Het is mijn eerste weekend na de vakantie en zoals altijd na elke vakantie is er weer veel werk te verzetten. Zo moet ik mijn foto’s en filmpjes van de C2C-wandeling in Engeland nog bewerken en uploaden, net als die van mijn vakantie bij Buitenkunst in Drenthe en van mijn vakantie met Paula in Nederland.
Aan sommigen heb ik beloofd om foto’s toe te zenden, ook al weet ik dat ze soms niet eens de tijd hebben om ze te bekijken.
Iedereen heeft tegenwoordig al zoveel foto’s en filmpjes van zichzelf, dat de meerwaarde van nog meer foto’s en filmpjes bovendien steeds verder afneemt. Ook hier is het zoals met zoveel andere zaken; we hebben er gewoon teveel van.
Daarnaast wil ik deze weblog nieuw leven inblazen. Hoe ik dat ga doen weet ik nog niet.
Natuurlijk schrijf ik in de eerste plaats voor mezelf. Maar als ik reacties krijg op wat ik heb geschreven doet mij dit altijd wel wat. Enige ijdelheid is mij niet vreemd.
Sinds de moderne media ongekende mogelijkheden bieden om het verhaal van je leven op te dringen aan anderen wordt dit ook van je verwacht. Als je niet wil twitteren wordt dit door sommigen zelfs verdacht gevonden. Je zult dan wel wat te verbergen hebben, denken ze. Terwijl je juist met twitteren volgens mij veel kunt verbergen.
Je PR lijkt belangrijk in een wereld waarin alles snel verandert en waar het hebben van meerdere netwerken waarin je jezelf kunt profileren van invloed kan zijn op het leven dat je leidt. Vandaar dat zo velen een beeld van zichzelf de wereld in zenden via internet. In ieder geval het geflatteerde beeld dat ze graag willen overbrengen van het leven dat ze leiden. Dat dit beeld en de werkelijkheid zoals de maker deze ervaart van elkaar kunnen afwijken moge duidelijk zijn.
Zo ken ik bijvoorbeeld vrouwelijke Hyvers die op hun site prachtige foto’s hebben staan…van andere mooie vrouwen. Zelf zijn de jonge vrouwen van wie deze sites zijn vaak onzeker over hun uiterlijk en voelen ze zich prettig als ze het idee hebben dat anderen in alle opzichten een mooi beeld van hen hebben.
’s Nachts liggen ze zichzelf onder de dekens naar het land van vergetelheid te vingeren. En schamen zich daarvoor, want ze denken dat dit vies is. Terwijl ze alleen eenzaam zijn en geil. Om hiermee naar buiten te komen is echter teveel gevraagd en ik raad het ze ook niet aan.
Ik begrijp het wel. Eenzaam voel ik mij meestal niet. Geil gelukkig wel. Maar in mijn weblog hou ik dat goed verborgen. Misschien zou ik daar wat meer open over moeten zijn.
De dagelijkse routine neemt langzaam maar zeker weer bezit van me. Al staan er voor de komende periode wel een aantal activiteiten op mijn lijstje die nieuw zijn.
Tijdens mijn wandeling van St Bees naar Robin Hood ’s Bay was elke dag anders. Dit dwong me om goed na te denken over wat me te doen stond. Ik wist waar ik heen wilde, maar niet of ik er aan zou komen. Mijn slaapplaats moest ik aan het eind van de dag regelen en dat leverde steeds weer verrassingen op.
Ook bij het wandelen had ik maar een globaal beeld van wat me die dag te wachten stond.
Verdwalen was daar een vast onderdeel bij, alleen wist ik nooit hoe erg het deze keer zou worden. Nadat ik op de tweede dag helemaal van het pad was afgedwaald en mij bijna twee uur uitsluitend op mijn kompas dwars door het heuvelachtige en beboste terrein moest zien te redden, werd ik wat voorzichtiger. Desondanks bleef ik verkeerd lopen. En zonder de hulp van de mensen die mij weer op weg hielpen weet ik niet of ik het had gered. Nadrukkelijk besefte ik voor het eerst hoe hard ik anderen nodig had om mij te helpen mijn doel te bereiken. Ik zag dit als een metafoor voor mijn eigen leven. Daar heb ik ook vaak verzuimd om hulp te vragen als ik er zelf niet meer uit kwam. Terwijl mensen het over het algemeen wel fijn vinden als ze je kunnen helpen. Voor de leerlingen die ik help op te leiden tot dienstverlener is dit zelfs hun belangrijkste drijfveer om dienstverlener te willen worden. Dat beweren ze tenminste.
Over wat zelfstandigheid en afhankelijkheid voor mij betekent heb ik veel kunnen nadenken. Ik ben alleen benieuwd of mijn nieuw verworven inzichten betekenis hebben voor de weg die ik nog te gaan heb. Wordt vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten