Nu je er toch bent...

Om de een of andere duistere reden zit je nu op mijn weblog. Nu je er toch bent kun je net zo goed een artikeltje lezen en eventueel van commentaar voorzien. En dan fluks weer verder, want het is hier geen parkeerplaats. Groetjes.

Pagina's

13 oktober 2010

Anekdotes

Het zijn rare dagen voor de kerst. Terwijl ik met een collega sta te praten en we beiden wachten tot de stoet van voorbijrazende auto’s gepasseerd is, stapt er vlak voor me een vrouw pardoes het zebrapad op. Ze is volkomen ontregeld en in een reflex sta ik naast haar en pak haar bij haar arm. Auto’s wijken uit of geven extra gas om nog even snel langs haar heen te scheuren. Ik trek haar weer de stoep op. Ze heeft een wilde blik in haar ogen. Iedereen kijkt ons aan. Ik verzoek de vrouw om nog even te wachten met het springen voor de auto’s tot ik weg ben. Ik zeg haar dat het mij geen smakelijk gezicht lijkt als zij vlak voor mijn neus wordt aangereden.
Ze zegt niets en doet een halfslachtige poging om zich los te rukken. Ik hou haar stevig vast en hervat ondertussen het gesprek met mijn collega, die verbaasd staat te kijken hoe ik met de situatie omga. Als het licht op groen springt laat ik haar los. Ze loopt in de richting van de metro. Is ze nu van plan om voor de metro te springen? We hopen beiden van niet. Gelukkig moet zij de andere kant uit. Ik kijk nog eens goed naar haar als ze aan de andere kant van het perron staat. Ze lijkt me een geflipte junk, maar evengoed zal er wel iemand zijn die om haar geeft en die het erg zou vinden als zij er uit stapt. Nou ja, zoiets kun je toch niet tegen houden. Maar best is het niet.
Ik heb nog veel meer anekdotes, want er gebeurt elke dag wel wat. Om mensen niet te beschadigen voel ik me wel verplicht om het volgende verhaal een twist te geven.
Een tijdje geleden werd een leerling waarvan ik coach ben de klas uitgestuurd. De betreffende docente verzocht hem over de gebeurtenis een verslagje te schrijven en dat weigerde hij. Toen ik onlangs toch samen met hem een blik wierp in zijn leerlingendossier zagen we beiden dat er een verslag in zat. De leerling was stomverbaasd. Blijkt dat die docente zelf het verslag heeft geschreven.
Logisch dat ik in de lach schoot. In de goeie oude tijd moesten leerlingen op de lagere school soms als straf honderd keer opschrijven ‘Ik moet me netjes gedragen in de klas’. Zou de docente dit ook zelf hebben gedaan als de leerling dit had geweigerd?
Als hekkensluiter nog deze anekdote. Een leerlinge werd tijdens haar stage seksueel geïntimideerd.
Logisch dat zij hier werk van maakte. Met de registratie van haar klacht is het waarschijnlijk verkeerd gegaan, want niet alleen werden de leerlingen die op de kleine stageplek zaten niet weggehaald, maar er werden zelfs nog andere leerlingen naar toe gestuurd. Slordig, maar zoiets kan gebeuren.
Toen ik hier achter kwam heb ik de molen in werking gezet, met als gevolg dat de leerlingen er alsnog binnen enkele dagen werden weggehaald. Laat die man nu tegen de leerlingen gezegd hebben dat hij hen niet meer kon gebruiken en dat hij hen daarom maar beter kon wegsturen. Ze moeten vreemd hebben opgekeken. Sommige van onze leerlingen zijn niet altijd even snel van begrip, maar achterlijk zijn ze niet. En ze wisten alle vier wat de werkelijke reden was. Raar dat zo’n man dan met zo’n smoes komt. Hij had hen natuurlijk gewoon kunnen zeggen dat hij een oude geile eenzame man is en dat men bang is dat hij zijn handjes en opmerkingen niet bij zich kan houden omdat zijn vrouw al sinds vijf jaar op zolder slaapt en hij dol is op die kleine huppelkutjes.
Wat maakt het uit? Ik bedoel, hij stond toch al bekend als viezerik.
Niet dat ik me beter voel dan die man. Het verschil tussen hem en mij is dat ik mezelf niet zal opdringen. Oh, ja. Mijn partner slaapt gewoon naast me. En verder ben ik niet eenzaam. Maar voor de rest…Ach, als je me kent hoef ik niets meer te zeggen.

Geen opmerkingen: