Aftellen.

Weer zo’n heerlijk zomerse dag. We hoeven straks de warmte niet meer op te zoeken. De warmte zoekt ons op. Iedereen op school zou daarom het liefst vandaag nog op vakantie gaan. Het grote aftellen is begonnen.
Vooral de leerlingen hebben het wel gehad. Dat het uitgerekend deze week een drukke week voor hen is vinden sommigen niet zo prettig. Ze hadden verwacht dat het schooljaar als een kaarsvlam uit zou gaan. Dan hadden ze alvast een voorschotje op hun zeven weken vakantie kunnen nemen. Maar nu moeten ze elke dag aanwezig zijn en dat zijn ze niet gewend. De leerlingen waarover ik het hier heb zijn het sowieso al niet gewend om aanwezig te zijn, laat staan elke dag. Want al wordt er de hele week op een ludieke manier geëxamineerd in lesjes burgerschap, het is wel een examen en niet komen betekent een onvoldoende. Erg, hè?

Iedereen wil dus zo snel mogelijk met vakantie. Iedereen? Nee, want er zijn meerdere hardwerkende collega’s met veel verantwoordelijkheidsgevoel, die eerst nog de stapels die er liggen weg willen werken en dan pas naar hun gevoel de deur voor een aantal weken achter zich dicht kunnen trekken.
Ze hebben zich vaak onder moeilijke omstandigheden uit het naadje gewerkt om het schooljaar voor zichzelf en anderen tot een succes te maken.
Net als ik kunnen sommigen van hen er niet veel meer bij hebben. Zeg maar het bekertje voor hen loopt bijna over. Op minder goede momenten klotst de inhoud er zelfs even over heen.

Als het gaat om verantwoordelijkheidsgevoel ben ik zelf gelukkig uit ander hout gesneden. Wat er aan het eind van het schooljaar nog ligt zal er aan het begin van het nieuwe schooljaar ook nog wel liggen, is mijn motto. Niemand die er slechter van wordt. Het is bovendien een illusie dat als je de rotzooi nu opruimt je het volgend jaar met een schone lei begint. Troep zit vooral in je hoofd. Zorg er voor dat daar alles goed geregeld is en je wordt meer weerbaar zo niet immuun voor de troep die op je bureau of in je lade ligt of die op je harde schijf van je PC staat.
Dit betekent niet dat ik ongevoelig ben voor de werkdruk die eigen is aan elke organisatie. Gisteren schoot ik even uit mijn slof en balanceerde ik met mijn agressieve gedrag tijdens een overleg even op het randje van het acceptabele. Na enkele slechte nachten had de vermoeidheid mij in zijn greep en mogelijk daarom verloor ik de controle. Als ik boos ben dan ben ik immers echt boos. Anders kun je maar beter niet boos zijn. Het was echt een typisch geval van regressie. Het scheelde niet veel of ik was woedend weggelopen en had de deur achter mij dicht geslagen. Ik zag de verbijstering op de gezichten. Is dit die aardige John, zag je ze denken. Gelukkig bewaarde iedereen zijn kalmte en kwam ik weer tot rust.
Ongezond hoor, je zo druk maken. Als je oud wil worden moet je zo door gaan. Ben je binnen een jaar hartstikke oud.
Nog maar acht dagen. Laat ik er maar vast aan wennen dat ik straks zeven weken geen lessen meer hoef voor te bereiden, geen lessen meer kan geven, geen opdrachten hoef na te kijken, geen toetsen of examens hoef te maken, geen begeleidingsgesprekken kan voeren, geen vergaderingen heb, geen leerstof hoef te ontwikkelen, geen evaluatiegesprekken hoef te voeren, geen stage-instellingen kan bezoeken…Ik mag straks zeven weken even niets meer. Het leven is wreed.

Gebabbel, gebabbel…

De man die de boel bezwendeld heeft voor 64 miljard dollar heeft een gevangenisstraf gekregen van 150 jaar. Het zijn getallen die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan. Zijn advocaat had gedacht dat het misschien 12 jaar zou worden. Nee, dus.
Zijn slachtoffers hebben hiermee enige genoegdoening gekregen, al voeren ze nog steeds verbeten knarsetandend een verloren strijd om nog wat van hun spaargeld terug te zien.
Veel van hen eenvoudige mensen zoals jij en ik. Met slechts enkele miljoenen waar ze keihard voor gewerkt hadden en die nu blut zijn. Wie zou er niet boos zijn als hij zo zou worden genaaid? Alleen zit ik met één vraag: Waar zit je verstand als je het geld dat je van anderen beheert of dat van jezelf is beschikbaar stelt aan iemand die 10% rendement belooft? Het komt ook wel een beetje hebberig op mij over. Maar misschien is dit wel kinnesinne omdat ik blij mag zijn met 4%.

M.J. is dood. De wereld is in shock. Hoofdredacteuren die met roken waren gestopt steken er uit pure ellende weer eentje op. Ze piekeren zich suf op weer een pakkende krantenkop waarmee ze de concurrentie kunnen imponeren. De handelaren berekenen hun kansen: voor welke gimmicks is men bereid de knip open te trekken?
Doe mij maar een shirt met de tekst Gelukkig hebben we de muziek nog.

Het schooljaar zit er bijna op. Er ligt nog wel een bekkie werk dat moet worden gedaan maar over enkele dagen is dat ook achter de rug. Wat niet zeggen wil dat ik het af zal hebben. Thuis ben ik stevig aan het klussen. Paula is langzaam maar zeker weer aan het opknappen en ik hoef nu niet meer elke avond na thuiskomst van mijn werk te koken. ’s Nachts slaap ik slecht en dat merk ik aan mijn goeie humeur dat me soms in de steek laat. Dus vanavond voor de verandering maar eens vroeg met de kippen op stok

N.B. Die Bernard Madoff boft. Ik zag in de krant dat er 100.000 jaar geëist was. En dan maar 150 jaar krijgen. Dat er applaus klonk toen het vonnis werd uitgesproken begrijp ik daarom niet.

Een begrafenis.

Ik weet nooit goed hoe ik me kleden moet voor een begrafenis. Het bruine colbertje dat ik draag is door het zweet in mijn nek verkleurd bij de kraag.
Gelukkig is het niet al te warm. Misschien zeventien graden. Er staat een strakke wind. Het lijkt wel herfst, hoor ik een oude vrouw met een rollator tegen haar man zeggen terwijl ik wacht op de tram. Dat vind ik wat overdreven. Maar echt zomers is het zeker niet,
Zal er straks veel worden gehuild? En worden er veel toespraken gehouden? Het zal vast wel. Bea had tijdens haar leven veel vriendinnen. Wel van die sleetse typetjes. Vrouwen met soms verbeten trekjes om hun mond die zich leeg hadden laten zuigen in de relaties die ze achter zich hadden gelaten. Die te onverschillig waren om eens op zoek te gaan naar een goede kapper. Moe van de strijd die er jaren werd gevoerd over de opvoeding van de kinderen, de klusjes in huis die bleven liggen, de financiën die nooit toereikend waren, de stilzwijgend genuttigde maaltijden en de vakantiebestemming waarover ze het maar niet eens konden worden. Vrouwen waarvan de huwelijksdag de mooiste was in hun leven, waarna het alleen maar minder werd. Ook na de scheiding. Teleurgestelde meisjes. Jammer eigenlijk.
Veel zin om naar de begrafenis te gaan heb ik niet. Wel denk ik meer na over de dood sinds Bea is overleden. En stel me daarbij voor dat ook na mijn dood het leven gewoon door gaat.
In de blauwe lucht zullen de imposante witte wolkenschepen hun oneindige reizen naar en over de horizon blijven vervolgen lang nadat de laatste mens verdwenen is.
Zo is het altijd geweest en zal het doorgaan totdat de aarde verzwolgen is door een stervende zon of verpletterd door een komeet.
Natuurlijk zou ik er kapot van zijn als degenen die ik echt lief heb zouden sterven. Zo’n band heb ik echter met Bea niet. Al vond ik het altijd leuk om samen met haar en Lilian zo’n drie keer per jaar uit eten te gaan.
Als er straks gehuild wordt zal ik mogelijk toch geraakt worden door het verdriet dat sommigen ervaren. Het is fijn dat Bea voor hen zoveel heeft betekend.
Voor mij was het een vrouw waar ik een tijdje mee heb samengewoond. Liefde kun je echter niet dwingen en na nog geen drie jaar ben ik weer bij haar weggegaan.
Dat we de laatste jaren weer af en toe contact hadden was prima. De dood heeft hier nu een definitief einde aan gemaakt.

Ik ben weer thuis. De begrafenis was mooi en indrukwekkend, met klassieke muziek en een nummer van Pink Floyd. Er werden op een groot scherm foto’s geprojecteerd van haar laatste reis naar Antarctica. Het koor waarin Bea zat zong een afscheidslied voor haar. Ook aan het graf werd er door vriendinnen van haar gezongen.
Een klein blond meisje van zo’n jaar of vijf stond met grote ogen en haar mond wijd open naar hen te luisteren. Haar kleurige kleding stak vrolijk af tegen het stemmig zwart dat haar ouders droegen. Een oude vrouw in een rolstoel kreeg een stevige knuffel, bedankte hier voor en vroeg toen wie haar die knuffel gegeven had.
Was het toeval dat uitgerekend ik aan het voeteinde stond van de bloemenzee die haar kist bedekte? Theo en Yvonne stonden naast me. Ik had hen al weer een tijd niet gezien. Of ik zin had om op 4 juli samen met Lilian naar haar verjaardag te komen. Is de Paus katholiek?
Nadat het officiële gedeelte voorbij was brachten ze me op mijn verzoek naar de Coolsingel, waar ik me nog even onderdompelde in het winkelende publiek. Het zonnetje scheen, de mensen lachten, alles was in beweging, alles ging gewoon door. Ik had niet anders verwacht.

Papaver

Bijna teder pakt ze de hangende groene knop van de papaver (Papaver somniferum) in haar kleine handjes. De knop is zo groot als een ei, nummertje 7 en staat op het punt van uitkomen. De paarsrode kleur van de bloem is al zichtbaar. Ze laat de knop los en pakt een andere. En zo gaat ze nog even door. Als Paula naar buiten gaat om haar vriendelijk te vragen dit niet te doen vlucht ze naar haar moeder. Daar is het veilig.
Door het raam zie ik hoe er een gesprek tussen de buurvrouw en Paula ontstaat over de bloemen, die met hun pluizige rode koppen nadrukkelijk om aandacht vragen.
Ja, waarschijnlijk kun je er opium aan ontrekken. Deze wordt gewonnen door de slaapbol, die de plant vormt nadat hij is uitgebloeid, in te kerven. Hierbij komt wit melksap naar buiten druppelen dat op de slaapbol bruin opdroogt.
Miljarden gaan er om in het wereldje dat deze opium wint, smokkelt naar de landen waar men er codeïne, morfine en heroïne van maakt en vervolgens verkoopt aan de miljoenen die er aan zijn verslaafd. Oorlogen worden er gevoerd om deze winstgevende handel te vernietigen of juist te beschermen. Afghanistan was hier gisteren nog voor in het nieuws.
Zo stond er in de NRC van 17 juni:
In de Zuid-Afghaanse provincie Uruzgan, waar de Nederlandse militairen actief zijn, zijn dit jaar veel minder papavervelden vernietigd dan in de jaren ervoor: 70 hectare. In 2008 was dat nog 113 hectare en het jaar daarvoor 204. Het doel van de provinciale autoriteiten was om dit jaar 2600 hectare velden met drugsplanten te vernietigen.De bloemen zijn prachtig om te zien maar bloeien kortstondig. Maar omdat de bloei gespreid is staan er altijd wel een paar planten geheel of gedeeltelijk in bloei. Ik denk dat onze Hollandse jongens de bloemen ook gewoon mooi vinden en dat vernietiging van de papavervelden daarom voor hen geen prioriteit heeft. Of zijn er andere redenen?

Vaarwel Bea. Rust in vrede.

Even voor zessen kreeg ik een telefoontje van Imor. Hij is de zoon van Bea, een vroegere vriendin van me waar ik een paar jaar mee heb samen gewoond.Ik wist gelijk dat het fout zat. Imor vertelde me dat zijn moeder afgelopen nacht is overleden.
Drie maanden geleden schreef ik nog in mijn blog dat we pannenkoeken waren gaan eten met z'n allen. Bea was toen al opgegeven door haar artsen. De absurditeit van het etentje ontging me niet. Ik ben daarna nog één keer bij haar langs geweest. Ze kon toen al niet meer lopen. Vanavond heb ik tevergeefs geprobeerd een sms-je te sturen naar Turkije waar een goede vriendin afgelopen zaterdag met vakantie naar toe is gegaan. Ze had me gevraagd haar op de hoogte te houden. Morgen maar een van mijn Turkse leerlingen om hulp vragen. Ik heb Lilian wel gemaild maar of ze haar mailtjes zal lezen? Vrijdag wordt Bea begraven. Vreemd eigenlijk. Meer dan dertig jaar geleden deelden we samen lief en leed. We zullen er nooit meer samen op terugblikken.

Werken aan jezelf.

Ik heb een aardig, toegankelijk geschreven boekje te pakken gekregen. Het heet ‘Dromen, durven, doen’ en is geschreven door Ben Tiggelaar. Het gaat over het managen van de lastigste persoon op aarde: jezelf. Het komt gratis bij het juninummer van ‘Psychologie’, dat voor € 5,25 verkrijgbaar is in de winkel. Ik hoop er voldoende inspiratie in te vinden om straks een nieuw spannend hoofdstuk toe te kunnen voegen aan mijn leven.
Zo-even heb ik de eerste drie hoofdstukken gelezen. Wat mij er in aansprak was dat ik wat er staat zelf, weliswaar op andere wijze, ook tijdens mijn psychologielessen aan mijn leerlingen vertel.
Essentie hier van is dat veel van ons gedrag (in het boekje noemt Ben Tiggelaar 95%) bepaald wordt door factoren waar wij geen zicht en ook vaak geen greep op hebben.
Dat is natuurlijk ook de boodschap van mijn vorige bijdrage aan dit blog (“op een vreemde reis” di. 9 juni 2009).
Alleen een bewuste strategie kan in veel gevallen leiden tot het verwezenlijken van onze dromen. Vervolgens reikt Ben de middelen aan waarmee je je eigen gedrag kunt beïnvloeden. Op grond van wat ik tot nu toe heb gelezen verwacht ik dat veel zo niet al deze middelen uit de koker komen van het behaviorisme. Een stroming binnen de psychologie die zeer succesvol is gebleken bij het aanpakken van ongewenst gedrag en het initiëren van gewenst gedrag.
Als slogan spreekt ‘Dromen, durven, doen’ mij persoonlijk meer aan dan het ‘Leren, denken, durven, doen’ dat door ons ROC te pas en te onpas wordt gebruikt. Als ik het geworstel in de teams zie om met elkaar tot goed onderwijs te komen en het scepticisme van personeel en leerlingen beluister gaat een dergelijke slogan al snel op je lachspieren werken.
Ik heb sowieso al meer met dromen dan met leren en denken. Het lijkt mij logisch dat als ons denken gewoonlijk slechts 5% invloed heeft op ons gedrag dat dromen, die behoren tot de factoren die de overige 95% uitmaken, veel meer invloed uitoefenen.
Dus zouden wij moeten leren om daar beter naar te luisteren.
Hoewel ik nu even geen referenties op kan geven schijnt het zo te zijn dat de patronen die ons gedrag vorm geven voor een deel tot stand komen in onze dromen. Droomonderzoek richt zich met name op de betekenis van dromen voor ons dagelijks leven. Vrij vertaald: dromen zijn van invloed op ons gedrag. Of wij ons daar nu bewust van zijn of niet.
Ik zal hier later nog eens meer over schrijven. Jaren geleden heb ik me met droomonderzoek en droomwerk bezig gehouden. Het lijkt me leuk en verstandig dat ik mij hier weer in ga verdiepen. Als ik goed leer luisteren naar mezelf en de adviezen van Ben bruikbaar zijn is dit misschien een goede basis voor de verandering waarnaar ik op zoek ben. Gewoon, omdat ik behoefte heb aan nieuwe uitdagingen. Daarover een andere keer meer.

Op een vreemde reis.

Als een reiziger in een vreemde stad
dwaal ik verloren rond
zie de mensen kijken met blinde ogen
luisteren met dove oren
hoor ze praten; het is wartaal
Ik zie hoe ze, net als ik, verdwaald zijn
Hoe ze het zand kneden naar hun beeltenis
en tot stof vergaan

Mijn ogen kijken maar zien niet wat er is
Mijn oren luisteren maar horen niet wat er wordt gezegd
Mijn mond spreekt de verkeerde woorden
Mijn benen brengen me waar ik niet wil zijn
Mijn handen doen wat onverstandig is

Wie leert mij kijken en zien?
Wie leert mij luisteren en horen?
Wie legt mij de juiste woorden in de mond?
Wie brengt mij waar ik zijn wil?
Wie leert mijn handen wat gedaan moet worden?
Wie geeft mij onderdak in deze vreemde stad?

Ode aan mijn hond.

Ik hou van mijn hond
En mijn hond houdt van mij.
Zijn kwispelende staart is mij heel veel waard.
En van zijn vrolijk geblaf
Word ik vanzelf blij
De peinzende blik in zijn mooie bruine ogen
Heeft mij menig maal
Tot tranen toe bewogen.
Ja Bello, mijn lieve trouwe hond
Jou wil ik niet graag kwijt.
Dat je nu helaas een spuitje krijgt
Is omdat je thuis
Steeds de boel weer onder schijt.

(Op 22 juni 2007 kreeg Winnie, onze trouwe herder, het genadespuitje. Ze is ruim elf jaar geworden.)

En deze wil ik ook nog kwijt:

Wachten bij de bushalte.

Met luide kijfstemmen kakelden ze er onbekommerd op los. Veel inhoud had het niet. Daar was het ze ook niet om te doen. Als er maar geen stilte viel.
Drie gemene vrouwen op leeftijd.
Harde gezichten. Schichtig om zich heen kijkend, niet beseffend dat het gevaar van binnen zat.
Lelijk waren ze. Niet uit marmer gehouwen maar uit modder en klei geboetseerd.
Moeders misschien. Echtgenotes.
Oude meisjes die te snel volwassen waren geworden in een wereld waar geen ruimte was voor kinderen.
En toen is Ans drie weken naar Indonesië geweest.
Arm zijn ze daar. Echt arm. Wat een armoe.
Maar ze houden zich ook arm. Als ze weer wat geld hebben gaan ze dobbelen.
Ze wou ze een T-shirt geven. Maar hij wou het niet aanpakken.
En ze hebben heel weinig te eten.
Snap jij nou waarom hij het niet wou aanpakken? Hij wees op een nieuw T-shirt dat ze ook bij zich had. Dat wilde hij wel.
Ans zei: “This or nothing.” Hij wou het echt niet hebben.. En dan staan wij als gierig bekend. Ja, ze zijn echt arm. Heb je dat gelezen van die cruise met al die Hollanders? En dat ze ons gierig vonden?
Hun stemmen striemden me. Het was een opluchting dat ze met een andere bus mee moesten dan ik.

Afscheid

Wat is liefde? Ze keek hem smachtend aan
Klaar staan voor elkaar, zei hij zonder op te kijken van zijn krant
Maar wat is liefde nog meer? Zij greep zijn hand.
Mompelend klonk het: Nog even en dan moet ik gaan.

Ze zuchtte. Liefde is je altijd en overal met je geliefde wanen.
Zul je me schrijven? Elke dag een brief, mijn liefste zoet?
Elke dag? Ik zal je schrijven met mijn bloed.
Ik zal ze lezen door mijn tranen.

Toen hij vertrok draaide hij zich nog één maal om, zwaaide en ging aan boord
Haar ogen vochtig, haar keel stijf dicht geknepen van verdriet
Ze had zo gehoopt dat hij “Ik hou van je” zou zeggen, maar dat kon hij niet
Nooit meer heeft ze iets van hem gehoord

Dissonant

Toen ik kwam was jij te laat
Toen jij kwam was ik te vroeg
Nooit meer gaan wij beiden apart naar de kroeg
Op de hoek van onze straat

Examengesprek

Ik las in je verslag dat je drie gesprekken hebt gevoerd.
Dat klopt.
Waarom drie gesprekken?
Dat was de opdracht.
Oh…juist. Kun je er iets over zeggen?
Waarover?
De gesprekken.
Dat was de opdracht.
Ja…en?
Ik heb eerst een plan van aanpak geschreven.
Dat heb ik gelezen. Ik heb er nog een vraag over.
Waarover? De gesprekken?
Nee, het plan van aanpak.
Wat wilt U weten?
Ik las dat je een planning had gemaakt voor vier gesprekken.
Ik heb er maar drie gevoerd.
Maar waarom heb je dan een planning gemaakt voor vier gesprekken?
Mocht dat niet?
Als jij voor je examen vier gesprekken wil voeren dan mag dat.
Wat is dan het probleem?
Je hebt maar drie gesprekken gevoerd.
Ik hoefde er maar drie te voeren. Dat staat duidelijk in de opdracht.
Maar waarom plan je er dan vier?
Die ene is niet doorgegaan en daarom heb ik een planning gemaakt voor een vierde gesprek.
Ik begrijp het. Vertel eens iets over die gesprekken.
Wat wilt U dat ik vertel?
Wat vond je er bijvoorbeeld van?
Waarvan?
De gesprekken. Het kost je wel enige moeite ,hè?
Wat?
Om mijn vragen te beantwoorden.
Welke vragen?
Dat bedoel ik nou. Vind jij dat je straks een goede dienstverlener zou zijn?
U vroeg mij eerst wat ik van de gesprekken vond.
Klopt. Nou, wat vond je er van?
Van het eerste, tweede of derde gesprek?
Het maakt niet uit.
Ik vond ze wel goed gaan.
Waarom vond je ze goed gaan?
Toen de klanten weg gingen bedankten ze me.
Waarvoor?
Omdat ik ze goed geholpen had.
Hoe weet je dat?
Wat zouden ze anders bedoeld hebben?
Laat verder maar zitten. Je hebt ook iets met dossiers gedaan bij je examenopdrachten.
Iets?
Vertel maar wat je er mee hebt gedaan.
Ik heb er formulieren in gedaan en uitgehaald.
Goed. En wat voor een formulieren waren dat?
De formulieren die ze bij ons op de stageplek gebruiken.
Oké, maar waar werden ze voor gebruikt?
Voor van alles.
Geef eens een voorbeeld.
Om bijvoorbeeld aanvragen in te dienen.
Ik zie dat we nog maar 5 minuten hebben. Ik wil graag weten wat je van dit gesprek vond.
Ik vond het wel goed gaan.
Ik heb verder geen vragen meer. Collega, heb jij nog vragen voor haar?
Ik ook niet.

Kleur bekennen

Tot mijn verrassing blijk ik geel te zijn. Maar ook behoorlijk wit. Verder een beetje blauw. En nog wat rood en groen.
Ik lijk wel een toverbal. Als je er op zuigt komt er telkens een andere kleur tevoorschijn. Mijn buitenste laagje is geel. Even zuigen en er komt een wit laagje tevoorschijn. En daarna wordt de bal mooi blauw. Als laatste verschijnen de kleuren rood en groen.
Onze trainer had gedacht dat ik vooral wit, groen en mogelijk ook nog wat blauw zou zijn. Mooi niet. Ik ben geel. En behoor daarmee tot de mensen die de wereld om hun heen vaak in termen van macht, afhankelijkheid, conflicten en belangen zien.
Dat betekent dat ik in veranderingsprocessen hier extra op let. Wie heeft de macht, welke belangen spelen er, wie is er afhankelijk van wie en welke conflicten spelen er? Tijdens mijn studie was ik altijd erg geïnteresseerd in deze onderwerpen. Maar een andere manier van kijken is natuurlijk ook mogelijk.

Ik blijk behalve geel ook flink wit te zijn. In tegenstelling tot ‘gelen’ geloven de ‘witten’ niet zo in het vastliggende, mechanisch en lineair wereldbeeld dat is afgeleid van Newton. De chaostheorie, of de theorie van de complexiteit, draait om levende complexe systemen met een beperkte voorspelbaarheid.
Ja, ik geloof niet zo zeer in voorspelbaarheid als wel in kansen. Zo acht ik de kans dat mijn kinderen een totaal uitgeleefde wereld erven groter dan dat zij een wereld zullen erven waarin de enorme problemen van vandaag niet meer bestaan. Maar dat is een ander onderwerp.
Ieder van ons heeft te maken met veranderingsprocessen. Als je wil weten wat je eigen kenmerkende manier van omgaan is met deze processen zou je eens hier kunnen kijken.

Wil ik als laatste nog even kwijt dat de Engelsen ondanks hun leuke series op TV weinig gevoel voor humor hebben. Op 30 maart dit jaar schreef ik onder het kopje “Porno” over Jacqui Smith, de Britse minister van Binnelandse Zaken, wiens echtgenoot de kosten voor het kijken van porno via haar had gedeclareerd. Gisteren is zij afgetreden.
Zie het als genoegdoening voor de ‘gewone’ man, die niet in een positie is om de boel op te lichten via lucratieve declaraties. Maar zou deze nu echt denken “Net goed. Ik moet mijn porno zelf betalen dus jij ook.”?

Wat is geluk?

Geluk zit soms in een omelet. Geluk zit in zoveel dingen. Zo krijg ik bijvoorbeeld een kick van het eten van een rode grapefruit als ik gerend heb. Zwetend en dorstig kom ik thuis, pak een grote grapefruit van de fruitschaal en snijd deze op het aanrecht in acht partjes. Het rode vruchtvlees glinstert. De kleine vliesjes die het sap vasthouden staan strak gespannen. Speeksel vult mijn mond.
Dan neem ik een stukje grapefruit in mijn handen en duw de schil aan beide kanten terug zodat het vruchtvlees los komt. Niet helemaal, maar zoveel dat je de bittere schil niet proeft als je je lippen om de vrucht sluit. Mijn tong drukt het vruchtvlees tegen mijn gehemelte stuk. Het bitterzoete sap loopt nu mijn mond in en langs mijn lippen. Ik sluit mijn ogen en proef hoe de smaak van bitterzoet overgaat in zacht zuurzoet en uiteindelijk alleen in zoet. Nog voordat deze smaak is uitgedoofd verdwijnt het volgende partje in mijn mond. En dan nog eens. En weer. Totdat uiteindelijk het laatste partje naar binnen is gewerkt. Met een licht gevoel in mijn hoofd sta ik nog even na te genieten tot ik weer bij zinnen ben gekomen.
Een andere keer zal ik je laten weten hoe je gelukkig kunt worden met een banaan.

Een recept voor geluk.

Benodigdheden:
o 2 eieren
o 1 scheutje melk
o 1 klontje boter
o 2 verse boterhammen (bruin of wit, dit maakt niet uit)
o 1 uitje
o geraspte kaas (kies naar smaak voor jong, belegen of oud)
o snufje zout
o Printje van artikel dat op NU.nl stond op 27 mei 2009.

Dit is de inhoud van het artikel:

PBL meldt scherpe versnelling uitstoot (27-05-08, nu.nl)

Het Planbureau voor de Leefomgeving heeft vandaag nieuwe onderzoeksresultaten bekend gemaakt die een dramatische versnelling in de mondiale CO2-uitstoot bevestigen.

Tussen 2000 en 2005 steeg de uitstoot door fossiele brandstoffen wereldwijd met 15 procent. De voorliggende periode van 5 jaar liet nog een stijging van 6 procent zien, terwijl de CO2-uitstoot tussen 1990 en 1995 slechts met 3 procent toenam. De totale broeikasuitstoot bedroeg in 2005 41 gigaton CO2-equivalenten. In 1970 bracht de wereld nog 24 gigaton in de atmosfeer.

De gegevens zijn afkomstig uit een gezamenlijk onderzoeksproject van het PBL en het Joint Research Centre van de Europese Commissie. Daarbij is de Emission Database for Global Atmospheric Research (EDGAR) tot stand gekomen. Deze nieuwe dataset is het enige wereldwijde overzicht dat 35 jaar aan reeksen van broeikasgasemissies per land en per emissiesector bevat, en niet alleen gegevens over koolstofdioxide (CO2), maar ook over de broeikasgassen methaan (CH4), lachgas (N2O) en de fluorhoudende gassen HFK’s, PFK’s en SF6.

Het PBL hoopt met de dataset industrie- en ontwikkelingslanden een helder beeld te geven van huidige en historische emissietrends, in aanloop naar de klimaattop in Kopenhagen.

Vrij vertaald: Er wordt wel veel geluld over het verminderen van de CO2-uitstoot, maar dat we met z’n allen naar de kloten gaan hou je mooi niet tegen.

Fruit het uitje in de boter maar hou de vlam laag zodat het uitje niet aanbrandt.
Smeer ondertussen de boterhammen en klop de eieren met het scheutje melk en het snufje zout luchtig door elkaar.
Zet de vlam hoog en hou het uitje in de gaten. Dit is een spannend moment want je moet haarscherp aanvoelen wanneer je het geklutste ei bij het uitje voegt. Te lang wachten en het uitje verbrandt alsnog. Te snel en je omelet wordt te vet. Je hebt een speelruimte van zo’n 5 seconden.
Zet de vlam weer laag en strooi de geraspte kaas over je omelet. Leg gedurende 15 seconden een deksel op de pan.
Haal het deksel er weer af. De kaas moet nu geheel gesmolten zijn.
Laat de omelet voorzichtig uit de pan over de twee boterhammen glijden.

Pak het printje van eerder genoemd artikel, maak er je pan goed schoon mee en gooi het papier in de vuilnisbak. Op deze wijze voorkom je dat er vet in het riool komt. Dit is namelijk één van de grootste boosdoeners die verantwoordelijk zijn voor verstoppingen. Laat je deze eenvoudige hap goed smaken.

Tip: Je zult nog meer van je omeletje genieten als je hiervoor zo’n zes uur niet gegeten hebt. En neem er een lekker glas koude melk bij. Eet smakelijk.