Daar is-ie weer.

Als ik uit het raam kijk zie ik hoe donkere grijze wolken met grote snelheid van west naar oost voorbij drijven. Elk stukje blauw dat per ongeluk verschijnt wordt weer snel door de grauwe deken aan het oog onttrokken. Alsof het nog steeds vakantie is.
Zeven weken voelde ik mij bijna als een vroeg gepensioneerde. Als ik al verplichtingen had, dan was ik deze zelf aangegaan. Niemand die enige eisen aan mij stelde. Geen deadlines.
En al het geld dat ik uitgaf werd aan het eind van de maand weer aangevuld door mijn broodheer, die er voor zorgde dat ik nooit zonder kwam te zitten.
Maar ook aan het luxueuze vakantieleventje van deze docent is nu een eind gekomen. Met veel plezier ga ik er straks weer keihard tegenaan. Maar eerst wat moed verzamelen.
De feestelijke jaaropening vanmorgen heb ik deze keer maar overgeslagen. Net als de borrel die er vanmiddag was. Als klapvee ben ik een hopeloze mislukking en netwerken is nooit mijn sterkste kant geweest. Het leek mij beter om mijn tijd te gebruiken voor het wegwerken van wat achterstallig onderhoud. En daarvoor hoefde ik niet naar school, want dat kon thuis ook. Aan het eind van de dag ben ik toch nog even gegaan om de vruchten van mijn noeste arbeid uit te printen en mijn post op te halen.
Inmiddels zijn nagenoeg alle wolken verdwenen en is de volle maan tevoorschijn gekomen. Ze ziet er behaagziek uit. Geen wonder dat bij veel geliefden vannacht de stoppen weer doorslaan.
Ik weet nog niet hoe ik het beste mijn vakantiebelevenissen kan verwoorden. Wie is er nu echt geïnteresseerd in mijn wandeling van de Ierse zee naar de Noordzee, dwars door Engeland? In de twijfel waardoor ik werd bevangen halverwege de wandeling, toen het bloed uit mijn blaren liep?



Mijn andere voet zag er nog rotter uit.

Wie zou er meer willen weten over de extase die mij overspoelde toen ik het einddoel van mijn reis had bereikt na dertien dagen wandelen?
Ik kan mij niet voorstellen dat iemand belangstelling heeft voor mijn vakantie met Paula in Limburg en Overijssel. Al was deze best geil. En de enkeling die nieuwsgierig is naar Buitenkunst kan daar veel informatie over vinden op internet en hoeft daarvoor niet mijn blog te lezen. Al wil ik er eerlijkheidshalve wel aan toe voegen dat ik van het nachtprogramma altijd het meest geniet en laat daar nu niets of heel weinig van te vinden zijn.
Zoals je ziet ben ik weer helemaal terug met mijn praatjes. Nu maar hopen dat ik ook nog wat te zeggen heb.