Gitaarman

Dat ik een ondermaatse gitaarspeler ben en niet kan zingen weerhoudt mij er niet van om binnenkort een elektrische gitaar aan te schaffen. Theo, mijn mecenas in woord en daad (Wat kan die jongen ongeremd ouwehoeren met het toetsenbord; hij lijkt mij wel. En zonder hem zou ik nu niet zo'n mooi uitzicht hebben op twee mooie wietplantjes naast mijn bureau. Waarvoor dank.), die Theo dus weet heel veel van gitaren af en adviseert mij bij de aanschaf. Ja, het lijkt wel of ik aan een tweede jeugd ga beginnen. Zeggen ze niet 'hoe grijzer hoe gekker'?
Daarnaast kan ik met mijn vragen terecht bij Erwin, mijn zeer gewaardeerde collega, die als gitarist in de band 'STRAK' speelt en een enthousiast musicus is.
Nee, laat de lange winteravonden maar komen. Ik heb het altijd leuk gevonden om nieuwe dingen uit te proberen. Helaas draait de aarde veel te snel om haar as en zal ik altijd gebrek aan tijd hebben om alles wat mij leuk lijkt te doen.
Soms hoor ik van mensen dat zij hun leven zien als een ramp. En dan heb ik het niet over mensen waarvan je objectief gezien zegt "wat maakt die er een zooitje van". Want dat doen we allemaal wel eens. Nee, ik heb het over gezonde, intelligente mensen, die er vreselijk veel moeite mee hebben dat het leven niet is wat zij er van hadden verwacht en dit niet kunnen accepteren.
Zonde hoor. Het lijkt mij inderdaad een ramp als je niet in staat bent om de zon in het water te zien schijnen. Natuurlijk leven we in een tranendal, maar of je er tot aan je enkels in staat of er kopje onder in gaat heb je vaak zelf in de hand.
Misschien zou ik ook eens wat liedjes moeten schrijven waarbij ik deze stumperds een hart onder de riem kan steken. Maar voorlopig ben ik al heel blij dat ik liedjes van anderen kan naspelen, al is het dan op mijn manier.

Nu ben ik dus 59

Bedankt, bedankt. Het is leuk om gefeliciteerd te worden. Ook al is het voor mijn 59e verjaardag en was ik gisteren jarig en niet vandaag. Volgens de statistieken heb ik nog 17 jaar en alles daarboven is meegenomen. Die pijn laag in mijn rug heeft niets met ouderdom te maken en is al weer bijna verdwenen. Dat gebeurde de vorige twee keren ook, zo net voor de vakantie. Ouder worden is leuk. Dat de ouderdom met gebreken komt weet ik, maar dat is voor anderen. Volgens Vroon hebben we er door de moderne zorg vier jaar bij gekregen: Twee extra kwaliteitsjaren en twee jaren van misère, waarin parkinson, alzheimer, kanker en beroertes de dienst gaan uitmaken. Per saldo zijn we er dus niets op vooruit gegaan. Ik heb ingetekend voor vier extra kwaliteitsjaren en de misère sla ik over.
 

Toevallig was er op mijn verjaardag een groot gekostumeerd feest in Huize Sandwijck in de Bilt, waar mijn dochter Mirte woont. Wij waren van harte welkom. Het thema was ‘Douwe Dabbert’, welbekend van de Robbedoes. Ik ben gekleed als tovenaar gegaan.  Mijn ene fan heb ik afgebeld en gezegd dat ik niet thuis zou zijn, waarop hij in snikken uitbarstte. Het leven is nu eenmaal hard. Bijgevoegd filmpje geeft een impressie van het feest. De titel klopt niet, maar het is niet anders. Huize Sandwijck moet het zijn.

Frans

Misschien is het niemand nog opgevallen, maar ik ben een hopeloze romanticus en dromer.
Dit liedje van Frans Halsema vind ik toch zo rete mooi. Jammer dat het bijbehorende filmpje twee keer niks is.
Nu het weer vroeger donker is en de dagen korter worden is het zaak om het in huis extra gezellig te maken. Een bosje bloemen op tafel, gedempt licht, wat melancholische muziek en regen die tegen de ramen striemt roept vanzelf herinneringen op aan de dagen dat de zon nog volop scheen en het leek alsof de zomer nooit voorbij zou gaan. Maar we wisten wel beter...

Wie kijkt er nog tv?

Televisiekijken is een ramp. De acht en een halve euro die ik er maandelijks aan uitgeef zijn eigenlijk nog teveel. Zo-even ben ik na een kwartier weer afgehaakt. Als ik dan toch naar een film kijken wil kan ik beter een DVD-tje in mijn laptop frommelen.
Dat onze jeugd gerekend wordt tot de zapcultuur is enerzijds natuurlijk te danken aan de vele informatie waarin zij worden ondergedompeld al komen ze vaak droog uit bad. Anderzijds is er een ontstellend gebrek aan boeiende programma's. Gelukkig hebben we internet nog om ons te troosten.

Deelnemer evolueert tot student.

Experimenteren is klooien. En klooien onder druk geeft niet altijd weer wat je voor ogen hebt. Gelukkig heb ik niks voor ogen, behalve misschien een waas van de stick die ik gisteren heb gerookt. Mijn kamer heb ik wel ontlucht, maar schoon is anders. Onze leerlingen die we jarenlang 'deelnemers' moesten noemen heten tegenwoordig 'studenten'. Maar er verandert niets in het onderwijs. Dat blijft ondanks de inzet van velen en alle goeie bedoelingen onder de maat. Ik heb mijn studenten (Ik moet nog even wennen aan het woord, want er zitten er tussen met atavistische trekjes waarin sporen terug te vinden zijn van onze luierende voorouders, die zich beperkten tot maximaal twee uur inspanning per etmaal: poepen, plassen en hun rug krabben, een banaan plukken en verder slapen)verteld dat ik weinig tv kijk, maar vanavond is het toch weer zover. Al sluit ik niet uit dat ik na een kwartier de afstandsbediening weer weg doe, want het meeste van de tv trek je als normaal mens gelijk door de w.c.

Mooi oud worden

 

Gelukkig zag mijn moeder er goed uit toen ik bij haar langs ging vanmiddag. Toen ze onlangs te horen kreeg dat ze parkinson heeft schrok ze natuurlijk vreselijk. Ze zag zichzelf al bibberend en kwijlend in een rolstoel zitten. Geen fijne gedachte. Maar de medicijnen die ze gekregen heeft slaan zo te zien goed aan.
Ik had haar voor het laatst voor de grote vakantie gezien en toen ging het niet zo best met haar. Tijdens de vakantie kwam iedereen die maar even kon tegelijk bij haar langs, want het leek er op dat ze het eindpunt van de reis bereikt had. Vandaag was daar niets meer van te merken.
Nee, de foto hierboven is natuurlijk niet van mijn moeder. Afgezien van enkele haren op haar kin heeft ze geen baard. En zover ik weet is ze ook niet van plan om deze te laten groeien. Deze fantastische foto is gemaakt door Swapan Chaudhur en laat een man in India zien van 107 jaar. Zo wil ik ook worden, dus ik blow nog maar eens stevig door. Misschien zie ik er dan zo al uit voor ik met pensioen ga.

De volgende stap

De komende tijd ga ik eens lekker experimenteren met mijn blog. Alleen maar tekst en steeds meer van hetzelfde gaat vervelen. De zeurpiet in mij moet maar eens een lange vakantie nemen.

Lekker ding, toch? Ik had graag geleefd in de tijd van de piraten. Niet dat overbeschaafde van de moderne samenleving, maar in stinkende kleding en met een mes tussen mijn tanden samen met andere bloeddorstige kerels een galjoen enteren.  Met zo’n kop ben je van harte welkom.

Nu even serieus.

Als je vriendin het Tv-kanaal niet op het A-team zet als je haar dit vraagt, sla je haar gewoon op haar bek. Zeker als het je favoriete serie is en zij dit weet. Dit moet er eerst omgegaan zijn in zijn hoofd, waarna de 73-jarige man de daad bij het woord voegde en zijn 82-jarige vriendin eens lekker stevig op haar gezicht sloeg zodat het bloed uit haar neusgaten spoot.
Verzonnen? Niet alles wat er in de krant staat is waar, maar nu ik door begin te krijgen dat sommigen tot op de drempel van de eeuwigheid afwijkende opvattingen blijven koesteren over hoe je met je medemens om gaat sta ik nergens meer van te kijken. Naast het grote leed stond ook dit kleine leed vandaag in de krant.
Gelukkig was er een happy end, want de vrouw vertelde de politie op het bureau dat ze graag weer met haar vriend naar huis wilde. Nee, zin om aangifte te doen had ze niet. Zo af en toe een stevige dreun op haar hoofd voorkwam dat ze apathisch achter de sanseveria’s ging zitten. Ze liep nu op haar tenen door haar huis, waakzaam om haar heen speurend, altijd klaar om de vaak onverwachte klappen op te vangen. Bestaat er een betere remedie tegen dementie?

Oudjes en kleine kinderen worden vaak vertederend gevonden en het is een goeie gewoonte om ze niet serieus te nemen. Zeker als ze het nog steeds of opnieuw in hun broek doen. Pas sinds kort begint men belangstelling op te vatten voor het grote aantal kindermishandelingen en de misstanden in de ouderenzorg.
Breekt er een tijd aan waarop kleine kinderen en ouderen misschien wel serieus genomen gaan worden? Natuurlijk niet. Wees niet zo naïef. Iedereen in onze westerse samenleving die geen directe bijdrage levert aan economische groei en alleen maar geld kost behandelen we als een tweederangs burger. Het draait altijd weer om geld.
Als zeventienjarige op de grote vaart heb ik diverse malen meegemaakt dat er schatrijke oude vrouwen aan boord waren. Helaas was ik te fatsoenlijk opgevoed om door te hebben dat ik met mijn lekkere bekkie voor die dames een interessant speeltje was. Verder dan een kneepje in mijn wangen en de opmerking “you’re so cute with your million dollar smile; I’me gonna take you home with me” is het nooit gekomen. Deze oudjes hadden poen en werden wel degelijk serieus genomen.
Dus als je weer eens in de krant leest dat een negentigjarige met een honkbalknuppel de recreatieruimte in een verzorgingstehuis heeft verbouwd, bedenk dan dat jij straks die bejaarde kunt zijn.
En je hoeft het niet van je 100-jarige vriendin te pikken dat ze niet naar je luistert. Een stevige knal en ze is weer in het gareel. En zij, zij kan altijd nog wat arsenicum in zijn koffie doen. Respect.

Goed en kwaad

“Wat had ik graag eens met Hitler gepraat”, zei een leerlinge vandaag tegen mij zomaar uit het niets. Ik vroeg haar om zich nader te verklaren. “Ik vraag me af wat er in zo’n man omging. Hoe hij tot zijn daden is gekomen”, gaf ze als verklaring. Waarop een ander haar aanvulde met “Ik had graag eens met Saddam Hoessein gepraat om dezelfde reden.”
Deze openhartigheid trof me. Samen met de duivel aan tafel zitten en hem vragen wat zijn motieven zijn. En daar zonder vooroordelen naar luisteren. Alsof dat mogelijk zou zijn.
“Hé Lucifer. Hoe komt het toch dat je zo onvoorstelbaar wreed kunt zijn tegen de mensen? Wat is je geheim?”
Er is altijd een fascinatie geweest voor mensen waarvan wij niet begrijpen hoe zij tot hun wandaden zijn gekomen. Alsof het kwaad niet in ons maar buiten ons zit en geïsoleerd kan worden om het vervolgens te bestuderen, zoals in diverse experimenten in de sociale psychologie is gedaan.
Waarbij naar voren kwam dat dit kwaad in ieder van ons zit en dat het de omstandigheden zijn die dit kwaad zichtbaar maken.
Natuurlijk komen deze onderzoeksresultaten degenen die ons besturen en manipuleren niet goed uit. De ‘ander’ is per definitie ‘slecht’ en ‘wij’ zijn ‘goed’. Pas door dit als uitgangspunt te nemen kunnen we vaststellen waar onze vijanden zitten en plannen maken om hen te vernietigen.
Dat we allemaal onze donkere kant hebben zullen weinigen ontkennen (Bovendien zijn dat leugenaars). Maar we hebben geleerd om deze donkere kant te verbergen en alleen te laten zien als de omstandigheden dit sociaal aanvaardbaar maken. Tijdens voetbal. Of in de oorlog. Om maar enkele situaties te noemen waarin we het beest in ons mogen uitlaten.
Wat brengt mensen er echter toe om toe te geven aan hun gewelddadige impulsen op een niet sociaal aanvaardbare wijze?
Gisteren hoorde ik nog van een man in Amerika die zijn familie en zichzelf om het leven had gebracht omdat hij vond dat de eieren te hard waren gekookt. Of te zacht. Daar wil ik van af zijn. Dit zal de aanleiding zijn geweest voor zijn gedrag. Maar hoe kon het dat de druk op de ketel zo groot werd dat hij zich niet meer kon beheersen?

Vandaag blies een 75-jarige marktkoopman zijn huis op en schoot de directeur van de woningbouwvereniging neer, omdat hij die verantwoordelijk hield voor het feit dat hij zijn huis zou worden uitgezet.
Wat ging er om in het hoofd van die man toen hij de gaskraan open draaide? Hoe kwam hij er bij om zijn pistool te trekken?
Ik vermoed dat in een samenleving als de onze er mogelijk velen zijn die met gewelddadige plannen rondlopen waarmee zij niets doen, totdat zij opeens de controle over zichzelf verliezen. Het is maar te hopen dat ze van voetballen houden.

Door het raam zie ik hoe de lucht langzaam betrekt. De buienradar toont een enorm aaneengesloten regenfront dat de kust nadert. Binnen een half uur komt het water naar beneden, wat ik je brom. De natuur is niet goed en niet slecht. Maar al weer regen blijft gewoon vervelend.

Liever lui dan moe.

Hier is nog eens dat leuke filmpje over de zegeningen van het werk.

F*ck It - watch more funny videos

Politiek

Het is van alle tijden. Een land moet bestuurd worden en de alfamannetjes staan allemaal te trappelen om de troon te bestijgen of, wat voor de hand ligt, hun opponenten hiervan te weerhouden. Zoals bekend willen zij niet besturen uit honger naar macht maar omdat zij oprecht menen hiermee de gemeenschap een dienst te bewijzen. Of je nu ter linkerzijde, het midden of ter rechterzijde kijkt, altijd weer zie je die opportunistische blik van een miskende bestuurder, die een gewillig oor zoekt voor de wollige prietpraat waarmee hij of zij het nieuwe evangelie wil verkondigen. En het ergst is nog dat ze zo gedreven zijn. Voor een ander evangelie is immers geen plaats. Bovendien staan ze daar niet voor zichzelf hoor. Nee, nee…Ze staan daar omdat anderen hen gevraagd hebben om dat te doen. En wat is er mooier dan gevraagd te worden? Een beetje dankbaarheid tegenover je achterban is dan wel op zijn plaats.
Met de VVD en het CDA straks in de regering met gedoogsteun van Geert staat ons nog wat te wachten. Liberalen, Christenen en Extremisten. Zie hier de ingrediënten voor een recept waarmee je straks het volk weer een sappige kool kunt stoven.
In het rijtje hardwerkende nonvaleurs zie ik geen gezichten die mij enig vertrouwen inboezemen. Rutte lijkt mij het minst onsympathiek. Tussen Wilders en Verhagen kan ik niet kiezen. Als ik verdwaald zou zijn zou ik geen van hen de weg durven te vragen, uit angst dat ik nog erger zou verdwalen.

Ik vind het toch zo jammer dat ons Femke weer geen kans krijgt om mee te regeren. Het zal mijn enorme blinde vlek zijn voor aantrekkelijke vrouwen, maar ik heb nooit een greintje kwaad in die lieverd kunnen bespeuren. Ook had ik graag gezien dat Emile een kans gekregen had om zijn niet geringe achterste te vleien op het Haagse pluche. Maar blijkbaar slaat de boodschap van links minder aan dan die van rechts en hebben we straks een rechtse regering nodig om de stem van links meer volume te geven.
Helaas blijkt steeds weer dat veel mensen vergeten wat hun wortels zijn zodra ze het stemhokje binnenstappen. De meeste PVV-stemmers wonen in wijken met geen of weinig allochtonen, veel VVD-stemmers zijn mensen met een beneden modaal inkomen en CDA-stemmers tref je onder mensen die nergens meer in geloven, maar die ene God voor de zekerheid in de voorraadkast bewaren, want je weet maar nooit. Nee, hier word ik niet vrolijk van. En onze koningin ook niet, want die wordt al buiten spel gezet voordat er een regering is gevormd.

Wie je bent...

Toen ik laatst weer eens op zoek was naar een esoterisch werkje voor mijn mediamiek getalenteerde vriendin Y. vond ik in een obscuur boekenwinkeltje een dun boekje over de zin van het leven, geschreven door een zekere Kloos Smutzig. Had ik natuurlijk nog nooit van gehoord, maar ik ben een lettervreter en kon het niet laten om er even doorheen te bladeren. Het zwarte boekje met een melancholiek ogende foto van de schrijver op de kaft was hooguit dertig bladzijden dik. Voor een boekje dat de zin van het leven pretendeerde te beschrijven niet erg dik, maar al worden dit soort boekjes door bijna niemand gelezen, er is altijd wel iemand die zichzelf herkent in de schrijver. Dit was ook het geval met mij.
De filosofische en inspirerende tekst die veel onthulde over het gevoelige zielenleven van de auteur sprak me aan. Onwillekeurig moest ik denken aan Peer Meurkoe die destijds mijn leven voor langere tijd op zijn kop had gezet. Hoewel de kans klein is dat dit weer gebeurt (ik ben nu tenslotte gewaarschuwd) is niets uitgesloten.
De stijl in het boekje, dat simpelweg “Wie ben ik?” als titel heeft, is die van een briefwisseling tussen twee vrienden. The Zero is degene die praktisch is ingesteld en Kloos, die zichzelf hier omschrijft als De Ziener, is degene die achter de werkelijkheid zoals wij die ervaren zoekt naar de andere werkelijkheid. Hier volgt een gedeelte uit hoofdstuk 3 (Dit gaat tot de kern en spreekt mij het meest aan), waarin De Ziener aan Thezero heeft laten weten een oude vriend, Harry genaamd, ontmoet te hebben.

The Zero: Een goede vriendin van ons beiden kwam bij een bezoek aan een healer Hekate tegen. Ze zou er niet zo best uit hebben gezien. Heb jij destijds haar vriend Harry geen hoorntjes opgezet?
De Ziener: Wat bedoel je?
The Zero: Je hebt toen toch Hekate geneukt, zijn vriendin?
De Ziener: Dat is al weer zo lang geleden. Toen was ik nog een opportunist en neukte ik sowieso de vriendinnen van al mijn vrienden. Ik vond dat wij alles met elkaar moesten kunnen delen. Harry weet het overigens niet. Vanavond komen hij en zijn vrouw bij ons eten.
The Zero: Kun je deze ook niet neuken? Kan hij ondertussen wat achterstallig onderhoud verrichten aan jullie woning. Harry was toch een handige klusser?
De Ziener: Ik ben niet meer zo lichamelijk als vroeger. Uiteindelijk is gebleken dat de geest toch sterker is dan de materie. Helaas is mijn geest wat warrig de laatste tijd. Ik vermoed dat ik weer in een belangrijke overgangsfase zit.
The Zero: Je bedoelt de Peno-pauze…
De Ziener: Het zijn soms vreselijke gedachten die mij bezig houden. Wanhoop en euforie wisselen elkaar af in korte tijd. Een groot verdriet houdt mijn keel vaak dichtgeknepen.
Als ik mij onbespied waan lopen af en toe de tranen spontaan over mijn wangen, maar ook als we TV kijken en ik zie bijvoorbeeld de ellende in Den Haag en in Pakistan dan hou ik het niet droog.
The Zero: Ja Pakistan, daar hebben ze het ook niet droog gehouden.
De Ziener: Gelukkig zijn er ook momenten dat ik mij volkomen kalm voel, al zit ik dan meestal met glazige ogen voor mij uit te staren.
The Zero: Heb je dan geblowd?
De Ziener: Vreemd genoeg denk ik dan aan heel gewone zaken zoals “Hoe betaal ik mijn rekeningen?” of “Hoe kan ik verlicht worden?”
The Zero: Zit je dan in het donker? Is je stroom misschien afgesloten?
De Ziener: Wij geloven vaak dat wij het allemaal voor elkaar hebben. We vertrouwen er op dat onze geest ons richting zal geven aan ons bestaan. Maar hebben wij eigenlijk wel ergens controle over? Is heel ons denken en voelen net als ons leven hier op aarde niet gewoon een schimmenspel? Is niet alles illusie?
The Zero: Dat je destijds de vriendin van Harry hebt geneukt en hij na al die jaren nu weer in je leven is gekomen lijkt mij geen illusie. Moet je hem eens vertellen wat je toen gedaan hebt. Als hij je dan een blauw oog slaat is dat dan een illusie?
De Ziener: Ik ben de laatste tijd vooral met mezelf bezig.
The Zero: Dat was je vroeger ook al. Je vond jezelf altijd erg belangrijk.
De Ziener: Dat was het beeld dat de buitenwereld van mij had. Niemand vond het nodig om daar doorheen te prikken. Eigenlijk ben ik mijn hele leven lang erg eenzaam geweest. Nu ik ouder ben durf ik daar wel voor uit te komen. Misschien omdat ik mijn hele leven een spel gespeeld heb zit ik nu met de vraag wie ik ben.
The Zero: Weet je zeker dat het zo eenvoudig is? Kan het niet zo zijn dat onzichtbare krachten je op het pad hebben gezet naar verlichting en dat waar je nu doorheen gaat en wat je zo verwart een deel van de weg is die jij nu moet afleggen?
De Ziener: Ik wil stoppen met mezelf en mijn omgeving in de maling te nemen. Mijn geest leidt mij steeds weer weg van het pad dat ik wil gaan en trekt me naar beneden, naar de aarde die ik zo ontrouw ben geweest.
The Zero: Pardon?
De Ziener: Ik heb vaak een spel gespeeld en nu ik oud begin te worden zie ik in dat ik de aarde trouw had moeten blijven. En met de aarde bedoel ik natuurlijk de krachten in mezelf, de krachten die de aarde mij mee heeft gegeven bij mijn geboorte. Als excuus heb ik dat het leven je vaak het zicht ontneemt op wie je in feite werkelijk bent. Ik besef nu dat ik een groot zeurend kind ben dat weer opnieuw vrede moet leren sluiten met zichzelf.
The Zero: Het is allemaal een zaak van acceptatie en vergeving. De dingen zijn zoals ze zijn en we moeten ons zelf vergeven als we daar blind voor zijn.
De Ziener: Zijn er andere werkelijkheden? Is er meer dan dit leven alleen?
The Zero: Ik zou het niet weten en ik hoef het ook niet te weten. Het gewone leven is al ingewikkeld genoeg. Ik zou als ik jou was gewoon eens van je reet afkomen en je handen uit je mouwen steken. De mens is pas mens als hij genoegen kan beleven in zijn eigen schepping. Anders ben je een niks, een nothing, een zero. Al dat pseudo mystieke gelul. Ga eens wat doen…

Ik word ontroerd als ik lees hoe de praktische The Zero aan De Ziener uitlegt dat hij in beweging moet komen. Dat navelstaren het stomste is wat je doen kunt. Ik vind dit van grote wijsheid getuigen. Het gesprek tussen The Zero en De Ziener gaat zo nog enkele bladzijden door. Pas tegen het eind blijkt dat De Ziener de boodschap heeft begrepen. Zijn ogen zijn open gegaan. Hij besluit met:
"Vaak dacht ik verdwaald te zijn, maar dit kwam alleen omdat ik zoekende was. Nu besef ik dat mijn zoeken mijn dwalen was. Ik ben gaan zoeken omdat ik de wereld wantrouwde en dat wantrouwen bleek terecht te zijn. Dit is een wrede wereld en het is niet eenvoudig om onbeschadigd te blijven. Nu ik gestopt ben met zoeken naar het antwoord op het mysterie lijken de antwoorden vanzelf te komen. In de tuin ben ik begonnen een tuinhuisje te maken. Ik geniet van het resultaat en zie dat de antwoorden via mijn handen en niet via mijn hoofd of hart komen. Ik ben mens en schepper. Ik schep mijn eigen verleden, heden en toekomst. Het leven is goed zoals het is. Op elk moment. Mijn pijn is dragelijker geworden nu ik zie dat iedereen zijn pijn heeft. Ik ben niet meer alleen. Oh, ja. De vrouw van Harry heb ik ook geneukt. Dat was een goed advies van The Zero. Gelukkig weet Harry van niks."