Wie je bent...

Toen ik laatst weer eens op zoek was naar een esoterisch werkje voor mijn mediamiek getalenteerde vriendin Y. vond ik in een obscuur boekenwinkeltje een dun boekje over de zin van het leven, geschreven door een zekere Kloos Smutzig. Had ik natuurlijk nog nooit van gehoord, maar ik ben een lettervreter en kon het niet laten om er even doorheen te bladeren. Het zwarte boekje met een melancholiek ogende foto van de schrijver op de kaft was hooguit dertig bladzijden dik. Voor een boekje dat de zin van het leven pretendeerde te beschrijven niet erg dik, maar al worden dit soort boekjes door bijna niemand gelezen, er is altijd wel iemand die zichzelf herkent in de schrijver. Dit was ook het geval met mij.
De filosofische en inspirerende tekst die veel onthulde over het gevoelige zielenleven van de auteur sprak me aan. Onwillekeurig moest ik denken aan Peer Meurkoe die destijds mijn leven voor langere tijd op zijn kop had gezet. Hoewel de kans klein is dat dit weer gebeurt (ik ben nu tenslotte gewaarschuwd) is niets uitgesloten.
De stijl in het boekje, dat simpelweg “Wie ben ik?” als titel heeft, is die van een briefwisseling tussen twee vrienden. The Zero is degene die praktisch is ingesteld en Kloos, die zichzelf hier omschrijft als De Ziener, is degene die achter de werkelijkheid zoals wij die ervaren zoekt naar de andere werkelijkheid. Hier volgt een gedeelte uit hoofdstuk 3 (Dit gaat tot de kern en spreekt mij het meest aan), waarin De Ziener aan Thezero heeft laten weten een oude vriend, Harry genaamd, ontmoet te hebben.

The Zero: Een goede vriendin van ons beiden kwam bij een bezoek aan een healer Hekate tegen. Ze zou er niet zo best uit hebben gezien. Heb jij destijds haar vriend Harry geen hoorntjes opgezet?
De Ziener: Wat bedoel je?
The Zero: Je hebt toen toch Hekate geneukt, zijn vriendin?
De Ziener: Dat is al weer zo lang geleden. Toen was ik nog een opportunist en neukte ik sowieso de vriendinnen van al mijn vrienden. Ik vond dat wij alles met elkaar moesten kunnen delen. Harry weet het overigens niet. Vanavond komen hij en zijn vrouw bij ons eten.
The Zero: Kun je deze ook niet neuken? Kan hij ondertussen wat achterstallig onderhoud verrichten aan jullie woning. Harry was toch een handige klusser?
De Ziener: Ik ben niet meer zo lichamelijk als vroeger. Uiteindelijk is gebleken dat de geest toch sterker is dan de materie. Helaas is mijn geest wat warrig de laatste tijd. Ik vermoed dat ik weer in een belangrijke overgangsfase zit.
The Zero: Je bedoelt de Peno-pauze…
De Ziener: Het zijn soms vreselijke gedachten die mij bezig houden. Wanhoop en euforie wisselen elkaar af in korte tijd. Een groot verdriet houdt mijn keel vaak dichtgeknepen.
Als ik mij onbespied waan lopen af en toe de tranen spontaan over mijn wangen, maar ook als we TV kijken en ik zie bijvoorbeeld de ellende in Den Haag en in Pakistan dan hou ik het niet droog.
The Zero: Ja Pakistan, daar hebben ze het ook niet droog gehouden.
De Ziener: Gelukkig zijn er ook momenten dat ik mij volkomen kalm voel, al zit ik dan meestal met glazige ogen voor mij uit te staren.
The Zero: Heb je dan geblowd?
De Ziener: Vreemd genoeg denk ik dan aan heel gewone zaken zoals “Hoe betaal ik mijn rekeningen?” of “Hoe kan ik verlicht worden?”
The Zero: Zit je dan in het donker? Is je stroom misschien afgesloten?
De Ziener: Wij geloven vaak dat wij het allemaal voor elkaar hebben. We vertrouwen er op dat onze geest ons richting zal geven aan ons bestaan. Maar hebben wij eigenlijk wel ergens controle over? Is heel ons denken en voelen net als ons leven hier op aarde niet gewoon een schimmenspel? Is niet alles illusie?
The Zero: Dat je destijds de vriendin van Harry hebt geneukt en hij na al die jaren nu weer in je leven is gekomen lijkt mij geen illusie. Moet je hem eens vertellen wat je toen gedaan hebt. Als hij je dan een blauw oog slaat is dat dan een illusie?
De Ziener: Ik ben de laatste tijd vooral met mezelf bezig.
The Zero: Dat was je vroeger ook al. Je vond jezelf altijd erg belangrijk.
De Ziener: Dat was het beeld dat de buitenwereld van mij had. Niemand vond het nodig om daar doorheen te prikken. Eigenlijk ben ik mijn hele leven lang erg eenzaam geweest. Nu ik ouder ben durf ik daar wel voor uit te komen. Misschien omdat ik mijn hele leven een spel gespeeld heb zit ik nu met de vraag wie ik ben.
The Zero: Weet je zeker dat het zo eenvoudig is? Kan het niet zo zijn dat onzichtbare krachten je op het pad hebben gezet naar verlichting en dat waar je nu doorheen gaat en wat je zo verwart een deel van de weg is die jij nu moet afleggen?
De Ziener: Ik wil stoppen met mezelf en mijn omgeving in de maling te nemen. Mijn geest leidt mij steeds weer weg van het pad dat ik wil gaan en trekt me naar beneden, naar de aarde die ik zo ontrouw ben geweest.
The Zero: Pardon?
De Ziener: Ik heb vaak een spel gespeeld en nu ik oud begin te worden zie ik in dat ik de aarde trouw had moeten blijven. En met de aarde bedoel ik natuurlijk de krachten in mezelf, de krachten die de aarde mij mee heeft gegeven bij mijn geboorte. Als excuus heb ik dat het leven je vaak het zicht ontneemt op wie je in feite werkelijk bent. Ik besef nu dat ik een groot zeurend kind ben dat weer opnieuw vrede moet leren sluiten met zichzelf.
The Zero: Het is allemaal een zaak van acceptatie en vergeving. De dingen zijn zoals ze zijn en we moeten ons zelf vergeven als we daar blind voor zijn.
De Ziener: Zijn er andere werkelijkheden? Is er meer dan dit leven alleen?
The Zero: Ik zou het niet weten en ik hoef het ook niet te weten. Het gewone leven is al ingewikkeld genoeg. Ik zou als ik jou was gewoon eens van je reet afkomen en je handen uit je mouwen steken. De mens is pas mens als hij genoegen kan beleven in zijn eigen schepping. Anders ben je een niks, een nothing, een zero. Al dat pseudo mystieke gelul. Ga eens wat doen…

Ik word ontroerd als ik lees hoe de praktische The Zero aan De Ziener uitlegt dat hij in beweging moet komen. Dat navelstaren het stomste is wat je doen kunt. Ik vind dit van grote wijsheid getuigen. Het gesprek tussen The Zero en De Ziener gaat zo nog enkele bladzijden door. Pas tegen het eind blijkt dat De Ziener de boodschap heeft begrepen. Zijn ogen zijn open gegaan. Hij besluit met:
"Vaak dacht ik verdwaald te zijn, maar dit kwam alleen omdat ik zoekende was. Nu besef ik dat mijn zoeken mijn dwalen was. Ik ben gaan zoeken omdat ik de wereld wantrouwde en dat wantrouwen bleek terecht te zijn. Dit is een wrede wereld en het is niet eenvoudig om onbeschadigd te blijven. Nu ik gestopt ben met zoeken naar het antwoord op het mysterie lijken de antwoorden vanzelf te komen. In de tuin ben ik begonnen een tuinhuisje te maken. Ik geniet van het resultaat en zie dat de antwoorden via mijn handen en niet via mijn hoofd of hart komen. Ik ben mens en schepper. Ik schep mijn eigen verleden, heden en toekomst. Het leven is goed zoals het is. Op elk moment. Mijn pijn is dragelijker geworden nu ik zie dat iedereen zijn pijn heeft. Ik ben niet meer alleen. Oh, ja. De vrouw van Harry heb ik ook geneukt. Dat was een goed advies van The Zero. Gelukkig weet Harry van niks."