Nu je er toch bent...

Om de een of andere duistere reden zit je nu op mijn weblog. Nu je er toch bent kun je net zo goed een artikeltje lezen en eventueel van commentaar voorzien. En dan fluks weer verder, want het is hier geen parkeerplaats. Groetjes.

Pagina's

02 december 2010

Lekken tot je leegloopt.

De wereld is er niet mooier op geworden sinds we op Wikileaks kennis hebben kunnen nemen van wat er altijd voor ons verborgen blijft. Maar het is naïef om te denken dat de mensen nu massaal anders gaan denken over hen die ons regeren en in toom houden.
Integendeel. Een kwart van de mensen die hun kop in het zand gestoken hebben hadden hem daar liever ook gehouden. Nu ze weten hoe ze worden besodemieterd zien ze dat als geen probleem, want "zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar".
Ik ben een oude man en ik zal niet ontkennen dat deze groep gelijk heeft. Natuurlijk zit de wereld zo in elkaar. We worden genaaid, telkens weer. En als wij de kans krijgen naaien wij zelf ook iemand. Of je nu je kostje bij elkaar moet bedelen of niet weet hoe je al je geld op kunt maken in die korte tijd dat je hier bent, het maakt niets uit. Het is begrijpelijk dat mensen verontwaardigd worden als ze worden geconfronteerd met hun hebzucht en leugens. Maar daar moet je doorheen prikken.
De 'man on the street' zit meestal niet te wachten op klokkenluiders. Hij vindt ze maar storend. Natuurlijk smult hij van de verhalen, maar hij leest ze niet als een verslag van de werkelijkheid. Voor hem is het 'de ver van mijn bed show'. Dit is niet zijn wereld. Dat is de baan van negen tot vijf, de relatie die hij heeft en die na enkele spannende jaren inmiddels niets meer voorstelt, dat is zijn auto die gewassen moet worden in de weekend, de file waar hij twee keer per dag in staat, de chef waaraan hij een bloedhekel heeft, de vakantie aan het strand van Costa del Sol, zijn kinderen die VMBO-advies hebben gekregen maar die hij toch naar de HAVO stuurt. Zijn leven bestaat uit de onbetaalde rekeningen die er liggen, de salarisstrook aan het eind van de maand die steeds weer een te laag bedrag weergeeft, de kerstinkopen die gedaan moeten worden. Hij is al blij als hij vijf minuten aan zichzelf toekomt. Meer heeft hij niet nodig om zich aan zichzelf te vergrijpen.
Mensen worden niet geraakt door de waarheid, ze worden geraakt in hun portemonnee. Voor een euro die ze tegoed menen te hebben gaan ze de barricaden op. Voor de waarheid draaien ze hun hoofd om en doen ze alsof ze niets hebben gehoord. Want ze weten wel dat ze zelf niet beter zijn. Dat ze zelf ook de kluit belazeren als hen dit zo uitkomt.
Maar wat maakt het uit? Als je eenmaal accepteert dat de mens zich veel mooier voordoet dan hij is, dat je met een zachte hand kunt aaien maar ook de trekker van een pistool over kunt halen, dat we alleen zo kunnen leven omdat onze voorouders zo verstandig waren om op rooftocht uit te gaan voor zichzelf en hun nageslacht, als je aanvaardt dat je net zo'n lul bent als de rest en misschien nog wel een grotere lul, dan is er niets aan de hand.
Ik ben blij dat Wikileaks met haar ontboezemingen is gekomen. En ze moeten er zeker zo mee doorgaan. Laat ze onze machthebbers maar ontmaskeren, laat ze maar aantonen hoe we steeds opnieuw worden belazerd. Dit maakt alleen maar duidelijk dat als je aan de macht bent je heel ver gaat om deze macht te consolideren of verder uit te bouwen.
Maar ik weet dat het geen zaak is van goed of slecht. Dat zij die ons overheersen niet anders zijn dan zij die overheerst worden.
Ik zou graag willen dat het anders was. Dat je de schoften die ons leven soms vergallen kon aanwijzen. Maar zo werkt het niet. Pas als het te gek wordt, als de meer machtige te ver gaat en denkt zelf onschendbaar te zijn, pas dan komen de mensen in opstand, vloeit er veel bloed en na enkele jaren is alles weer zoals het was. Ja, ik ben een pessimist. En daar heb ik vele redenen voor. Maar gelukkig is het leven ook wonderlijk mooi. Valt er veel te zien en je over te verbazen. Mensen zijn heerlijke wezens. Ze deugen niet, dat staat buiten kijf. Maar wat is daar verkeerd mee? Ik deug ook niet. Mijn collega's deugen niet, mijn vrienden, mijn kinderen, niemand die ik ken deugt. Maar wat is het probleem? Ik zie geen probleem. Iedereen doet zijn best er wat van te maken. Niet alleen voor zichzelf maar ook voor degenen die hij lief heeft. En desnoods gaat men hierbij over lijken. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn. Een hartgrondig 'Amen'

Geen opmerkingen: