Detentie

De gangen glimmen en de bureaus zijn netjes opgeruimd. De mensen die er lopen zien er uit zoals jij en ik; vriendelijk en gewoontjes. De vrouw waarmee ik een afspraak heb lijkt me een joviaal type. Ze doet er gelukkig niet moeilijk over dat ik nota bene meer dan een half uur te laat ben. Het enige slappe excuus dat ik heb is dat het detentiecentrum zo godallemachtig ver is weggestopt. Zelfs de straat waaraan het ligt kun je niet met google map vinden.
Ergens in een hoek van het vliegveld staat het tussen de inderhaast aangelegde wegen en de nog in aanbouw zijnde kantoren van andere bedrijven. Er zijn zelfs geen borden die er naar verwijzen. Nee, ze heeft er gelukkig alle begrip voor.
Het centrum in Alphen aan de Rhijn wordt gerenoveerd en daarom zitten ze tijdelijk hier. De bedoeling is voor een jaar, maar het zal wel twee jaar worden, denkt ze.
Nu er een nieuw kabinet is vallen ze straks niet meer onder justitie maar onder het ministerie van immigratie en asiel. Dat betekent dat er op alle postpapier nieuwe logo’s moeten komen. En niet alleen daar. Overal moet “het ministerie van justitie” vervangen worden door “ het ministerie van immigratie en asiel”.
Waarschijnlijk zal het de uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen die op een paar meter van me vandaan zijn opgesloten een rot zorg zijn met welk ministerie ze te maken hebben. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd. Maar voor de organisatie heeft het veel gevolgen.
Ik ben hier op stage bezoek. Het is nog onduidelijk of dit een geschikte plek is. De stagiaire heeft deze plek zelf gevonden, maar in het gesprek met haar begeleidster bleek mij a snel dat ze hier vooral administratief werk doet en dat is niet waarvoor ze wordt opgeleid.
Het is een prettig gesprek. Ik beloof de stagiaire een stagegids toe te sturen en uit te zoeken of dit een geschikte stageplek is en neem afscheid.
Buiten op de fiets kijk ik nog één keer om. Dat het een detentiecentrum is kun je gelijk zien aan de hoge geblindeerde hekken die er om heen zijn gebouwd. Alleen de voorkant van het kantoor is vrijgelaten en ziet er uit zoals elk ander kantoor; een saaie kleurloze gevel met veel glas.
In het kantoor werken gewone mensen zoals jij en ik. Na een lange vermoeiende werkdag gaan ze naar huis en nemen dan de rol aan van liefhebbende vader of moeder, echtgenoot of echtgenote.
In hetzelfde gebouw, maar dan opgesloten, zitten een kleine 500 mensen van alle nationaliteiten die hier niet mogen verblijven. Er zitten complete gezinnen met kinderen tussen, maar ook gevaarlijke criminelen. Zij gaan nergens naar toe of het moet zijn naar één van de vele vliegtuigen die hier staan, die hen dan wegvoeren naar een land waar hen een ongewisse toekomst wacht.
Het regent zachtjes. Morgen vertrekken er weer tienduizenden naar hun vakantiebestemming, want de herfstvakantie begint. Het is een rare wereld.