We zijn er weer

Hoera, het nieuwe schooljaar is begonnen. Fijn om mijn collega’s en de leerlingen weer te zien en om straks weer voor de klas te staan. Ik heb er zin in.
Vorige week werd ik er aan herinnerd dat mijn vakantie van zeven weken zijn einde naderde toen ik van mijn adjunct een mailtje ontving, waarin stond dat er ‘door omstandigheden’ geen roosters zijn. Waarschijnlijk komen er woensdag noodroosters.
Achteraf blijkt dat de roosters er niet zijn omdat de maker, mogelijk tegen de afspraken in, zich ziek had gemeld. Ik neem tenminste aan dat er dergelijke afspraken zijn gemaakt, want zolang er niemand op het reservebankje zit kan zo’n functionaris, waarvan velen afhankelijk zijn, immers niet ziek zijn.
Na de noodroosters zullen de roosters vervolgens nog een paar maal worden aangepast totdat zij kloppen. Op basis van mijn ervaring verwacht ik dat dit nog voor de herfstvakantie is.
Gelukkig zijn de klassenlijsten er wel…morgen. Ook deze lijsten zullen nog een paar keer worden aangepast omdat er nog steeds nieuwe leerlingen worden aangenomen.
Als je wat langer bij dezelfde organisatie werkt ga je patronen herkennen die steeds weer terugkeren en dat geeft een vertrouwd gevoel.

Omdat ik vannacht erg laat naar bed ging versliep ik mij vanmorgen en mistte daardoor de jaaropening. Later hoorde ik van collega’s die vast hadden gezeten in de metro dat om veiligheidsredenen de deur van de zaal gesloten bleef voor de laatkomers. Hoewel zij, net als ik, zich graag gevoegd hadden tussen de rest van het klapvee, mochten zij niet naar binnen en stonden zij morrend in groepjes voor de deur. Ik ben blij dat ik daar niet tussen stond. Net als ik hebben zij de diverse mooie toespraken gemist en het cabaret dat voor de vrolijke noot moest zorgen.
Terwijl ik mij nog eens zuchtend omdraaide in mijn bed en dacht aan al dat moois dat ik zou mislopen vroeg ik mij af wat ik nu moest doen.
Het werd uiteindelijk een uurtje ontspannen rennen door de polder, een lekkere massagedouche en stoombad, een uitgebreid ontbijt en een half uurtje zonnen in de tuin.
Het maakte het missen van de jaaropening wat draaglijker.
Om één uur was ik op school. Een goede tijd om zo’n eerste dag te beginnen. Om drie uur was ik al weer weg. Juist…een goede tijd om zo’n eerste dag te eindigen.
In die twee uur heb ik mijn collega’s even in mijn armen gesloten, naar mijn adjunct geluisterd die een verhaal vertelde dat mij voor driekwart al bekend was via andere kanalen en heb ik een rood hoofd gekregen van woede omdat een collega al de eerste dag wilde dat het team een besluit nam over de gedragsregels die wij onze leerlingen zouden moeten opleggen. Een gevoelig thema waar alle docenten wel een eigen mening over hebben en dat niet alleen praktische kanten heeft.

Ik overweeg nog om een met foto’s geïllustreerd verslag te maken over mijn twee weken bij Buitenkunst, waar ik ook dit jaar naar toe ben geweest. Omdat ik liever niet heb dat mijn enthousiasme er toe leidt dat ik volgende jaar nog meer collega’s en misschien ook leerlingen tegen kom, twijfel ik.
De meesten zullen het niet zien zitten om dagelijks in workshops met anderen te schrijven, te schilderen, muziek te maken, toneel te spelen, te zingen of te dansen. En ook niet om met een grote groep mensen tot diep in de nacht om een groot vuur te zitten, drinkend, rokend, zingend en flirtend. Heel erg leuk allemaal maar doodvermoeiend. Daar heb je geen vakantie voor. Over deze groep maak ik me geen zorgen. Zij begeven zich in de richting van de route du soleil zodra de vakantie begint.
Nee, de nieuwsgierigen en degenen die in hun vakantie wat willen ‘doen’ , die vrees ik.
Hoe kun je nog onbevangen tussen de bomen struinen of ontspannen in het meertje op je rug drijven als je weet dat een leerling je stoned heeft gezien of je heeft zien flirten of zoiets, terwijl ze weten dat je thuis een partner hebt? "Bij twijfel, doen!" is het motto geweest van mijn weken bij Buitenkunst en geloof me, ik heb veel getwijfeld. Doen dus?