Wandelen

Aan enkele van mijn trouwe lezertjes. Wat nu volgt is een gewoon lulverhaal over niks. Je kunt je tijd beter besteden door de Telegraaf te verscheuren of in de fik te steken.

Na het bolhoedenfeestje, waar ik zoveel aardige collega's tegen kwam, had ik behoefte aan ontgifting van lichaam en geest.
Omdat er voor het helder krijgen van mijn geest veel meer tijd en meer moed nodig is, besloot ik om eerst het lichaam aan te pakken. Het mag dan zo zijn dat voor sommigen lichaam en geest één is, voor mij geldt dit niet. Als ik 's nachts lig te dromen zwerft mijn geest alle kanten op. De dag dat dit met mijn lichaam gebeurt heb ik een groot probleem.
Ik overwoog om te gaan wandelen in het Lake District, maar zag op tegen het inpakken en het regelen van de heen en terugreis. Ik had immers maar tien dagen en dan moest ik al weer terug zijn voor mijn vakantie bij Buitenkunst in Drenthe.
Ik besloot daarom om dagelijks ergens in mijn eentje te gaan wandelen in Nederland en 's avonds weer naar huis te gaan. Niks plannen. Blik op oneindig en afwachten waar mijn benen mij heen wilden brengen. Pas bij de kaartjesautomaat van de NS besloot ik meestal waar ik die dag heen zou gaan.
Zo heb ik de afgelopen dagen met veel plezier gewandeld in Amsterdam, Vlissingen, Den Haag, Haarlem en Utrecht, langs de Kromme Rijn van Wijk bij Duurstede naar Utrecht, door de duinen bij Kennemerland, langs het strand van Scheveningen naar Hoek van Holland en langs de Schelde bij Vlissingen.
Man, man, man...wat wonen we toch in een mooi landje.
Meestal was ik tussen tien en elf 's avonds weer thuis en nam ik, nadat Paula naar bed was gegaan, een douche om daarna een kwartiertje uit te zweten in de stoomcabine.
Om de dag passend af te sluiten rookte ik op zolder nog een pretsigaret en ging om één uur of half twee naar m'n bed. 's Morgens was ik er al weer om tien uur uit en na een paar uur keutelen ging ik dan om twee uur op pad.
Ik geef toe dat ik best wat strenger voor mezelf had kunnen zijn.
Door wat vroeger op te staan bijvoorbeeld, zodat ik vroeger de deur uit kon gaan.
Of mijn blowtje over te slaan. Vind je ook niet dat het iets dwangmatig heeft om per se je dag op zo'n manier af te willen sluiten?
Tijdens het wandelen toonde mijn lichaam zich niet altijd even willig. Wilde ik bijvoorbeeld na zo'n 15 kilometer stoppen omdat het lichaam begon lastig te doen met een blaartje hier of een spierpijntje daar, dan zei mijn geest gelukkig telkens "Scheit, lopen jôh." En daar ging ik weer, tevreden over mijzelf omdat mijn geest mijn lichaam weer in beweging had gekregen.
Of mijn lichaam inmiddels is ontgiftigd? Ik denk het niet. Zoiets doe je bij voorkeur in het voor- of najaar met een vastenkuur. En dan geen pretsigaretjes of alcoholische drankjes.
Uit ervaring weet ik dat ik na één nachtje goed slapen ook weer het mannetje ben. Vanavond ga ik daarom voor het eerst in deze vakantie voor twaalven naar bed. Mogelijk voel ik me morgen dan minder appelig.
Als ik aan het eind van de week naar Buitenkunst ga zijn lichaam en geest nog steeds niet met elkaar in balans. En na twee weken zingen, dansen, tekenen, schilderen, schijven, musiceren en theater, een teveel aan indrukken, geestverkrachtende middelen en een tekort aan slaap zal de balans nog wel verder zijn verstoord. Gelukkig maar. Het is een groot misverstand dat je altijd naar evenwicht moet streven. Dit is afhankelijk van de situatie.
Ik verlang zelfs naar dat gevoel van onverantwoorde zorgeloosheid dat vaak ontstaat na enkele nachten doorhalen en autointoxicatie.
Omdat Paula vandaag vrij was en we met Eva en Mirte afgesproken hadden om naar een tapasbar te gaan ben ik vandaag thuis gebleven.
Morgen voorlopig weer mijn laatste wandeldag. Het is nu half tien en ongemeen warm. Morgen overdag wordt het nog erger en ik denk dat ik maar naar de bossen ga. Daar is tenminste schaduw. Waarheen ik precies zal gaan zie ik nog wel.