Lekken tot je leegloopt.

De wereld is er niet mooier op geworden sinds we op Wikileaks kennis hebben kunnen nemen van wat er altijd voor ons verborgen blijft. Maar het is naïef om te denken dat de mensen nu massaal anders gaan denken over hen die ons regeren en in toom houden.
Integendeel. Een kwart van de mensen die hun kop in het zand gestoken hebben hadden hem daar liever ook gehouden. Nu ze weten hoe ze worden besodemieterd zien ze dat als geen probleem, want "zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar".
Ik ben een oude man en ik zal niet ontkennen dat deze groep gelijk heeft. Natuurlijk zit de wereld zo in elkaar. We worden genaaid, telkens weer. En als wij de kans krijgen naaien wij zelf ook iemand. Of je nu je kostje bij elkaar moet bedelen of niet weet hoe je al je geld op kunt maken in die korte tijd dat je hier bent, het maakt niets uit. Het is begrijpelijk dat mensen verontwaardigd worden als ze worden geconfronteerd met hun hebzucht en leugens. Maar daar moet je doorheen prikken.
De 'man on the street' zit meestal niet te wachten op klokkenluiders. Hij vindt ze maar storend. Natuurlijk smult hij van de verhalen, maar hij leest ze niet als een verslag van de werkelijkheid. Voor hem is het 'de ver van mijn bed show'. Dit is niet zijn wereld. Dat is de baan van negen tot vijf, de relatie die hij heeft en die na enkele spannende jaren inmiddels niets meer voorstelt, dat is zijn auto die gewassen moet worden in de weekend, de file waar hij twee keer per dag in staat, de chef waaraan hij een bloedhekel heeft, de vakantie aan het strand van Costa del Sol, zijn kinderen die VMBO-advies hebben gekregen maar die hij toch naar de HAVO stuurt. Zijn leven bestaat uit de onbetaalde rekeningen die er liggen, de salarisstrook aan het eind van de maand die steeds weer een te laag bedrag weergeeft, de kerstinkopen die gedaan moeten worden. Hij is al blij als hij vijf minuten aan zichzelf toekomt. Meer heeft hij niet nodig om zich aan zichzelf te vergrijpen.
Mensen worden niet geraakt door de waarheid, ze worden geraakt in hun portemonnee. Voor een euro die ze tegoed menen te hebben gaan ze de barricaden op. Voor de waarheid draaien ze hun hoofd om en doen ze alsof ze niets hebben gehoord. Want ze weten wel dat ze zelf niet beter zijn. Dat ze zelf ook de kluit belazeren als hen dit zo uitkomt.
Maar wat maakt het uit? Als je eenmaal accepteert dat de mens zich veel mooier voordoet dan hij is, dat je met een zachte hand kunt aaien maar ook de trekker van een pistool over kunt halen, dat we alleen zo kunnen leven omdat onze voorouders zo verstandig waren om op rooftocht uit te gaan voor zichzelf en hun nageslacht, als je aanvaardt dat je net zo'n lul bent als de rest en misschien nog wel een grotere lul, dan is er niets aan de hand.
Ik ben blij dat Wikileaks met haar ontboezemingen is gekomen. En ze moeten er zeker zo mee doorgaan. Laat ze onze machthebbers maar ontmaskeren, laat ze maar aantonen hoe we steeds opnieuw worden belazerd. Dit maakt alleen maar duidelijk dat als je aan de macht bent je heel ver gaat om deze macht te consolideren of verder uit te bouwen.
Maar ik weet dat het geen zaak is van goed of slecht. Dat zij die ons overheersen niet anders zijn dan zij die overheerst worden.
Ik zou graag willen dat het anders was. Dat je de schoften die ons leven soms vergallen kon aanwijzen. Maar zo werkt het niet. Pas als het te gek wordt, als de meer machtige te ver gaat en denkt zelf onschendbaar te zijn, pas dan komen de mensen in opstand, vloeit er veel bloed en na enkele jaren is alles weer zoals het was. Ja, ik ben een pessimist. En daar heb ik vele redenen voor. Maar gelukkig is het leven ook wonderlijk mooi. Valt er veel te zien en je over te verbazen. Mensen zijn heerlijke wezens. Ze deugen niet, dat staat buiten kijf. Maar wat is daar verkeerd mee? Ik deug ook niet. Mijn collega's deugen niet, mijn vrienden, mijn kinderen, niemand die ik ken deugt. Maar wat is het probleem? Ik zie geen probleem. Iedereen doet zijn best er wat van te maken. Niet alleen voor zichzelf maar ook voor degenen die hij lief heeft. En desnoods gaat men hierbij over lijken. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn. Een hartgrondig 'Amen'

Een nieuw begin

Ik heb er een nieuw blog bij, dat te bekijken is op http://erwasereens.blogspot.com/ Van mijn plannen om dit blog te pimpen komt niks terecht. Er zijn teveel andere dingen die mijn aandacht en tijd vragen. De nieuwe blog gaat over moderne sprookjes. Ze lopen niet allemaal even gelukkig af en sommige van mijn verhaaltjes zijn mogelijk niet zo fijnzinnig. Maar ze zijn allemaal met veel plezier gemaakt.

De grote wereld en de kleine wereld.

De grote wereld. De opmerking van admiraal Mike Mullen dat door het publiceren van honderdduizenden geheime documenten over Irak Wikileaks levens in gevaar brengt mag met recht een gotspe worden genoemd. Is het niet logischer dat juist de dubieuze aanwezigheid van een grote bezettingsmacht in Irak ertoe heeft bijgedragen dat talloze levens niet alleen in gevaar zijn gekomen, maar daadwerkelijk vroegtijdig zijn beëindigd? Aan wiens handen kleeft nu bloed? Aan die van Wikileaks of Mike Mullen? De reacties op de actie van Wikileaks waren natuurlijk voorspelbaar. Het is bij degenen die de macht hebben nooit de inhoud van de boodschap maar de boodschapper zelf waar de meeste aandacht naar uit gaat als de boodschap hun onwelgevallig is. Het gaat tenslotte niet om de waarheid maar om wat de mensen geloven. Kosten noch moeite zijn er gespaard om al die lege hoofden vol te gieten met leugens. En dan is er zo’n Wikileaks die twijfels zaait en sommigen zelfs als leugenaars ontmaskert. Nee, de vertegenwoordigers van het etablissement in de VS zijn niet ‘amused’ met de actie van Wikileaks. Maar misschien zijn ze dat wel als in 2011 de speelfilm uitkomt en ze worden genoemd in de aftiteling. Based on a true story of lies.

De kleine wereld. Na enkele dagen baggeren is mijn werkkamer weer opgeruimd. Nu kun je tenminste ook die prachtige Gretch zien, die ik samen met Theo bij “Feedback” gekocht heb. Elke dag speel ik er wel even op. Prachtig geluid komt er uit. Theo was zelf zo enthousiast over deze gitaar, dat hij bij de kassa bijna automatisch zijn portemonnee trok en pas toen besefte dat het om mijn gitaar ging.
Een paar dagen later heb ik in Den Haag bij “ Rock Palace” een microfoon en een externe geluidskaart aangeschaft. Een UX1 van Line6. Daar zat ook wat software bij, zodat ik nu via de computer allerlei geluidseffecten kan maken.
Standaard kan ik geen audio installeren op mijn weblog, maar er schijnen wel mogelijkheden te zijn om dit via een omweg te doen. U hoort nog van me.

Detentie

De gangen glimmen en de bureaus zijn netjes opgeruimd. De mensen die er lopen zien er uit zoals jij en ik; vriendelijk en gewoontjes. De vrouw waarmee ik een afspraak heb lijkt me een joviaal type. Ze doet er gelukkig niet moeilijk over dat ik nota bene meer dan een half uur te laat ben. Het enige slappe excuus dat ik heb is dat het detentiecentrum zo godallemachtig ver is weggestopt. Zelfs de straat waaraan het ligt kun je niet met google map vinden.
Ergens in een hoek van het vliegveld staat het tussen de inderhaast aangelegde wegen en de nog in aanbouw zijnde kantoren van andere bedrijven. Er zijn zelfs geen borden die er naar verwijzen. Nee, ze heeft er gelukkig alle begrip voor.
Het centrum in Alphen aan de Rhijn wordt gerenoveerd en daarom zitten ze tijdelijk hier. De bedoeling is voor een jaar, maar het zal wel twee jaar worden, denkt ze.
Nu er een nieuw kabinet is vallen ze straks niet meer onder justitie maar onder het ministerie van immigratie en asiel. Dat betekent dat er op alle postpapier nieuwe logo’s moeten komen. En niet alleen daar. Overal moet “het ministerie van justitie” vervangen worden door “ het ministerie van immigratie en asiel”.
Waarschijnlijk zal het de uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen die op een paar meter van me vandaan zijn opgesloten een rot zorg zijn met welk ministerie ze te maken hebben. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd. Maar voor de organisatie heeft het veel gevolgen.
Ik ben hier op stage bezoek. Het is nog onduidelijk of dit een geschikte plek is. De stagiaire heeft deze plek zelf gevonden, maar in het gesprek met haar begeleidster bleek mij a snel dat ze hier vooral administratief werk doet en dat is niet waarvoor ze wordt opgeleid.
Het is een prettig gesprek. Ik beloof de stagiaire een stagegids toe te sturen en uit te zoeken of dit een geschikte stageplek is en neem afscheid.
Buiten op de fiets kijk ik nog één keer om. Dat het een detentiecentrum is kun je gelijk zien aan de hoge geblindeerde hekken die er om heen zijn gebouwd. Alleen de voorkant van het kantoor is vrijgelaten en ziet er uit zoals elk ander kantoor; een saaie kleurloze gevel met veel glas.
In het kantoor werken gewone mensen zoals jij en ik. Na een lange vermoeiende werkdag gaan ze naar huis en nemen dan de rol aan van liefhebbende vader of moeder, echtgenoot of echtgenote.
In hetzelfde gebouw, maar dan opgesloten, zitten een kleine 500 mensen van alle nationaliteiten die hier niet mogen verblijven. Er zitten complete gezinnen met kinderen tussen, maar ook gevaarlijke criminelen. Zij gaan nergens naar toe of het moet zijn naar één van de vele vliegtuigen die hier staan, die hen dan wegvoeren naar een land waar hen een ongewisse toekomst wacht.
Het regent zachtjes. Morgen vertrekken er weer tienduizenden naar hun vakantiebestemming, want de herfstvakantie begint. Het is een rare wereld.

Anekdotes

Het zijn rare dagen voor de kerst. Terwijl ik met een collega sta te praten en we beiden wachten tot de stoet van voorbijrazende auto’s gepasseerd is, stapt er vlak voor me een vrouw pardoes het zebrapad op. Ze is volkomen ontregeld en in een reflex sta ik naast haar en pak haar bij haar arm. Auto’s wijken uit of geven extra gas om nog even snel langs haar heen te scheuren. Ik trek haar weer de stoep op. Ze heeft een wilde blik in haar ogen. Iedereen kijkt ons aan. Ik verzoek de vrouw om nog even te wachten met het springen voor de auto’s tot ik weg ben. Ik zeg haar dat het mij geen smakelijk gezicht lijkt als zij vlak voor mijn neus wordt aangereden.
Ze zegt niets en doet een halfslachtige poging om zich los te rukken. Ik hou haar stevig vast en hervat ondertussen het gesprek met mijn collega, die verbaasd staat te kijken hoe ik met de situatie omga. Als het licht op groen springt laat ik haar los. Ze loopt in de richting van de metro. Is ze nu van plan om voor de metro te springen? We hopen beiden van niet. Gelukkig moet zij de andere kant uit. Ik kijk nog eens goed naar haar als ze aan de andere kant van het perron staat. Ze lijkt me een geflipte junk, maar evengoed zal er wel iemand zijn die om haar geeft en die het erg zou vinden als zij er uit stapt. Nou ja, zoiets kun je toch niet tegen houden. Maar best is het niet.
Ik heb nog veel meer anekdotes, want er gebeurt elke dag wel wat. Om mensen niet te beschadigen voel ik me wel verplicht om het volgende verhaal een twist te geven.
Een tijdje geleden werd een leerling waarvan ik coach ben de klas uitgestuurd. De betreffende docente verzocht hem over de gebeurtenis een verslagje te schrijven en dat weigerde hij. Toen ik onlangs toch samen met hem een blik wierp in zijn leerlingendossier zagen we beiden dat er een verslag in zat. De leerling was stomverbaasd. Blijkt dat die docente zelf het verslag heeft geschreven.
Logisch dat ik in de lach schoot. In de goeie oude tijd moesten leerlingen op de lagere school soms als straf honderd keer opschrijven ‘Ik moet me netjes gedragen in de klas’. Zou de docente dit ook zelf hebben gedaan als de leerling dit had geweigerd?
Als hekkensluiter nog deze anekdote. Een leerlinge werd tijdens haar stage seksueel geïntimideerd.
Logisch dat zij hier werk van maakte. Met de registratie van haar klacht is het waarschijnlijk verkeerd gegaan, want niet alleen werden de leerlingen die op de kleine stageplek zaten niet weggehaald, maar er werden zelfs nog andere leerlingen naar toe gestuurd. Slordig, maar zoiets kan gebeuren.
Toen ik hier achter kwam heb ik de molen in werking gezet, met als gevolg dat de leerlingen er alsnog binnen enkele dagen werden weggehaald. Laat die man nu tegen de leerlingen gezegd hebben dat hij hen niet meer kon gebruiken en dat hij hen daarom maar beter kon wegsturen. Ze moeten vreemd hebben opgekeken. Sommige van onze leerlingen zijn niet altijd even snel van begrip, maar achterlijk zijn ze niet. En ze wisten alle vier wat de werkelijke reden was. Raar dat zo’n man dan met zo’n smoes komt. Hij had hen natuurlijk gewoon kunnen zeggen dat hij een oude geile eenzame man is en dat men bang is dat hij zijn handjes en opmerkingen niet bij zich kan houden omdat zijn vrouw al sinds vijf jaar op zolder slaapt en hij dol is op die kleine huppelkutjes.
Wat maakt het uit? Ik bedoel, hij stond toch al bekend als viezerik.
Niet dat ik me beter voel dan die man. Het verschil tussen hem en mij is dat ik mezelf niet zal opdringen. Oh, ja. Mijn partner slaapt gewoon naast me. En verder ben ik niet eenzaam. Maar voor de rest…Ach, als je me kent hoef ik niets meer te zeggen.

De mens is een vingerend dier (zo af en toe)

“De mens is een dier dat, in uitwerpselen gezeten, droomt van het paradijs.” En "Ik vind dat een mens onder ogen moet zien, hoe oud hij ook is en hoeveel hij ook gestudeerd heeft, dat hij eigenlijk van de hele bliksemse bende niets begrijpt. Ik denk dat dit uiteindelijk een soort boodschap is die ik wil overbrengen." Aldus Piet Vroon, hoogleraar in de psychologie, op 14 januari 1998 dood aangetroffen in zijn huis, slachtoffer van een ongelukkige combinatie van pillen en drank zonder dat duidelijk is geworden of hier sprake was van opzet of een ongeluk. Piet werd 59 jaar. Ja, zo oud ben ik nu ook. Piet was naast psycholoog een begenadigd schrijver. Zijn boek ‘Wolfsklem’ ben ik opnieuw aan het lezen. Toen ik het op 10 oktober 1992 bij Donner kocht heeft Piet het nog gesigneerd.
Ik ben niet zo knap als Piet was, maar ik deel zijn visie op de mens. Als je mijn blog volgt moet dit geen verrassing voor je zijn. Maar ik ben niet het type dat pillen slikt in combinatie met drank. Dat is mij te gevaarlijk. In mijn eentje drinken past niet bij me, al lijkt het mij wel leuk om mij weer eens samen met anderen een stuk in de kraag te drinken op een feest. En daarna ongegeneerd te flirten met alles dat daar beneden niet iets heeft bengelen tussen de benen.
Nee, de zwartgallige opvattingen van Vroon zijn mij niet eens zwartgallig genoeg. Niet alleen dat wij er niets van begrijpen; een ieder die het anders niet begrijpt dan wij slaan wij het liefst de hersens in. Dat mag niet ongestraft in vredestijd, dus we wachten het moment af tot we weer de oorlog in worden gestuurd.
Nee, we deugen niet, maar is dat zo erg? Ik vind van niet. We hoeven gelukkig niets van dit leven te begrijpen om het naar ons zin te hebben. Wat koop je bovendien voor al je begrip?
We hebben het geluk dat we nu leven tussen twee oorlogen. Dat de schappen in de winkels vol zijn. Dat er schoon water uit de kraan komt. Dat onze gezondheidszorg en ons sociale zekerheidsstelsel tot de beste ter wereld behoren. Dat we (bijna) alles ongestraft kunnen zeggen. Dat we leven in een rechtstaat. Verworvenheden waar anderen voor hebben geknokt. Die het waard zijn om opnieuw voor te knokken als men dreigt om ze van ons af te nemen.

Mijn vader had meer pech. Hem hebben ze drie-en-een-half jaar in een krijgsgevangenkamp gestopt. Had-ie natuurlijk ook niet verwacht. Net zo min als ik weet wat mij nog te wachten staat. Maar zolang de beker gevuld is en steeds weer wordt bijgevuld moet je het leven drinken. Bitter en zoet, het is beide goed. Je neemt kennis van alle ellende om je heen, je bent blij dat je nog even wordt overgeslagen, je stort in elkaar van verdriet als jezelf aan de beurt bent, wanhopig vraag je je af waarom juist jou dit moest overkomen, de wond gaat nooit meer dicht, je bent kapot…En voordat de champagnekurken knallen en het nieuwe jaar inluiden ben je al weer vergeten waar je je druk over hebt gemaakt. Tenzij het zo traumatisch is en je leven zo erg heeft ontregeld dat je nog wat langer moet wachten.

Dus geheel in lijn met al deze droefenis en denkend aan al die eenzame meisjes en vrouwen die mogelijk tevergeefs wachten op de prins op het witte paard, lijkt het mij gepast om hier de tekst op te nemen van het ‘vingerlied’. Het leven kan nog zo zinloos lijken, de mens nog zo dom, als God je heeft verlaten en je hebt je vingers nog, dan is er niks aan de hand.

Songtekst: Adele Bloemendaal - "Vingerlied"

Zijn charme moet zeer groot zijn
En in bed spant ie de kroon
Wie is die schone prins
Waar ieder meisje 's nachts van droomt

Dat is je vinger
Je eigen vinger
Dat is de prins, waar ieder meisje
's Nachts van droomt

Die stinkt niet naar jenever
Die kwijlt niet in je nek
Hij doet gewoon z'n werk
En dat doet ie lang niet gek
Je lichaam is een doolhof
Maar hij kent er elke heg
En als moeder plots'ling binnenkomt
Dan stop je 'm even weg

Stel dat je koningin bent
En je man is weer op reis
Wie helpt je dan
Wanneer de grote eenzaamheid verrijst

Dat is je vinger
Je eigen vinger
Die heeft tenminste geen maitresse
In Parijs

De wereld is een rotzooi
Niemand houdt nog van elkaar
Alleen je eigen vinger
Staat altijd voor je klaar
En laat je niets verbieden
Want de priester en de paus
Staan elke nacht tot aan hun knieen
In hun eigen saus

Een vrouw, die zegt "Ik wil niet"
Zegt zoiets niet voor de grap
Soms kost het even moeite
Voor een man dat heeft gesnapt

Maar mijn vinger
Mijn eigen vinger
Heb ik nog nooit de ballen
In z'n maag getrapt

Lala...

Dankzij Geert.

Dat nu juist de man die zich profileert als de voorvechter van het vrije woord voor de rechtbank een beroep doet op zijn zwijgplicht.
Als ik dan toch wat mag zeggen dan hou ik liever mijn mond dicht, zal hij gedacht hebben. Want alles wat ik nu zeg kan en zal tegen mij gebruikt worden.
Bram had natuurlijk ook geen zin om tweede viool te spelen in de rechtszaal. Vandaar zijn advies aan Geert om in zijn eigen belang zijn grote bek nu eens dicht te houden. Het zal niet eenvoudig geweest zijn om hem hiervan te overtuigen en even leek het er toch nog op dat hij zich weer zou gaan verliezen in valse retoriek, toen hij de rechter vergeleek met een lid van D’66. Net als wij allen zit Geert vast aan een rol en ook al zou hij willen (niet dat hij dit wil, maar ‘als’), hij kan nu niet meer terug.
Grapje, beste moslims. Thuis met de gordijnen dicht loop ik ook rond in een burka en dat bevalt mij prima. Mijn beste vrienden zijn moslims, maar vertel het alsjeblieft niet verder.
Dat Geert er in is geslaagd om zowel het CDA als de VVD aan zijn kant te krijgen is een meesterlijke politieke zet. Ik deel de verwachting dat veel kiezers van het CDA en de VVD bij de volgende verkiezingen rechtstreeks op de PVV zullen stemmen (waarvoor hebben zij tenslotten het CDA en de VVD nog voor nodig?) en dat Geert Capo di tutti capi van Nederland wordt.
Prachtig om te zien hoe de zogenaamde liberalen en christenen helemaal de weg kwijt zijn. Wist je dat ik nog nooit zo goed geslapen heb als de afgelopen dagen?
Ik las dat Geert in zijn jonge adolescentie twee jaar in Israël heeft gewoond en het land vele malen heeft bezocht. Zelfs zou hij overwogen hebben om er te gaan wonen, maar de goede God had andere plannen met hem. Die kolonisten redden het wel zonder Geert, moet God gedacht hebben (waarin hij gelijk bleek te hebben). Ik kan hem beter een jachtvergunning geven voor de jacht op moslims.
Nu heeft God het vreselijk druk en soms heeft Hij gewoon geen zin om al te moeilijk te doen. Net als wij stervelingen begint hij soms ergens aan zonder het verder af te maken. Dit laat hij in dit geval dus mooi aan Geert over.
Het is jammer dat Geert zo vaak vergeleken wordt met een fascist of één of andere oorlogsmisdadiger. De man heeft gewoon karakter. Zou jij de hele dag de gevangene willen zijn van een stelletje beveiligers? Zou jij zo impopulair willen zijn en er mee kunnen leven dat zeker de helft van de Nederlanders een hekel aan je heeft?
Vermoedelijk is Geert een beetje sadomasochistisch en krijgt hij een stijve van al deze belangstelling. Niks verkeerds mee. Ieder diertje zijn pleziertje zou ik zeggen. Wat zal die Rita (weet iedereen nog wie zij was?) jaloers zijn op het succes van Geert.
Ja Geert, je mag dan een lul zijn en wij zijn het hartgrondig met elkaar oneens over hoe je met je opvattingen over anderen naar buiten moet treden; je hebt echter wel iets weg van een Tyl Uilenspiegel. En dat mag ik wel. Je toont de mensen hoe arglistig ze zijn en dom. Ik wist dit al, maar jij hebt het nu voor iedereen zichtbaar gemaakt. Waarvoor mijn dank.

Gitaarman

Dat ik een ondermaatse gitaarspeler ben en niet kan zingen weerhoudt mij er niet van om binnenkort een elektrische gitaar aan te schaffen. Theo, mijn mecenas in woord en daad (Wat kan die jongen ongeremd ouwehoeren met het toetsenbord; hij lijkt mij wel. En zonder hem zou ik nu niet zo'n mooi uitzicht hebben op twee mooie wietplantjes naast mijn bureau. Waarvoor dank.), die Theo dus weet heel veel van gitaren af en adviseert mij bij de aanschaf. Ja, het lijkt wel of ik aan een tweede jeugd ga beginnen. Zeggen ze niet 'hoe grijzer hoe gekker'?
Daarnaast kan ik met mijn vragen terecht bij Erwin, mijn zeer gewaardeerde collega, die als gitarist in de band 'STRAK' speelt en een enthousiast musicus is.
Nee, laat de lange winteravonden maar komen. Ik heb het altijd leuk gevonden om nieuwe dingen uit te proberen. Helaas draait de aarde veel te snel om haar as en zal ik altijd gebrek aan tijd hebben om alles wat mij leuk lijkt te doen.
Soms hoor ik van mensen dat zij hun leven zien als een ramp. En dan heb ik het niet over mensen waarvan je objectief gezien zegt "wat maakt die er een zooitje van". Want dat doen we allemaal wel eens. Nee, ik heb het over gezonde, intelligente mensen, die er vreselijk veel moeite mee hebben dat het leven niet is wat zij er van hadden verwacht en dit niet kunnen accepteren.
Zonde hoor. Het lijkt mij inderdaad een ramp als je niet in staat bent om de zon in het water te zien schijnen. Natuurlijk leven we in een tranendal, maar of je er tot aan je enkels in staat of er kopje onder in gaat heb je vaak zelf in de hand.
Misschien zou ik ook eens wat liedjes moeten schrijven waarbij ik deze stumperds een hart onder de riem kan steken. Maar voorlopig ben ik al heel blij dat ik liedjes van anderen kan naspelen, al is het dan op mijn manier.

Nu ben ik dus 59

Bedankt, bedankt. Het is leuk om gefeliciteerd te worden. Ook al is het voor mijn 59e verjaardag en was ik gisteren jarig en niet vandaag. Volgens de statistieken heb ik nog 17 jaar en alles daarboven is meegenomen. Die pijn laag in mijn rug heeft niets met ouderdom te maken en is al weer bijna verdwenen. Dat gebeurde de vorige twee keren ook, zo net voor de vakantie. Ouder worden is leuk. Dat de ouderdom met gebreken komt weet ik, maar dat is voor anderen. Volgens Vroon hebben we er door de moderne zorg vier jaar bij gekregen: Twee extra kwaliteitsjaren en twee jaren van misère, waarin parkinson, alzheimer, kanker en beroertes de dienst gaan uitmaken. Per saldo zijn we er dus niets op vooruit gegaan. Ik heb ingetekend voor vier extra kwaliteitsjaren en de misère sla ik over.
 

Toevallig was er op mijn verjaardag een groot gekostumeerd feest in Huize Sandwijck in de Bilt, waar mijn dochter Mirte woont. Wij waren van harte welkom. Het thema was ‘Douwe Dabbert’, welbekend van de Robbedoes. Ik ben gekleed als tovenaar gegaan.  Mijn ene fan heb ik afgebeld en gezegd dat ik niet thuis zou zijn, waarop hij in snikken uitbarstte. Het leven is nu eenmaal hard. Bijgevoegd filmpje geeft een impressie van het feest. De titel klopt niet, maar het is niet anders. Huize Sandwijck moet het zijn.

Frans

Misschien is het niemand nog opgevallen, maar ik ben een hopeloze romanticus en dromer.
Dit liedje van Frans Halsema vind ik toch zo rete mooi. Jammer dat het bijbehorende filmpje twee keer niks is.
Nu het weer vroeger donker is en de dagen korter worden is het zaak om het in huis extra gezellig te maken. Een bosje bloemen op tafel, gedempt licht, wat melancholische muziek en regen die tegen de ramen striemt roept vanzelf herinneringen op aan de dagen dat de zon nog volop scheen en het leek alsof de zomer nooit voorbij zou gaan. Maar we wisten wel beter...