kreeg ook ik de stevige portie adrenaline waarop elke parkbezoeker recht heeft.
Eerst waren er natuurlijk de fysieke optaters die ik kreeg in de achtbanen als Robin Hood, Xpress en Megacoaster Goliath en nog enkele andere zes, zeven of achtbanen. En tussen de bedrijven door mocht ik even een nat pak halen in de unieke Splash Battle, Crazy River en El Rio Grande.
Eerlijk gezegd had ik het niet eens overwogen om gebruik te maken van de attracties. Zoiets is voor jonge mensen en die waren er in overvloed. Oudjes zag je niet of nauwelijks.
Maar toen ik werd uitgenodigd om mee te doen kon ik voor mijn gevoel geen nee zeggen.
Het zal vermoedelijk de laatste keer zijn geweest dat ik me zo heb aangesteld. Geef mij de Efteling maar, die is mensvriendelijker.
 

Op de foto’s kun je de Amerikaanse aanpak zien van Waliboe. Je komt binnen in een straat met souvenirwinkels en zaakjes vol zoetigheid. Er staat een oranje konijn naar iedereen te zwaaien. In mijn onmetelijke domheid had ik niet door dat het een kangoeroe was. Daar moest ik op gewezen worden door het beest zelf, dat wel zo aardig was om met ons op een groepsfoto te gaan.
 

De prijzen zijn ook Amerikaans en toen de leerlingen enkele lollies achterover drukten kon ik er alleen maar bewondering voor hebben dat ze niet gepakt werden. Die jongelui toch. Bijna allemaal hadden ze een prima dag gehad. En al was het niet ‘my cup of tea’, ik voelde me zelf ook weer even twintig.