We zijn er weer

Hoera, het nieuwe schooljaar is begonnen. Fijn om mijn collega’s en de leerlingen weer te zien en om straks weer voor de klas te staan. Ik heb er zin in.
Vorige week werd ik er aan herinnerd dat mijn vakantie van zeven weken zijn einde naderde toen ik van mijn adjunct een mailtje ontving, waarin stond dat er ‘door omstandigheden’ geen roosters zijn. Waarschijnlijk komen er woensdag noodroosters.
Achteraf blijkt dat de roosters er niet zijn omdat de maker, mogelijk tegen de afspraken in, zich ziek had gemeld. Ik neem tenminste aan dat er dergelijke afspraken zijn gemaakt, want zolang er niemand op het reservebankje zit kan zo’n functionaris, waarvan velen afhankelijk zijn, immers niet ziek zijn.
Na de noodroosters zullen de roosters vervolgens nog een paar maal worden aangepast totdat zij kloppen. Op basis van mijn ervaring verwacht ik dat dit nog voor de herfstvakantie is.
Gelukkig zijn de klassenlijsten er wel…morgen. Ook deze lijsten zullen nog een paar keer worden aangepast omdat er nog steeds nieuwe leerlingen worden aangenomen.
Als je wat langer bij dezelfde organisatie werkt ga je patronen herkennen die steeds weer terugkeren en dat geeft een vertrouwd gevoel.

Omdat ik vannacht erg laat naar bed ging versliep ik mij vanmorgen en mistte daardoor de jaaropening. Later hoorde ik van collega’s die vast hadden gezeten in de metro dat om veiligheidsredenen de deur van de zaal gesloten bleef voor de laatkomers. Hoewel zij, net als ik, zich graag gevoegd hadden tussen de rest van het klapvee, mochten zij niet naar binnen en stonden zij morrend in groepjes voor de deur. Ik ben blij dat ik daar niet tussen stond. Net als ik hebben zij de diverse mooie toespraken gemist en het cabaret dat voor de vrolijke noot moest zorgen.
Terwijl ik mij nog eens zuchtend omdraaide in mijn bed en dacht aan al dat moois dat ik zou mislopen vroeg ik mij af wat ik nu moest doen.
Het werd uiteindelijk een uurtje ontspannen rennen door de polder, een lekkere massagedouche en stoombad, een uitgebreid ontbijt en een half uurtje zonnen in de tuin.
Het maakte het missen van de jaaropening wat draaglijker.
Om één uur was ik op school. Een goede tijd om zo’n eerste dag te beginnen. Om drie uur was ik al weer weg. Juist…een goede tijd om zo’n eerste dag te eindigen.
In die twee uur heb ik mijn collega’s even in mijn armen gesloten, naar mijn adjunct geluisterd die een verhaal vertelde dat mij voor driekwart al bekend was via andere kanalen en heb ik een rood hoofd gekregen van woede omdat een collega al de eerste dag wilde dat het team een besluit nam over de gedragsregels die wij onze leerlingen zouden moeten opleggen. Een gevoelig thema waar alle docenten wel een eigen mening over hebben en dat niet alleen praktische kanten heeft.

Ik overweeg nog om een met foto’s geïllustreerd verslag te maken over mijn twee weken bij Buitenkunst, waar ik ook dit jaar naar toe ben geweest. Omdat ik liever niet heb dat mijn enthousiasme er toe leidt dat ik volgende jaar nog meer collega’s en misschien ook leerlingen tegen kom, twijfel ik.
De meesten zullen het niet zien zitten om dagelijks in workshops met anderen te schrijven, te schilderen, muziek te maken, toneel te spelen, te zingen of te dansen. En ook niet om met een grote groep mensen tot diep in de nacht om een groot vuur te zitten, drinkend, rokend, zingend en flirtend. Heel erg leuk allemaal maar doodvermoeiend. Daar heb je geen vakantie voor. Over deze groep maak ik me geen zorgen. Zij begeven zich in de richting van de route du soleil zodra de vakantie begint.
Nee, de nieuwsgierigen en degenen die in hun vakantie wat willen ‘doen’ , die vrees ik.
Hoe kun je nog onbevangen tussen de bomen struinen of ontspannen in het meertje op je rug drijven als je weet dat een leerling je stoned heeft gezien of je heeft zien flirten of zoiets, terwijl ze weten dat je thuis een partner hebt? "Bij twijfel, doen!" is het motto geweest van mijn weken bij Buitenkunst en geloof me, ik heb veel getwijfeld. Doen dus?

Wandelen

Aan enkele van mijn trouwe lezertjes. Wat nu volgt is een gewoon lulverhaal over niks. Je kunt je tijd beter besteden door de Telegraaf te verscheuren of in de fik te steken.

Na het bolhoedenfeestje, waar ik zoveel aardige collega's tegen kwam, had ik behoefte aan ontgifting van lichaam en geest.
Omdat er voor het helder krijgen van mijn geest veel meer tijd en meer moed nodig is, besloot ik om eerst het lichaam aan te pakken. Het mag dan zo zijn dat voor sommigen lichaam en geest één is, voor mij geldt dit niet. Als ik 's nachts lig te dromen zwerft mijn geest alle kanten op. De dag dat dit met mijn lichaam gebeurt heb ik een groot probleem.
Ik overwoog om te gaan wandelen in het Lake District, maar zag op tegen het inpakken en het regelen van de heen en terugreis. Ik had immers maar tien dagen en dan moest ik al weer terug zijn voor mijn vakantie bij Buitenkunst in Drenthe.
Ik besloot daarom om dagelijks ergens in mijn eentje te gaan wandelen in Nederland en 's avonds weer naar huis te gaan. Niks plannen. Blik op oneindig en afwachten waar mijn benen mij heen wilden brengen. Pas bij de kaartjesautomaat van de NS besloot ik meestal waar ik die dag heen zou gaan.
Zo heb ik de afgelopen dagen met veel plezier gewandeld in Amsterdam, Vlissingen, Den Haag, Haarlem en Utrecht, langs de Kromme Rijn van Wijk bij Duurstede naar Utrecht, door de duinen bij Kennemerland, langs het strand van Scheveningen naar Hoek van Holland en langs de Schelde bij Vlissingen.
Man, man, man...wat wonen we toch in een mooi landje.
Meestal was ik tussen tien en elf 's avonds weer thuis en nam ik, nadat Paula naar bed was gegaan, een douche om daarna een kwartiertje uit te zweten in de stoomcabine.
Om de dag passend af te sluiten rookte ik op zolder nog een pretsigaret en ging om één uur of half twee naar m'n bed. 's Morgens was ik er al weer om tien uur uit en na een paar uur keutelen ging ik dan om twee uur op pad.
Ik geef toe dat ik best wat strenger voor mezelf had kunnen zijn.
Door wat vroeger op te staan bijvoorbeeld, zodat ik vroeger de deur uit kon gaan.
Of mijn blowtje over te slaan. Vind je ook niet dat het iets dwangmatig heeft om per se je dag op zo'n manier af te willen sluiten?
Tijdens het wandelen toonde mijn lichaam zich niet altijd even willig. Wilde ik bijvoorbeeld na zo'n 15 kilometer stoppen omdat het lichaam begon lastig te doen met een blaartje hier of een spierpijntje daar, dan zei mijn geest gelukkig telkens "Scheit, lopen jôh." En daar ging ik weer, tevreden over mijzelf omdat mijn geest mijn lichaam weer in beweging had gekregen.
Of mijn lichaam inmiddels is ontgiftigd? Ik denk het niet. Zoiets doe je bij voorkeur in het voor- of najaar met een vastenkuur. En dan geen pretsigaretjes of alcoholische drankjes.
Uit ervaring weet ik dat ik na één nachtje goed slapen ook weer het mannetje ben. Vanavond ga ik daarom voor het eerst in deze vakantie voor twaalven naar bed. Mogelijk voel ik me morgen dan minder appelig.
Als ik aan het eind van de week naar Buitenkunst ga zijn lichaam en geest nog steeds niet met elkaar in balans. En na twee weken zingen, dansen, tekenen, schilderen, schijven, musiceren en theater, een teveel aan indrukken, geestverkrachtende middelen en een tekort aan slaap zal de balans nog wel verder zijn verstoord. Gelukkig maar. Het is een groot misverstand dat je altijd naar evenwicht moet streven. Dit is afhankelijk van de situatie.
Ik verlang zelfs naar dat gevoel van onverantwoorde zorgeloosheid dat vaak ontstaat na enkele nachten doorhalen en autointoxicatie.
Omdat Paula vandaag vrij was en we met Eva en Mirte afgesproken hadden om naar een tapasbar te gaan ben ik vandaag thuis gebleven.
Morgen voorlopig weer mijn laatste wandeldag. Het is nu half tien en ongemeen warm. Morgen overdag wordt het nog erger en ik denk dat ik maar naar de bossen ga. Daar is tenminste schaduw. Waarheen ik precies zal gaan zie ik nog wel.